[Στίγμα] Μια μετακινούμενη ωρολογιακή βόμβα

Μια μετακινούμενη ωρολογιακή βόμβα

Για τους πολλούς οι διαγραφές βουλευτών, τόσο συνηθισμένες τα τελευταία τρία – τέσσερα χρόνια, δεν λένε τίποτε. Ισως γιατί κυριαρχεί η αντίληψη ότι στο τέλος της ημέρας ο διαγραμμένος θα βρει τον δρόμο της επιστροφής στο «μαντρί» (κατά την αθάνατη έκφραση του Ευάγγελου Αβέρωφ…). Μια δήλωση ο διαγραμμένος, μια ψήφος υπέρ στη Βουλή σε «δύσκολο» νομοσχέδιο, μια δήλωση αναγνώρισης της «έμπρακτης μεταμέλειας» από την πλευρά της ηγεσίας του κόμματος και να τος, να τος, ο βουλευτής μας ο… αεράτος!

Το έργο το έχουμε δει να παίζεται πολλές φορές και είναι προφανές ότι θα επαναληφθεί και αρκετές ακόμη. Υπό την έννοια αυτήν, ομολογώ ότι με εντυπωσιάζει η στάση του Νικήτα «δεν αποσύρομαι τα νύχια να μου βγάλετε ένα ένα» Κακλαμάνη, ο οποίος – τον παρακολουθώ στη Βουλή – δεν αφήνει τίποτε… δεξιό να πέσει κάτω. Προ ημερών πλακώθηκε με τους πασόκους για το… Κτηματολόγιο. «Το σκάνδαλο έχει ονοματεπώνυμο και είναι της δικής σας πλευράς» τούς είπε. Νωρίτερα είχε αρπαχτεί για τα καλά για τα όσα έλεγε το ΠαΣοΚ επί κυβέρνησης Καραμανλή για τον αγωγό φυσικού αερίου ΤΑΡ.

– Μα τι έχετε πάθει; τον ρώτησα. Σε λίγο βλέπω να κυκλοφορείτε στο Κολωνάκι κρατώντας κορνίζα του Καραμανλή μπροστά, ακριβώς όπως κάνουν οι γιαγιάδες στις λιτανείες με τις εικόνες των αγίων…

– Τίποτε δεν έχω πάθει. Αυτό που με ενοχλεί είναι η υποκρισία και η προσπάθεια να απαξιωθεί εντελώς το έργο εκείνης της κυβέρνησης.

– Ποιο έργο τώρα, θα αστειεύεστε…

– Οχι, δεν αστειεύομαι καθόλου. Εκείνη η κυβέρνηση έκανε έργο και εγώ δεν είμαι διατεθειμένος να αφήσω να πέσει τίποτε κάτω.

Μου εξήγησε ότι το κάνει διότι «αυτό θέλει η λαϊκή Δεξιά που είναι η βάση της παράταξης» και πως «η βάση μας θέλει μαχητικότητα και υπεράσπιση της ιδεολογίας μας».

– Και σεις τι ακριβώς είστε; ξαναρώτησα, ίσως και λίγο επιθετικά…

– Εγώ είμαι μια μετακινούμενη ωρολογιακή βόμβα, μου απάντησε γελώντας.

Εδωσα, αυτοβούλως, τέλος στον «εκρηκτικό» διάλογο, διότι ούτε που ξέρω πού θα οδηγούσε…

Θα πνίξει τον πόνο του στις μαργαρίτες

Ο Νικήτας «δεν αποσύρομαι τα νύχια να μου βγάλετε ένα ένα» Κακλαμάνης είναι η μία πλευρά της ιστορίας. Η άλλη είναι ο Αρης «ωραίος ως Ελλην» Σπηλιωτόπουλος. Ο Αρης μού λένε είναι στενοχωρημένος. Εγώ δεν τον είδα τελευταία – και ειδικά μετά τις  εκλογές. Αλλά όλοι όσοι τον έχουν δει μου λένε ότι έχει αποσυρθεί από τα χείλη του εκείνο το γλυκό χαμόγελο που στόλιζε το πρόσωπό του (μα τι λέω ο άνθρωπος, πάλι).

Είναι στενοχωρημένος και θλιμμένος ταυτόχρονα. Γιατί ο Αρης είχε δώσει – και αυτός – βάση στις διαβεβαιώσεις του προέδρου Αντώνη ότι μπαίνει στην κυβέρνηση. Και τώρα, τρεις εβδομάδες μετά τον ανασχηματισμό, ουδείς μπορεί να του απαντήσει με σαφήνεια γιατί ο άλλος τον άφησε απέξω.

