[Στίγμα] Ο μαϊμανιός, τα αεροπλάνα και ο κύπριος αετός

**********************************

Ο μαϊμανιός, τα αεροπλάνα και ο κύπριος αετός

Η ιστορία που θα αφηγηθώ στη συνέχεια είναι μια πονεμένη ιστορία. Είναι μια ιστορία από αυτές που τις ακούς και σε παίρνουν τα δάκρυα. Κι όταν στεγνώσουν τα δάκρυα, αρχίζεις να κατεβάζεις όλων των ειδών τα… καντήλια – μεγάλα, μικρά, μεσαία. Για εκτόνωση.

Αφορά εκείνη τη ρημαδοΟλυμπιακή. Οταν πουλήθηκε εν χορδαίς και οργάνοις στον γνωστό επενδυτή Βγενόπουλο (τη χάσαμε αυτήν την ψυχή, που παρέδιδε μαθήματα σύγχρονης οικονομίας και ασυναγώνιστου ήθους – θυμάστε;), πουλήθηκε χωρίς αεροπορικό στόλο. Δεν ήθελε βάρη ο επενδυτής. Ετσι ξέμειναν στο ελληνικό Δημόσιο μεταξύ άλλων και 4 airbus Α-340 τα οποία χρησιμοποιούσε η παλιά Ολυμπιακή για υπερατλαντικές πτήσεις, αλλά ο εξυγιαντής της εταιρείας Βγενόπουλος στον οποίο η κυβέρνηση Καραμανλή «χάρισε» ουσιαστικά την εταιρεία, τις έκοψε αυτές τις πτήσεις, άρα τι να τα κάνει τα αεροπλάνα αυτά; Η κυβέρνηση του Γιώργου προσπάθησε να τα πουλήσει, αναζήτησε αγοραστές διεθνώς – ξαφνικά παρουσιάστηκε ένας από το Μαϊάμι, και είπε σας δίνω και για τα 4 αεροπλάνα 40 εκατομμύρια, τα θέλετε; Τα αεροπλάνα ήταν κοστολογημένα πάνω από 300, αλλά προκειμένου να σαπίζουν στο Ελ. Βενιζέλος, η τότε κυβέρνηση είπε το ΟΚ.

Ο τύπος από το Μαϊάμι ήρθε, πήρε τα δύο, αλλά τα άλλα δύο ήθελαν πολλά χρήματα για να επισκευαστούν, και είπε τα αφήνω προσωρινά εδώ να τα επισκευάσω για να μπορούν να πετάξουν με ασφάλεια, και μετά να τα πάρω. Πέρασε ο καιρός όμως και η μεταβίβαση δεν γινόταν, διότι ο αγοραστής εν συνεχεία απαιτούσε από το ελληνικό Δημόσιο να του τα παραδώσει αξιόπλοα (τι λέξη!).

Στο μεταξύ, όσο συνεχιζόταν αυτό το πηγαινέλα, τα δύο airbus σάπιζαν καθηλωμένα στο αεροδρόμιο. Κάποια στιγμή επανήλθε ο… μαϊμανιός, θα τον ονομάσω. Τα θέλω λέει τα αεροπλάνα, αλλά θα μου τα δώσετε κατά 2 εκατομμύρια φτηνότερα – αντί για 20, 18, διότι οι επισκευές, ο χρόνος παραμονής στο έδαφος, η απαξία τους κ.λπ. κ.λπ. Εντάξει του λένε να τα πάρεις. Εκεί που ήταν έτοιμοι για τη συμφωνία, να σου παρεμβαίνει το Ελεγκτικό Συνέδριο. Οχι λέει, δεν θα τα πάρει 18 εκατ. θα τα πάρει 20 όπως είχε αρχικά δεσμευθεί. Τα ακούει αυτά ο άλλος, και χωρίς δισταγμό (μας) κουνάει λευκό μαντίλι – μπορεί και καλαματιανό, δεν ξέρω.

