[Διαστάσεις] Με πίκρα και αισιοδοξία

Προχθές το απόγευμα, ο Βαγγέλης Βενιζέλος είχε ένα πρόβλημα: τι να κάνει με τους αντάρτες του κόμματός του που πολλαπλασιάζονταν. Αλλος θέλει την Ελιά κι άλλος τον ΣΥΡΙΖΑ, ο ένας τον αμφισβητεί, ο άλλος μιλά για εκβιαστικά διλήμματα, μύλος. Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες.

Προβληματισμένος ήταν την ίδια ώρα και ο Φώτης Κουβέλης: πόσα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής θα ήθελε να τον παρακαλέσουν το Σαββατοκύριακο να παραμείνει πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ; Ενα 80% του συνόλου ίσως να είναι πολύ, ένα 60% πάλι θα δημιουργήσει γκρίνιες. Το ζήτημα είναι σύνθετο, ο χρόνος λίγος, το σόου πρέπει να οργανωθεί καλά για να είναι πειστικό.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης, πάλι, είχε λύσει το πρόβλημά του. Μαθημένος από την επιτυχημένη εμπειρία του στη δημοσιογραφία ότι είναι καλύτερα να προσαρμόζεσαι στην πραγματικότητα παρά να απαιτείς να προσαρμόζεται η πραγματικότητα σε σένα, είχε αφήσει στην άκρη τα μεγαλόστομα ότι Το Ποτάμι ούτε στην Κεντροαριστερά ανήκει ούτε συνεργάζεται με παλιά κόμματα και ετοιμαζόταν να μεταβεί το βράδυ στην ομιλία ενός παλιού πολιτικού με θέμα την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Την ίδια σκέψη αποδείχθηκε ότι έκαναν και καμιά τετρακοσαριά ακόμη ανήσυχοι πολίτες.

Ενώ οι τρεις κεντροαριστεροί αρχηγοί (και όχι αρχηγοί της Κεντροαριστεράς) αναρωτιόντουσαν λοιπόν ποια κίνηση θα τους έδινε περισσότερους πόντους, ένας ομοϊδεάτης τους που δεν έγινε ποτέ του αρχηγός, αλλά υπήρξε πάντα (εξ αυτού ή από χαρακτήρα;) υπόδειγμα σεμνότητας και ήθους, ετοιμαζόταν να βγάλει δημοσίως την ψυχή του. Και να απευθύνει μια ύστατη έκκληση για ενότητα. Που θα ξεκινούσε αναγκαστικά με μια διαπίστωση: «Το 1,23% δεν είναι υποχώρηση, δεν είναι ήττα ευρείας έκτασης, είναι συντριβή». Θα συνεχιζόταν με μια ανακεφαλαίωση: «Στήσαμε τη ΔΗΜΑΡ με ευοίωνες προοπτικές γιατί υπερείχαμε σε ηθική και πολιτική αξιοπιστία». Θα έδινε έμφαση στην αυτοκριτική: «Αφού επιλέξαμε να εγκαταλείψουμε το προκεχωρημένο φυλάκιο, επιδοθήκαμε σε πανικόβλητη υποχώρηση στα μετόπισθεν». Θα τσιτάριζε Μπερνάρ-Ανρί Λεβί: «Η Ευρώπη δεν έχει παρά δύο επιλογές, την Ομοσπονδία ή τον θάνατο». Και θα κορυφωνόταν με ένα απόσπασμα από την «Αιολική Γη» του Βενέζη: «Οι πικραμένοι άνθρωποι είναι στο βάθος οι πιο αισιόδοξοι. Επειδή σ’ αυτούς έμεινε ακόμα το προνόμιο ν’ αγαπούν, να πιστεύουν στον άνθρωπο και στη ζωή, το προνόμιο να κυνηγούνε χίμαιρες».

Σ’ έναν πικραμένο και αθεράπευτα αισιόδοξο Αριστερό έπεσε λοιπόν ο κλήρος να προτείνει εκ νέου αυτό που δεν κατάφεραν 58 ενθουσιώδεις αλλά κάπως άτολμοι κεντροαριστεροί: την προγραμματική σύγκλιση και συνεργασία των ευρύτερων δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Ο Σπύρος Λυκούδης αποθεώθηκε προχθές στο Γκάζι, όπως είχαν αποθεωθεί πριν από έξι μήνες κι εκείνοι στο Ακροπόλ. Αλλά αυτό δεν φτάνει. Η Κεντροαριστερά βρίσκεται αντιμέτωπη με την τελευταία της ευκαιρία να ενωθεί και να οργανωθεί ώστε να βαρύνει στις μεγάλες επιλογές που θα κάνει ο τόπος μετά τις επόμενες εκλογές. Αν δεν το κάνει τώρα, αφήνοντας στην άκρη τους ηγεμονισμούς και τους κάθε λογής ανταγωνισμούς, οι όροι μετά θα είναι πολύ διαφορετικοί.