[Στίγμα] Η μεγάλη των πασοκοφερμένων διάσπαση

Η μεγάλη των πασοκοφερμένων διάσπαση

Τρελαίνομαι για ΣΥΡΙΖΑ! Δηλαδή τι με τρελαίνει – σπεύδω να εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ, διότι το τελευταίο που θα ήθελα τώρα είναι να μου πουν ότι χορεύω… τσάμικο και κάνω τούμπες. Οχι, παρακαλώ. Ηρεμήστε. Αυτό που με τρελαίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά αυτή την περίοδο, είναι ο κακός χαμός που γίνεται περί τα ιδεολογικά του. Πράγμα που έχει αποβεί εις βάρος του ελεύθερου χρόνου μου, δεδομένου ότι αφιερώνομαι στο να διαβάζω με προσοχή τα διάφορα sites στα οποία δημοσιεύουν τις απόψεις τους οι διάφορες συνιστώσες αλλά και οι παράγοντες που συγκροτούν αυτό το φαντεζί, θα το χαρακτηρίσω χωρίς δισταγμό, κόμμα.

Να, ας πούμε, θέμα μεγάλο αυτής της περιόδου στο κόμμα της χαράς είναι η διάσπαση των… πασοκογενών ή… πασοκοφερμένων, όπως τους χαρακτηρίζει ένας δικός μου, πολύ κοντά στον πρόεδρο Αλέξη. Οι δύο πλευρές του ρήγματος έχουν ως ακολούθως:

n Η μία είναι αυτή που συγκροτούν οι βουλευτές Παναγιώτης Κουρουμπλής, Δημήτρης Τσουκαλάς και η μορφή Γιάννης Μιχελογιαννάκης, ο συνταγματολόγος ευρωβουλευτής Κώστας Χρυσόγονος και ο αγαπημένος φίλος του Ακη Αντώνης Κοτσακάς, επικεφαλής της σχετικής υποομάδας του ΣΥΡΙΖΑ «οι φίλοι του Ακη», που είμαι βέβαιος ότι λειτουργεί.

n Η δεύτερη είναι η υπό τον Αλέξη «για όποιον δεν το καταλαβαίνει εγώ είμαι το ΠαΣοΚ στον ΣΥΡΙΖΑ» Μητρόπουλο, στην οποία ενυπάρχουν πρώην νεολαίοι του ΠαΣοΚ, δεύτερης κατηγορίας στελέχη κ.ά.
Η πρώτη ομάδα, που αυτοχαρακτηρίζεται ως «Σοσιαλιστική Τάση» έκανε την εμφάνισή της χθες με κείμενο στο οποίο εισηγείται τη συγκρότηση μιας πλατιάς Δημοκρατικής Πατριωτικής Κοινωνικής Συμμαχίας, η οποία θα εκτείνεται από το ΚΚΕ ώς το Κέντρο και θα συμπεριλαμβάνει μαχητικές δυνάμεις της Σοσιαλδημοκρατίας που έχουν ταχθεί κατά των Μνημονίων.

Η δεύτερη, του αγαπημένου φίλου Αλέξη «για όποιον δεν το καταλαβαίνει εγώ είμαι το ΠαΣοΚ στον ΣΥΡΙΖΑ» Μητρόπουλου υποστηρίζει ότι αν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει κυβέρνηση πρέπει να μετακινηθεί προς το Κέντρο, επιδιώκοντας συνεργασίες με δυνάμεις που κινούνται σε αυτό τον χώρο, να απλωθεί στην κοινωνία και να ξεφύγει από τη λογική ενός κόμματος του 4%…

Αυτά όλα όπως είναι φυσικό με κάνουν να δακρύζω από συγκίνηση, διότι αντιλαμβάνομαι πως όσα είχαμε ζήσει επί ΠαΣοΚ με τις διάφορες τάσεις, ομάδες, φράξιες, γκρουπούσκουλα κ.λπ. έχουν πλέον μεταφερθεί αυτούσια στο κόμμα της χαράς – άρα, τα καλύτερα έπονται…

Υπενθυμίζω, δε, γιατί τα έχω ζήσει, όπως άλλωστε και οι περισσότεροι προαναφερόμενοι – οι οποίοι δεν κοιτάζουν πώς θα επιβιώσουν μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ όπου τους κοιτούν με μισό μάτι, μου θέλουν και διάσπαση. Τέλος πάντων, δεν θα στενοχωρηθώ κιόλας για την τύχη τους.

Θα πω μόνο ότι αξιολογώ ως σοβαρή την προσπάθεια του αριστερού αγοριού Αλέξη να (συμ)μαζέψει το μαγαζί ενόψει των πιθανών εξελίξεων του φθινοπώρου. Υπ’ αυτή την έννοια, να μου επιτραπεί παρακαλώ να αναδείξω (και να μην μου επιτραπεί, εγώ θα το κάνω), απόσπασμα από το κείμενο – εισήγηση του προέδρου Αλέξη στη σημερινή συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής:

«Να φροντίσουμε -γράφει – για την ενιαία εκφορά του πολιτικού μας λόγου, να μη δώσουμε πλέον αφορμές με αυθαίρετες ερμηνείες της πολιτικής μας γραμμής. Ταυτόχρονα πρέπει να διασφαλίσουμε ένα καθεστώς ισότητας και αποτελεσματικότητας σε όσα στελέχη καλούνται να μας εκπροσωπήσουν στα media».

