[Προβολείς] Οι Εθνικές των άλλων

Από μια άποψη, έχει και τα καλά του αυτός ο αποκλεισμός. Χωρίς την Εθνική μας στο Μουντιάλ θα μπορέσουμε επιτέλους να χαρούμε τις Εθνικές των άλλων χωρίς να μας μέμφονται για εθνικισμό όσοι ξύνουν τα νύχια τους ή όσοι φοβούνται και τον ίσκιο τους. Η αλήθεια είναι ότι ο ίσκιος έχει κάτι το πολύ φοβιστικό έτσι όπως μεγαλώνει ή μικραίνει ανάλογα με την απόσταση του αντικειμένου από την εστία φωτός. Παλιά φτιάχναμε με τα δάχτυλα σκιές γαϊδουροκεφαλής στον τοίχο ή και κουνελάκια με μεγάλα αυτιά. Τους χειμώνες αφήναμε τον ίσκιο μας να μακραίνει ενώ με την πρώτη φωταψία του καλοκαιριού μάς πεδούκλωνε σα μια λιμνούλα σκοταδιού γύρω απ’ τα πόδια μας. Παιδί, επιχείρησα πολλές φορές να πηδήξω έξω απ’ αυτόν τον σκοτεινό βατήρα και κάπως έτσι επισφραγίστηκε η σχέση μου με τον αθλητισμό. Μονίμως βιδωμένη επιτόπου, μ’ αρέσει να βλέπω τους άλλους να σκιαμαχούν και μερικοί να το κατορθώνουν. Στην Καλαμάτα ακόμη να κοπάσουν οι πανηγυρισμοί για το γκολ του Παπασταθόπουλου στις καθυστερήσεις του αγώνα με την Κόστα Ρίκα. Και ο παππούς του, ο κύριος Σωκράτης, θα σηκώνει τώρα, φαντάζομαι, στο διώροφο πίσω απ’ την εκκλησία της Ανάστασης, το εθνόσημο μαζί με τις σημαίες της ΑΕΚ, της Τζένοα, της Μίλαν, της Βέρντερ Βρέμης και της Ντόρτμουντ. Και είναι εθνικισμός αυτός, κύριε;