[Προβολείς] Μην είν’ οι κάμποι;

Αλλο στίχο που να ερμηνεύει καλύτερα την έννοια της πατρίδας δεν έχω. Παλιά άφηνα κι ένα ερωτηματικό, από σήμερα όμως το βγάζω. Με έπεισαν οι ελικοειδείς κινήσεις του Τσίπρα προς την Κεντροαριστερά και η ανταπόκριση ορισμένων παλαιμάχων που μέχρι πρότινος έβραζαν στο ζουμί τους. Στους κάμπους αδέρφια μου και στα βοσκοτόπια, εκεί που ανθίζουν τα κλαριά και βγάζ’ η γη χορτάρι. Εκεί θα βοσκήσουμε ξανά και ξανά, γιατί εκεί είναι η πατρίς, δηλαδή ο μήνας που τρέφει τους έντεκα (ξέρεις εσύ). Φυσικά υπάρχουν πάντα οι δύστροποι. Εκείνοι που δεν τους χωράει ο τόπος και παίρνουν των ομματιών τους μην τους κουτουλήσει ο πρώτος τη τάξει τράγος, μην τους χαϊδέψει τη γούνα τους από την ανάποδη το τσελιγκόπουλο. Και πώς να σ’ αποχωριστώ και πώς να σου μακρύνω; Την απάντηση την είδα στην Αρένα ντα Μπαϊσάντα, στο 0-0 του Ιράν με τη Νιγηρία και στο Μπέλο Οριζόντε στις καθυστερήσεις του αγώνα Ιράν – Αργεντινή. Δεν το ‘λπιζα από σένα, Μέσι μου, να στενοχωρήσεις τις ωραίες Ιρανές της διασποράς που πανηγύριζαν ανάμεσα σε άνδρες για την ομάδα της γης των γονιών τους με λυτά τα μαλλάκια τους, χωρίς τσεμπέρι και μαστίγιο, χωρίς λουρί στον σβέρκο και δημόσια διαπόμπευση. Αυτή είναι η πατρίδα σκέφτηκα. Μια αύρα που σου ανακατεύει τα μαλλιά κι είναι σαν κάποιος να ήρθε.