[Προβολείς] Καλά ελληνικούλια

Δεν ξέρω ποια είναι η κυρία Σαββαΐδου κι αν θα μας τα πάρει καλύτερα από τον προηγούμενο. Εκείνο που ξέρω είναι ότι, από προχθές που ορίστηκε γενική γραμματέας Δημοσίων Εσόδων, είμαι ζαλισμένη με το βιογραφικό της. Το είχα ψυλλιαστεί ότι όλο και περισσότερες γυναίκες βάζουν το ποδαράκι τους σε σκληρές σπουδές, δημιουργώντας μια εξαίρεση στον κανόνα της Φιλοσοφικής και της Ανωτάτης Παντρευτικής, όπως την λέγαμε παλιότερα. Ρωτάω και τις φίλες μου, καθηγήτριες σε Τμήματα Ανθρωπιστικών Σπουδών, που αυτή την εποχή διορθώνουν γραπτά, και από τα συμφραζόμενα καταλαβαίνω τι βλέπουν τα ματάκια τους. Το βλέπω κι εγώ, το αισθάνομαι, το διαβάζω σε διεθνή περιοδικά ότι το χαμηλότερο επιπεδο φοιτητών βρίσκει καταφύγιο στον τομέα των γραμμάτων και των τεχνών. Μεταπτυχιακά που δεν αξίζουν φράγκο και επιδόσεις παπαγαλίας που δεν ξεκολλάνε από τα σχολικά εγχειρίδια και το κοινό γούστο. Γενικεύοντας θα το χόντραινα ακόμη περισσότερο, αλλά δεν με χωράει ο τόπος. Μου μένουν πενήντα λέξεις,  θα τις αφιερώσω αλλού. Οχι στους δασκάλους μας μικρούς μα και μεγάλους μας, αλλά στον εαυτό μου και στους ομοίους του. Δεν είμαστε οι μόνοι που πορευτήκαμε με κολλυβογράμματα και «καλά ελληνικούλια». Να το πω κι αλλιώς, μήπως γίνω κατανοητή. Είτε μας βολεύει είτε όχι, «γλώσσα» είναι εκείνη που παράγει κι όχι εκείνη που νοσταλγεί.