Ακολουθούν πολλά και διάφορα, τα οποία βαριέμαι να αναφέρω – έχω και άλλα θέματα να διεξέλθω σήμερα, δεν θα φάω τον χρόνο μου με τα airbus – μέχρι που λέει η κυβέρνηση (ο Στουρνάρας συγκεκριμένα) στο ΤΑΙΠΕΔ «πάρ’ τα και πούλα τα εσύ». Πάρ’ τα και πούλα τα μια κουβέντα είναι. Διότι με το που ξεκινάει η διαδικασία το ΤΑΙΠΕΔ ανακαλύπτει ότι τα αεροπλάνα δεν είναι του ελληνικού Δημοσίου, αλλά ανήκουν σε δύο… κυπριακές εταιρείες. Χα!

Τι να κάνει το ΤΑΙΠΕΔ, έρχεται σε επαφή με τις εταιρείες αυτές. Ολως περιέργως (λέμε τώρα…) έχουν εκκαθαριστή το ίδιο πρόσωπο – κύπριο δικηγόρο. Του ζητούν να μεταβιβάσει στο ελληνικό Δημόσιο τους τίτλους των αεροπλάνων. «Μπα, απαντάει αυτός, τα αεροπλάνα ανήκουν στις εταιρείες μου, και εγώ έχω κάνει έξοδα. Θέλω τα λεφτά μου»!!

Ρώτησα διαφόρους να μου πουν πόσα λεφτά απαιτεί ο κύπριος αετός (δεν λέω αετονύχης, διότι δεν τον γνωρίζω τον άνθρωπο ούτε εξ όψεως), δεν βρήκα άκρη.

Στέλεχος του ΤΑΙΠΕΔ μου εξέφρασε την (αισιόδοξη) άποψη ότι θα βρεθεί σύντομα λύση. Εγώ πάλι που τα βλέπω εκεί στο αεροδρόμιο κάθε τόσο που πετάω, δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος. Επιπλέον δε κλαίω τα λεφτά μας! Διότι δεν είναι μόνο ότι παραμένουν απούλητα, είναι ότι το Δημόσιο πληρώνει ενοίκιο (γύρω στις 30.000 ευρώ μηνιαίως!) στο Ελ. Βενιζέλος και επίσης προσωπικό που τα συντηρεί στο ελάχιστο δυνατό (κάθε τόσο τα βάζει μπρος για να μη σκουριάζουν, οπότε καίνε και καύσιμα) – μια τρέλα!

Οποιος λοιπόν δάκρυσε από την αρχή, τώρα μπορεί να κατεβάσει ελεύθερα τα καντήλια που προανέφερα…

**********************************

Και να μην έχει ποσώς με ενδιαφέρει, εγώ ετοιμάζομαι για την Παρασκευή το βράδυ για συναυλία «ταγάρι- style», η οποία θα πραγματοποιηθεί στην Πλατεία Συντάγματος με καλλιτέχνες της αριστερής διανόησης το επισημαίνω, όπως οι κυρίες και κύριοι Μελίνα Κανά, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Νένα Βενετσάνου, Ν. Τουλιάτος, Παντελής Θαλασσινός, Κώστας Λειβαδάς κ.ά. Τη συναυλία οργανώνει, απ’ όσο διαβάζω στην πρόσκληση η οποία μου απεστάλη και θα τιμήσω φυσικά διότι περνάω μια φάση παλιμπαιδισμού τελευταία και λέω να ξεδώσω κάπως (υποθέτω ότι μετά θα χορευτεί και κανένας ικαριώτικος ή όχι;), ένα Συντονιστικό Επιτροπών Πρωτοβουλίας κατά της καταστροφής των χημικών όπλων της Συρίας στη Μεσόγειο, οι Επιτροπές αγώνα Χαλκιδικής – Θεσσαλονίκης ενάντια στην εξόρυξη χρυσού και το Πανελλήνιο Δίκτυο Ακτές «Ωρα Μηδέν». Από όσα αναφέρουν οι «τρία σε ένα» αγωνιστές (αυτό κάπως σε απορρυπαντικό μου κάνει, αλλά δεν θα επεκταθώ περαιτέρω) αξιολογώ και αναδεικνύω το γεμάτο επιχειρήματα, ατράνταχτα επισημαίνω, σκέλος της ανακοίνωσης που αφορά τις ακτές. Εγώ λοιπόν και άλλοι σύντροφοι, συναγωνιστές και φίλοι θα διαμαρτυρηθούμε με Ν. Τουλιάτο ας πούμε που μαθαίνω ότι «τα σπάει», κατά αυτής της βρωμοκυβέρνησης διότι «ιδιωτικοποιεί τις ακτές μας. Εσύ πού θα κολυμπάς του χρόνου; Γιατί εμπορευματοποιεί τις παραλίες μας. Πόσο θα σου κοστίσει το μπάνιο του χρόνου; Γιατί καταστρέφει τις ακτές μας. Πού θα κολυμπάς όταν οι παραλίες γίνουν βίλες;».

