Στον αγώνα το τέρμα είναι το σπίτι μου

Η Χρυσή Διαμαντοπούλου, τερματοφύλακας της ομάδας πόλο του Ολυμπιακού, δεν έχει καμία αγωνία στην εκτέλεση  των πέναλτι. Κι ας είναι μόλις 19 χρόνων. Κι ας… γκρίνιαξε λίγο όταν σε ηλικία 12 χρόνων ο τότε προπονητής της στον Πανιώνιο Πέτρος Δεβερίκος την έστειλε κάτω από τα δοκάρια. Η Διαμαντοπούλου απέκρουσε τέσσερα πέναλτι στους δύο τελευταίους τελικούς με τη Βουλιαγμένη βοηθώντας τον Ολυμπιακό να κατακτήσει τον τίτλο. Και τα δύο ματς κρίθηκαν στη διαδικασία των πέναλτι. «Ο τότε προπονητής μου στον Πανιώνιο ήθελε να με χρησιμοποιήσει στη θέση του τερματοφύλακα. Είμαι αριστερόχειρας και ένας ακόμη λόγος ήταν το ύψος. Για να είμαι ειλικρινής, στην αρχή δεν μου πολυάρεσε αυτή η ιδέα. Τώρα δεν θα το άλλαζα με τίποτα. Αισθάνομαι το τέρμα σαν… το σπιτάκι μου», εξηγεί η Διαμαντοπούλου, η οποία είχε φέτος μία «μαγική χρονιά» με τον Ολυμπιακό.

«Ηταν όλα φανταστικά. Πρώτο πρωτάθλημα με τον Ολυμπιακό και ακόμα ο πρώτος ευρωπαϊκός τίτλος, το Λεν Τρόφι, στη Φλωρεντία. Η ομάδα κατάφερε με αυτές τις επιτυχίες να ανεβάσει ψηλά τον πήχη, αλλά αυτό δεν μας δημιουργεί άγχος. Αντίθετα, οι επιτυχίες αυτές μας έχουν δώσει την αυτοπεποίθηση για να συνεχίσουμε».

Αποκρούσεις πέναλτι, λοιπόν: ένστικτο, δουλειά; «Πολλή δουλειά, καταρχήν. Αρχίσαμε να δουλεύουμε στη διαδικασία των πέναλτι από την εποχή που είχαμε το φάιναλ φορ στο Λεν Τρόφι. Οταν άρχισαν οι τελικοί η δουλειά έγινε περισσότερο εντατική, ιδιαίτερα δε την τελευταία εβδομάδα οι εκτελέσεις πέναλτι ήταν σε καθημερινή βάση. Ηξερα ότι η Βουλιαγμένη διαθέτει αρκετές πολίστριες με εξαιρετικό σουτ. Αναζήτησα λοιπόν τρόπους αντίδρασης, ενώ με βοήθησε και το ένστικτο».      

Η συλλογή της 19χρονης αθλήτριας είναι ήδη μεγάλη και με τις εθνικές ομάδες: χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νεανίδων της Μαδρίτης (2011), χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Περθ (2012), ασημένιο μετάλλιο με την εθνική γυναικών στο Ευρωπαϊκό του Αϊντχόφεν και χάλκινο στο Γουόρλντ Λιγκ στην Κίνα. Επίσης, χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Νέων Γυναικών.

«Η Εθνική είναι κάτι το φανταστικό. Το πόλο γυναικών στην Ελλάδα έχει τεράστιες δυνατότητες. Δεν είναι τυχαίες οι επιτυχίες των εθνικών ομάδων. Και όλες ονειρευόμαστε τώρα αυτό που θέλει κάθε αθλητής ή αθλήτρια. Τη διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες».

Στην Εθνική η Διαμαντοπούλου έχει μπροστά της την έμπειρη Ελενα Κούβδου: «Αυτή ακριβώς η συνύπαρξη με βοηθά να μάθω πολύ περισσότερα. Οταν συναναστρέφεσαι με τις καλύτερες γίνεται κι εσύ καλύτερη».

Η 19χρονη Διαμαντοπούλου ξεχωρίζει απ’ όλες τις διακρίσεις με τις εθνικές ομάδες το χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Περθ: «Με τα περισσότερα κορίτσια ήμασταν χρόνια μαζί από τις μικρότερες κατηγορίες. Ηταν μία ομάδα-παρέα με όλη τη σημασία της λέξης. Ηταν και πολύ μακριά από την Ελλάδα, όλα έπαιξαν τον ρόλο τους. Οχι βέβαια πως βάζω σε δεύτερη μοίρα τις υπόλοιπες διακρίσεις».

Το πρότυπό της στον αθλητισμό είναι ο τερματοφύλακας του Ολυμπιακού Νίκος Δεληγιάννης: «Πάντα με συμβούλευε, είναι ο άνθρωπος που με βοήθησε πολύ σε αυτή τη θέση εδώ και τρία χρόνια που είμαι στον Ολυμπιακό. Ιδιαίτερα τις τελευταίες ημέρες με εμψύχωνε και μου έδινε φτερά».

Το όνειρό της; «Να βρω στο μέλλον να κάνω πράγματα που θα με γεμίζουν. Τώρα έχω το πόλο που με γεμίζει και είμαι τυχερή που το βρήκα. Γενικά, η ψυχολογία μου μεταβάλλεται και γι’ αυτό προσπαθώ κάθε φορά και παρά τις δυσκολίες να βρίσκω λύσεις για να ξεφεύγω από το αδιέξοδο». Η Χρυσή Διαμαντοπούλου θυμάται πόση εντύπωση της έκανε το Λος Αντζελες, αλλά και τη μεγάλη διαφορά που υπάρχει από την Ευρώπη. «Ηταν μία πρωτόγνωρη εμπειρία που δεν την έχεις κάθε ημέρα στα πόδια σου. Ολα μου φαίνονταν μεγάλα!

Ομως οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν μία διαφορετική κουλτούρα η οποία μ’ αρέσει περισσότερο. Φυσικά, σαν την Ελλάδα δεν βάζω τίποτα».

Η 19χρονη αθλήτρια δεν παρακολουθεί άλλα σπορ: «Δεν μ’ αρέσει το ποδόσφαιρο, με κουράζει, προτιμώ να παρακολουθήσω λίγο μπάσκετ, που είναι πιο γρήγορο».

Ο ελεύθερος χρόνος είναι λίγος: «Οταν είμαι κουρασμένη προσπαθώ να διαβάσω ένα βιβλίο, αλλά δύσκολα τελειώνω μία σελίδα. Αντίθετα, το ευχαριστιέμαι όταν είμαι ξεκούραστη». Παράλληλα, παραδέχεται τις δυσκολίες που έχει σε ό,τι αφορά τις σπουδές της στην Αρχιτεκτονική: «Χρειάζομαι αρκετές ώρες για να παρακολουθώ τα μαθήματα και με τις διπλές προπονήσεις καθημερινά δεν είμαι σε θέση να το συνδυάσω. Θέλω να σπουδάσω όμως και προσπαθώ να βρω μια λύση».