[Προβολείς] Χλαμύδες και σεντόνια

Εξι κορίτσια με χλαμύδες και μια σοπράνο με σεντόνι μπήκαν προχθές στο Βρετανικό Μουσείο να διαμαρτυρηθούν για τα «ξενιτεμένα Γλυπτά». Επειτα, «η ομάδα κινήθηκε προς το Χάιντ Παρκ όπου τοποθέτησε πολλές ελληνικές σημαίες». Δεν ξέρω κιόλας αν ήταν τσίγκινες σαν την Αστερόεσσα που έμπηξε ο Νιλ Αρμστρονγκ στη Σελήνη για να την καπαρώσει.   

Μεγάλη εφεύρεση πάντως το Χάιντ Παρκ. Πολύ σωστά προσανατολίστηκαν προς τα εκεί, στην έδρα του περίφημου εγγλέζικου χιούμορ. Γιατί οι Εγγλέζοι δεν είναι σαν κι εμάς που κρεμάμε κουδούνια σ’ όποιον ξεφεύγει, σ’ όποιον κάνει τα τρελά του. Εκεί η απόκλιση είναι θεσμός κι έχει τον θρόνο της, συγκεκριμένα το Speakers Corner, δημόσιο βήμα που από το 1872 διατίθεται σε πρόσωπα χρήζοντα βοηθείας, σαλταρισμένους, βιδάτους, προφήτες, ένθεους, αυτοφυείς περφόμερ, σαλούς με το θάρρος της γνώμης τους, τώρα και σε Καρυάτιδες με κληρονομικό χάρισμα, γιατί όχι;

Κοιτάζω στο Ιντερνετ συναφείς φωτογραφίες αγορητών να ευαγγελίζονται το ανεκδιηγήτο. Ενας κύριος πάνω σε καφάσι συστήνεται ως Ιησούς Χριστός νικάει κι όλα τα κακά σκορπάει κι ο νους μου τρέχει στη Μελίνα. Αυτή δεν ήταν που μας έμπλεξε σ’ αυτήν την άκαρπη διεκδίκηση; Αν ζούσε κι έβλεπε τέτοιο κιτσαριό, σίγουρα θα μας το είχε πετάξει το γοβάκι της κατακέφαλα. Αν είναι έτσι, κακώς, πολύ κακώς δεν έγινε υπουργός Πολιτισμού ο Αρης Σπηλιωτόπουλος.