Ο Αρης είναι στενοχωρημένος, θλιμμένος, απογοητευμένος. Δεν θέλω να κάνω τον μάντη, αλλά τον βλέπω σύντομα Μύκονο να πνίγει τον πόνο του στις μαργαρίτες και στα μολτ…

Βαρύ το μεροκάματο

Υπάρχει ο Νικήτας, υπάρχει ο Αρης, αλλά υπάρχει και ο Αδωνις, αυτή η μορφή του λαϊκού πενταγράμμου θα τη χαρακτήριζα, που δεν καταλαβαίνει Χριστό.

Τον βρήκα μόλις μία ημέρα μετά τη δημόσια συγγνώμη που ζήτησε από τον πρόεδρο Αντώνη διότι τον έκανε «ρόμπα» με εκείνα τα «με ξεφτίλισες. Οχι, εσύ με ξεφτίλισες». Του είπα ότι  τον τιμάει η συγγνώμη που ζήτησε – αυτό έπρεπε να κάνει.

Μου επανέλαβε με χαρακτηρισμούς τι ήταν αυτό που έκανε. Συμφωνήσαμε.

– Και τώρα τι κάνεις; τον ρώτησα.

– Πουλάω πάλι βιβλία, δεν με έχεις δει;

– Βγαίνει μεροκάματο; ρώτησα.

– Αν βγαίνει λέει…

Στο αδιάφορο, ρώτησα, τι τζίρο κάνει σε κάθε εκπομπή. Η απάντησή του με «ξέρανε» κανονικά:

– Τρία με τέσσερα χιλιάρικα. Χτες ας πούμε έκανα τέσσερα χιλιάρικα για μία ώρα. Γιατί εγώ είμαι πολύ καλός πωλητής. Το ξέρω το θέμα. Και στην πολιτική, τι νομίζεις, τον πωλητή που έχω μέσα μου ανέδειξα…

– Τι λες τώρα, τρία με τέσσερα χιλιάρικα για μια ώρα; Να σου δώσω και τα δικά μου τα βιβλία να τα πουλήσεις;

– Οχιιιι, να έρθεις εσύ στην εκπομπή να τα πουλήσουμε μαζί!

Με τόσα λεφτά; Αρχισα ήδη να το σκέφτομαι…

Σοφόν το σαφές

Στο μεταξύ κυκλοφόρησε εδώ και εκεί ότι ο Αδωνις είναι άτυπος σύμβουλος του Βορίδη στο υπουργείο Υγείας, διότι ο Μάκης τα έχει βρει σκούρα και θέλει βοήθεια.

Τον ρώτησα ευθέως.

– Ανέλαβες σύμβουλος του Βορίδη;

– Οχι ρε, ποιος τα λέει αυτά; Η αλήθεια είναι ότι τηλεφωνιόμαστε τακτικά, ας πούμε μια φορά την ημέρα, αλλά μη φανταστείς. Τίποτε περισσότερο. Διατηρώ τις αποστάσεις για ευνόητους λόγους. Και να σου πω; Οσο εγκλιματίζεται στο υπουργείο ο Μάκης τόσο μιλάμε και λιγότερο. Δεν χρειάζεται άλλωστε. Εκείνος είναι πλέον υπουργός, εκείνος οφείλει να λειτουργεί ως υπουργός…

Σοφόν το σαφές, όπως θα έλεγε και ο ίδιος…

Βαφτίζουν το κρέας ψάρι

Είχα αναφερθεί και άλλοτε στις εξελίξεις στο PSOE, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ισπανίας, μετά το αρνητικό γι’ αυτό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Οι ισπανοί σοσιαλιστές έχασαν εννέα έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο και ο ηγέτης του κόμματος Πέρεθ Ρουμπαλκάμπα ανακοίνωσε ότι προτίθεται να παραιτηθεί από την ηγεσία και ότι κινεί ήδη τις διαδικασίες για την εκλογή νέου ηγέτη του κόμματος.

Το καινούργιο είναι ότι ο Ρουμπαλκάμπα δεν παραιτείται μόνο από  επικεφαλής του PSOE, αλλά και από βουλευτής.

Γιατί το αναφέρω; Διότι και σε άλλες χώρες ηττήθηκαν (ΗΤΤΗΘΗΚΑΝ λέω) οι σοσιαλιστές, αλλά οι ηγέτες τους κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν και παραμένουν γαντζωμένοι στη θέση τους. Βαφτίζοντας απλώς το κρέας ψάρι, όπως οι μοναχοί τον Μεσαίωνα – μόνο και μόνο διότι έλαβαν ποσοστό μεγαλύτερο από εκείνο που τους έδιναν οι δημοσκοπήσεις.  

Τι να πεις…

Οι παπάδες, τα αποτεφρωτήρια και οι μπίζνες

Δεν θέλω να λέω κακίες, αλλά αυτή η ιστορία με τα αποτεφρωτήρια νεκρών έχει πίσω της ένα ολόκληρο παρασκήνιο στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η μητέρα Εκκλησία, που λένε και οι παπάδες. Φοβούμαι για ευνόητους λόγους – το μεροκάματο ας πούμε…

Ο Πάγκαλος μου είχε διηγηθεί μια φορά το πώς στον Δήμο Μαρκόπουλου Αττικής είχαν γίνει όλες οι απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να δημιουργηθεί αποτεφρωτήριο, αλλά ένα βήμα πριν από την κατασκευή έκανε πίσω η αντιπολίτευση του δήμου. Τι είχε συμβεί; Παρενέβη λέει ο Μητροπολίτης Μεσογαίας, τον οποίο εγώ προσωπικά τον είχα για προοδευτικό ιεράρχη. Η παρέμβαση του μητροπολίτη ήταν τόσο καταλυτική ώστε το έργο δεν έγινε. Τέτοια ωραία…

Μια άλλη πολιτική
Η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την αποδοχή της προσφυγής δικαστών κατά των περικοπών στις συντάξεις τους το 2012 και η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τις ανάλογες περικοπές στους ενστόλους έρχονται να επιβεβαιώσουν το πόσο στο πόδι έγιναν όλα στη φάση της επιβολής της σκληρής λιτότητας που υπαγόρευσαν οι δανειστές και εφαρμόστηκε με βάση τα Μνημόνια. Καμία αναλογιστική μελέτη, κανένας υπολογισμός τού τι θα αποφέρουν αυτές οι περικοπές στη μείωση του δημόσιου χρέους. 
Ετσι, δόθηκαν τα αναγκαία επιχειρήματα για να υποστηριχθούν οι προσφυγές και τελικά να γίνουν δεκτές, και τώρα να είναι εξαναγκασμένη η Πολιτεία να βρει χρήματα για να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις. Το ερώτημα είναι πού θα βρεθούν αυτά τα χρήματα τα οποία σήμερα δεν υπάρχουν. Το πρωτογενές πλεόνασμα που περιέφερε ως τρόπαιο ανά την Ευρώπη ο Πρωθυπουργός Σαμαράς έχει εξανεμιστεί σε εξαγγελίες παροχών αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Και με το χάσμα του δημοσιονομικού και του χρηματοδοτικού κενού να χάσκει μπροστά της, τι απομένει στην κυβέρνηση; 
Φοβούμαι τίποτε περισσότερο από την ανάκληση από την εφεδρεία της γνωστής συνταγής: περαιτέρω φορολόγηση των μονίμων υποζυγίων, που είναι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι.
Αλλά αυτή η πολιτική είναι αδιέξοδη. Διότι δεν είναι μόνο ότι δεν μπορείς να παίρνεις συνεχώς από αυτούς που έχεις ήδη υπερφορολογήσει, είναι και ότι αυτό θα στεγνώσει εντελώς την αγορά που έτσι και αλλιώς πάσχει από έλλειψη ρευστότητας. 
Με δυο λόγια, είναι απαραίτητο να υπάρξει μια άλλη πολιτική. Πολιτική πραγματικά αναπτυξιακή, η οποία εκτός από την προφανή θεραπεία μεγάλων πληγών όπως η ανεργία που μαστίζει την ελληνική κοινωνία θα αποφέρει έσοδα. Είναι έτοιμη η κυβέρνηση να προχωρήσει στην εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής; Ή θα εξακολουθήσει να σέρνεται πίσω από τα γεγονότα – όπως οι δικαστικές αποφάσεις που απαιτούν άμεση εφαρμογή και έναν σκασμό λεφτά;
Νομίζω ότι ακόμη δεν το έχει αφομοιώσει αυτό, η πρώτη λύση είναι πια μονόδρομος. Αλλιώς κινδυνεύει να καταπλακωθεί υπό το βάρος των αποφάσεων της Δικαιοσύνης…