[Διαστάσεις] Ολα γίνονται – στο εσωτερικό

Τηλεόραση βλέπω σπανίως, είναι ένα είδος αυτοπροστασίας. Οταν όμως κάνω διάδρομο στο γυμναστήριο δεν μπορώ να αποφύγω το ζάπινγκ. Και ομολογώ ότι βγαίνω πάντα κερδισμένος. Χθες το πρωί ξεκίνησα από το CNN, όπου ένας Κινέζος διηγούνταν παραστατικά τη μαρτυρία του από την καταστολή των διαδηλώσεων στην Πλατεία Τιενανμέν: ο άνθρωπος αναπαρήγε στην κάμερα τους ήχους του θανάτου. Στη συνέχεια βρέθηκα στον Alpha, όπου ο Δήμος Βερύκιος δεν κατακεραύνωνε αυτή τη φορά τους γκέι, προέβαινε όμως στη συνταρακτική αποκάλυψη ότι τον τελευταίο καιρό έχουν πολλαπλασιαστεί στην Ελλάδα οι επεμβάσεις επιμήκυνσης του πέους. Και όχι μόνο επιμήκυνσης, τόνισε με νόημα, αλλά και πάχυνσης. Και δεν το κάνουν μόνο νέοι, πρόσθεσε, αλλά και εβδομηντάρηδες. Κόλαση.

Τέλος πάντων, επειδή το θέμα, καλώς ή κακώς, δεν με ενδιέφερε, γύρισα στο Mega, όπου μιλούσαν για τον ανασχηματισμό. Ο Νίκος Βούτσης ήταν κάθετος: δεν θα δεχθούμε να γίνει ο Στουρνάρας διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδας, μία τέτοια απόφαση θα αποτελούσε αιτία πολέμου. Σε ερώτηση του Καμπουράκη τι ακριβώς θα κάνουν, ο γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε πως όταν αναλάβουν την εξουσία θα ξαναδούν αυτό το θέμα. Μα ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδας δεν είναι ανεξάρτητος από την ελληνική κυβέρνηση, δεν υπάγεται απευθείας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα; Τι ακριβώς θα ξαναδούν; «Ολα γίνονται, κύριοι. Τα ίδια λένε και για τον Θεοχάρη, ότι είναι επικεφαλής ανεξάρτητης Αρχής. Αλλά εμείς δεν δεσμευόμαστε από τέτοια πράγματα». Το ακούσατε, κύριε Ντράγκι;

Για όσους αμφέβαλλαν ακόμη, το σχήμα «ΣΥΡΙΖΑ εσωτερικού και ΣΥΡΙΖΑ εξωτερικού» δεν είναι εφεύρημα των δημοσιογράφων. Ενώ ο αρχηγός συναντάται με τους ανθυποψηφίους του στις Βρυξέλλες και ζητεί τον σεβασμό των δημοκρατικών κανόνων στην επιλογή του προέδρου της Κομισιόν, ο γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας απειλεί στην Αθήνα ότι το κόμμα θα τα κάνει μπάχαλο. Θα μπορούσε να υποστηρίξει βέβαια κανείς ότι το θέμα είναι πολιτικό και ότι ο νικητής των ευρωεκλογών δικαιούται να καταγγέλλει τον υπουργό Οικονομικών πως είναι ο αρχιερέας της λιτότητας. Μέχρι εκεί όμως. Τα υπόλοιπα συνιστούν θεσμική εκτροπή. Ο κ. Τσίπρας θα μπορούσε άλλωστε να βάλει βέτο και για τον Γιούνκερ, να απαιτήσει να τοποθετηθεί ένας αριστερός στην ηγεσία της Κομισιόν ώστε να σηματοδοτηθεί με τον τρόπο αυτό  το τέλος της λιτότητας. Γιατί δεν το έκανε;

Θα μπορούσε επίσης στην επόμενη συνάντησή του με τον  Σόιμπλε να προσέλθει κρατώντας, δήθεν τυχαία, το χθεσινό πρωτοσέλιδο με το εμπνευσμένο σκίτσο που δείχνει τον γερμανό υπουργό Οικονομικών να κραδαίνει ένα πέος (που πάντως δεν χρειάζεται ούτε επιμήκυνση ούτε πάχυνση, ο Καλαϊτζής δεν είναι σεξιστής), φωνάζοντας «Νταχάου» και «Μπέλσεν». Ο Σόιμπλε θα ζητούσε να το δει και ο δικός μας θα κουνούσε το κεφάλι του λέγοντας στενοχωρημένος ότι σε τέτοιες υπερβολές οδηγεί η οργή για τη λιτότητα.

Να αποτολμήσω μία πρόβλεψη: ούτε αυτό θα το κάνει.