[Προβολείς] Ερημη χώρα

Ο Ιούνιος ήταν ο μήνας ο σκληρός. Ηταν η εποχή που δεν τολμούσα να πάω ίσαμε το περίπτερο αχτένιστη και με σαγιονάρες. Μου το απαγόρευαν με τον τρόπο τους οι συμπέθεροι, τα γαμήλια κορναρίσματα και τα τρικλίζοντα δωδεκάποντα στο πλακόστρωτο της διπλανής εκκλησίας. Παλιά είχαμε και παραπατήματα στο ίσωμα, εξού και τα πολλά φυσικοθεραπευτήρια στην περιοχή. Ευτυχώς, ατόνησε το έθιμο του ρυζιού στον «Ησαΐα χόρευε» κι έτσι γλιτώσαμε τα χειρότερα. Προσπαθώ να πλασαριστώ ανάμεσα στις ευφορικές γραβάτες, τις αναπεπταμένες μπομπονιέρες, τα καθημαγμένα μπουκλάκια και τα συνοφρυωμένα ντεκολτέ και άθελά μου τραγουδάω κι εγώ τη «νεραντζούλα φουντωμένη πού ‘ναι τ’ άνθη σου». Υπάρχει πιο πένθιμο τραγούδι απ’ αυτό; Σκέφτομαι κιόλας τους θερινούς νυμφίους της Κεντροαριστεράς των συνεδρίων, των μανιφέστων, των παρθενορραφών, των κρυφών και φανερών προικοσυμφώνων που ξεροσταλιάζουν μες στη ζέστη σαν τους πιγκουίνους με την ανθοδέσμη ακόμη στο σελοφάν και, μα τον Θεό, έτσι μου ‘ρχεται να πάω επιτόπου και να τους παντρευτώ όλους αράδα. Ο χειμώνας ήταν καλούτσικος, «μας ζέσταινε, σκεπάζοντας τη γη με το χιόνι της λησμονιάς, θρέφοντας λίγη ζωή μ’ απόξερους βολβούς. Το καλοκαίρι μας ξάφνιασε καθώς ήρθε πάνω απ’ το Σταρνμπέργκερζε με μια μπόρα». Δεν ξέρω αν υπάρχει αυτό το μέρος, αλλά και να μην υπάρχει, με λίγη καλή τύχη και με τις υποδείξεις των φίλων μου θα το βρω.