[Μουντιολόγιο] Μπολαρίκα

Το ξαναγράψιμο της ιστορίας και της ιεραρχίας είναι η ωραιότερη απόδειξη της ιδιαιτερότητας του Μουντιάλ, κάθε Μουντιάλ. Η ημιφιναλίστρια του προηγούμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου ταπεινώθηκε από μια χώρα εκτός ποδοσφαιρικού χάρτη, ίσως και εκτός χάρτη γενικά, αφού η Κόστα Ρίκα δεν βρίσκεται ούτε στη Νότια ούτε στη Βόρεια αλλά στην ονομαζόμενη Κεντρική Αμερική. Είναι η μόνη χώρα του κόσμου που δεν έχει στρατό. Το όνομά της φανερώνει τις παραλίες της αλλά κρύβει τα τροπικά δάση της. Το σύνθημά της δεν υμνεί ούτε τον θεό, ούτε την ιστορία της, ούτε τις μοναδικές ομορφιές της, αλλά την ίδια τη ζωή: «Πούρα Βίδα», δηλαδή αγνή, ή καθαρή, ζωή. Οπως αγνή από εμπορικές φιλοδοξίες και φιοριτούρες και καθαρή στη σύλληψη και στην εκτέλεση ήταν η μπάλα που έπαιξαν οι εντελώς άγνωστοι παίκτες της. Ταχύτητα, ομαδικότητα, αλτρουισμός και Τζόι Κάμπελ (αντίο Πειραιά) έκαναν την Ουρουγουάη, μια παραδοσιακή δύναμη, να φαίνεται βαριά, ανέμπνευστη και ξεπερασμένη.

Είναι γνωστό ότι το όνειρο των μικρών σε ένα Μουντιάλ διαρκεί ένα παιχνίδι, το πολύ έναν γύρο. Μετά αναλαμβάνουν οι Βραζιλίες, οι Γερμανίες και οι Ιταλίες – ειδικά αυτή η άλλης κοπής Ιταλία του Πραντέλι. Για να ένα ματς και για έναν γύρο, όμως, κάποιοι «μικροί» πλουτίζουν, με το θάρρος της απλότητάς τους, την μπάλα και τα μάτια μας.