Πολύ δημοκρατικά δεν τα λες όλα αυτά, αλλά φοβούμαι ότι είναι και λειψά: θα πρέπει να τα συνοδεύσει με καμιά διαγραφή, διότι χωρίς «αίμα» δεν γίνεται δουλειά ούτε αυτός (πραγματικός) αρχηγός…

(Τελευταία, μου είπαν, τον βρίσκουν ιδιαίτερα προβληματισμένο τον πρόεδρο. Εκτιμώ ότι δεν είναι τίποτε, θα του περάσει! Για τον πρόεδρο, ο προβληματισμός είναι κάτι σαν… ίωση! Ασε που μπορεί να είναι και για τα αποτελέσματα του Μουντιάλ…)

Πίστη στον Δαλάι Λάμα

Σε ένα άλλο επίπεδο, θέλω να δηλώσω τον απεριόριστο θαυμασμό μου για την πίστη που επιδεικνύει  στον Κώστα fake Καραμανλή ο Πάκης, Προκόπης για τους πολλούς, Παυλόπουλος. Εγώ χωρίς ίχνος υπερβολής, και με τη γνωστή (λέμε τώρα) μετριοπάθεια αλλά και αντικειμενικότητα που με διακρίνουν, θα παρομοίαζα αυτή την αφοσίωση με εκείνη που συχνά επιδεικνύουν βουδιστές θιβετιανοί μοναχοί στον Δαλάι Λάμα – αφοσίωση που κατά το παρελθόν, θυμίζω, έχει οδηγήσει αριθμό εξ αυτών στην αυτοπυρπόληση.

Αλλιώς – αν δεν συμβαίνει αυτό δηλαδή – δυσκολεύομαι πολύ να εξηγήσω τη στάση του. Ακόμη και χθες, στον Γιώργο Παπαδάκη (γεια σου Γιωργάρα), δήλωσε, εν πλήρει συνειδήσει και διανοία, τα  εξής συγκλονιστικά περί του ειδώλου του:

«Ο Κώστας Καραμανλής είναι της άποψης ότι πολιτική με συμβουλές δεν γίνεται. Υπάρχει νέος πρόεδρος στο κόμμα και νέος πρωθυπουργός. Οταν θα πρέπει και όταν ο ίδιος θα κρίνει ότι πρέπει να μιλήσει ή να παρέμβει θα το κάνει. Ακόμη δεν ήρθε η στιγμή»…!

Δεν θέλω να τον απογοητεύσω τον φίλο Πάκη, αλλά έχω την αίσθηση ότι αρκετοί εξ ημών και υμών ενδέχεται να έχουμε εγκαταλείψει αυτόν τον μάταιο κόσμο, και ο Κώστας fake Καραμανλής να μας έχει ακόμη στο «περίμενε»…

Ταυροκαθάψια

Δεν γνωρίζω πώς πήγε από πλευράς επενδύσεων η επίσκεψη του κινέζου πρωθυπουργού στην Ελλάδα (Λι Κετσιάνγκ ονομάζεται η αυτού κινεζική εξοχότης) αλλά, όταν με το καλό επιστρέψει στη μεγάλη πατρίδα του, είμαι βέβαιος ότι το πρώτο σχόλιο που θα κάνει θα είναι «ουφφφ, επιτέλους γύρισα, έπηξα στο μουσείο αδερφέ μου».

Διότι δεν του έφτανε το πακετάκι Ακρόπολη – Μουσείο Ακρόπολης κ.λπ., χθες τον κουβάλησαν στο Ηράκλειο για τα σημερινά εγκαίνια του νέου μουσείου της πόλης από τον πρόεδρο «μη σταματάτε να μου φέρνετε  Μνημόνια, να τα σκίζω ένα ένα» Αντώνη.

Ελπίζω να του έδωσε κανείς να καταλάβει του ανθρώπου τι είναι ο δίσκος της Φαιστού ή τα ταυροκαθάψια (δεν θα εξηγήσω τίποτε. Να ήσουν εκεί στο μάθημα της Ιστορίας, Αλέξη παιδί μου. Τώρα googlάρισε τα να δεις κι εσύ περί τίνος ομιλεί ο καλλιτέχνης – εγώ δηλαδή).

Επισημαίνω την αναγκαιότητα της ενημέρωσης του κινέζου πρωθυπουργού περί των αρχαιοτήτων διότι – πράγμα το οποίο και καταγγέλλω με αποτροπιασμό – απουσίαζε της τελετής ο Πάνος, Πανάρας για τους φίλους, Παναγιωτόπουλος, ο οποίος με ιδιαίτερη επιμέλεια είχε ασχοληθεί με την αποπεράτωση του μουσείου. Αλλά τον έφαγε λάχανο ο πρόεδρος Αντώνης, παρότι τον διαβεβαίωνε ώς την τελευταία στιγμή ότι «εσύ δεν δικαιούσαι να ανησυχείς».  Ακου εγκαίνια χωρίς Πανάρα;
Αίσ-χος! Αυτό μόνο έχω να πω…