Τα χαμένα μεροκάματα

Ημουν ήρεμος στον καναπέ μου, περιμένοντας αργά το βράδυ να δω τον ημιτελικό Βραζιλία – Γερμανία όταν με επανέφερε στην… αγωνιστική πραγματικότητα τηλεφώνημα γηραιού συναδέλφου μου, ο οποίος με ενημέρωσε ότι με τρισέλιδη, σε πρώτο – ηρωικό φυσικά ως είθισται – πρόσωπο, «σου την πέφτει ο Φωτόπουλος».

Οπως ήταν λογικό, αναζήτησα την ανακοίνωση, και διέγνωσα από μια πρώτη ανάγνωση την αγωνία του αγωνιστή Νίκου «αφήστε με ρε παιδιά να κατεβάσω τους διακόπτες» Φωτόπουλου να πείσει περί της ηρωικής ενέργειάς του να σκίσει, όχι το καλσόν, αλλά το χαρτί της επιστράτευσης. Από το κείμενο αυτό, με δυσκολία αποκόμισα την ακόλουθη παράγραφο:

Ποια είναι τα καθήκοντά του, ο αγωνιστής φίλος μου Νίκος δεν τα καταγράφει, προφανώς λόγω της σεμνοτυφίας που τον διακρίνει.

Δεδομένης αυτής της στάσης ζωής που τον χαρακτηρίζει, άρχισα τα τηλεφωνήματα, να μάθω εγώ. Φευ δεν ανακάλυψα κάτι. Αυτό που μου είπαν οι πηγές μου είναι αυτό που και χθες έγραφα: από την ημέρα διορισμού του στο ΔΣ της ΔΕΗ, τον Μάιο του ’13, τελεί σε καθεστώς «ειδικής αδείας» και δεν έχει σχέση εξαρτημένης εργασίας με την επιχείρηση. Εχει δε υπογράψει και αυτός «σύμβαση εμπιστευτικότητας» όπως όλα τα μέλη του ΔΣ της ΔΕΗ κ.λπ. – αυτής ακριβώς της ΔΕΗ της οποίας στην απολογία του για το σκάνδαλο της ΓΕΝΟΠ, έχει αρνηθεί τον δημόσιο χαρακτήρα.

Αν ήθελα να γίνω κακός θα τον ρωτούσα αυτό που άλλοι φίλοι του συνδικαλιστές με ώθησαν να τον ρωτήσω, αν δηλαδή έχασε έστω και ένα μεροκάματο κατά τις τελευταίες απεργιακές κινητοποιήσεις της ΓΕΝΟΠ.

Και αν ήθελα να γίνω πιο κακός ακόμη θα ανέφερα ότι διώκεται για βαριές κακουργηματικές πράξεις σε ό,τι αφορά τα οικονομικά της ΓΕΝΟΠ, και είναι έξω με περιοριστικούς όρους. Αλλά όπως είναι γνωστό, δεν είμαι καθόλου κακός άνθρωπος…