[Ανάλυση] Μουντιαλικό σύστημα

Ας μιλήσουμε με όρους Μουντιάλ. Εκείνος έβαλε δεξιούς μπακ για να κρατήσουν στην άμυνα. Και είδε τους αριστεροπόδαρους αμυντικούς του να ξεπετάγονται σαν εξτρέμ στην αντεπίθεση. Κάπως έτσι μοιάζει στα πρώτα λεπτά το «παιχνίδι» της νέας κυβέρνησης. Οχι τόσο με γερμανική, υπερπροπονημένη ομάδα. Οσο με βραζιλιάνικη, όπου οι σολίστες επισκιάζουν τα συστήματα.

Ο Σαμαράς φόρτωσε τη δεξιά πτέρυγα του κυβερνητικού σχήματος. Ηταν μια σύνθεση που συμβόλιζε επιχείρηση επανασύνδεσης με το λαϊκό κομματικό του ακροατήριο. Ωστόσο – πριν Γιακουμάτον φωνήσαι – οι πρώτες βολές για «διορθώσεις» στη μνημονιακή πολιτική δεν ήρθαν από τη λαϊκή Δεξιά. Ηρθαν από τον Χρήστο Σταϊκούρα, που έβαλε καλοκαιριάτικα θέμα μείωσης του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης. Και από τον Ανδρέα Λοβέρδο που δεν περίμενε ούτε λεπτό για να βάλει βέτο στις απολύσεις στην εκπαίδευση.

Συνιστούν όντως όλες αυτές οι κινήσεις τα πρώτα ίχνη μιας στροφής; Ή πρόκειται για ξεσπάσματα ταχείας καύσεως;

Σύμφωνα με μια εκδοχή, ζούμε την επανάληψη ενός μοτίβου επαναλαμβανόμενου στα χρόνια του Μνημονίου: κατά τα διαλείμματα μεταξύ των δόσεων, όταν χαλαρώνει κάπως η πίεση των δανειστών, κάποιοι υπουργοί βρίσκουν την ευκαιρία να ξιφουλκήσουν. Αξιοποιούν έτσι τα λίγα εκατοστά προσωπικών πολιτικών ελιγμών που τους αφήνει το προαποφασισμένο πρόγραμμα. Μέχρι την επόμενη επίσκεψη της τρόικας…

Κατά μια δεύτερη, παράλληλη, ερμηνεία, αυτές οι υπουργικές κινήσεις είναι τα συμπτώματα μιας βαθύτερης πολιτικής συνθήκης: η κυβέρνηση μπαίνει σε φάση μεταρρυθμιστικής κόπωσης. Είναι μια φράση που χρησιμοποίησε προχθές και ο Πολ Τόμσεν. Το ζήτημα όμως είναι ότι ο Δανός του ΔΝΤ ζητάει από την κυβέρνηση να συνεχίσει να τρέχει, ενώ εντός των συνόρων η εκτίμηση είναι ότι δεν βγαίνουν έτσι άλλα χιλιόμετρα. Η κυβέρνηση έχει δώσει πολλές μάχες. Εχει κάψει πολλά από τα πολιτικά της αποθέματα. Δεν της απομένουν πολλές δυνάμεις για συγκρούσεις. Πρέπει να δώσει ανάσες στην κοινωνία για να καταφέρει και η ίδια να ανανήψει.

Με αυτή τη λογική – της αναστήλωσης των ερεισμάτων στην κοινωνία – καταρτίσθηκε και η σύνθεση του κυβερνητικού σχήματος. Με σταθερούς παίκτες στα δύο – τρία κρίσιμα για την τρόικα υπουργεία (Οικονομικών, Ανάπτυξης, Διοικητικής Μεταρρύθμισης). Και τους υπόλοιπους να παίζουν ελεύθερα προς τέρψιν της κερκίδας.

Ξαναγυρνάμε έτσι στον διπολισμό Σελεσάο – Νατσιονάλμανσαφτ. Το σχήμα έχει κάτι και από τα δύο. Και προεκλογικό ταμπεραμέντο και μνημονιακή πειθαρχία. Ο ορίζοντας πάντως δεν είναι πολύ μακρινός. Το επόμενο φθινόπωρο θα έχει φανεί αν ισχύει και στην πολιτική το παλαιό αξίωμα του ποδοσφαίρου: ότι στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί.