Το πιτσιρίκι

Περιμένω να του περάσει κάπως του Τσίπρα. Να μεγαλώσει, να απαλλαγεί επιτέλους από το χούι του δεύτερου και να αποδεχτεί το οδυνηρό γεγονός ότι αυτή τη φορά βγήκε πρώτος. Να πάψει πια να συμπεριφέρεται σαν έφηβος με δυο φωνές. Πότε βραχνή και πότε να κάνει κοκοράκια. Το λέω εγώ, που τόσα χρόνια μεγαλύτερή του κι ακόμη κοιμάμαι (κρυφά) με το αρκουδάκι μου. Πότε το νανουρίζω και πότε το εκσφενδονίζω στον τοίχο. Η επιτυχία είναι κάτι σαν μισοζώντανο λούτρινο, σκέφτομαι. Εκεί που σε κοιτάζει και γυαλίζει το μάτι της, την ίδια ώρα διαπιστώνεις ότι είναι από χάντρα πλαστική. Δεν είναι μόνον η Β’ Πειραιώς που φτύνει στους τάφους των παιδιών της ούτε ο Βόλος που έπεσε αυτοβούλως στον υπόνομο. Να ο Δένδιας φέρ’ ειπείν. Ποιος είναι αλήθεια ο κύριος Δένδιας; Ο αποφασιστικός ευπατρίδης που δεν μάσησε μπροστά στη ΧΑ ή ο υπουργός των αστυνομικών που πήγαν και το ‘ριξαν μονοκούκι στον Κασιδιάρη; Ορίστε. Θ’ αρχίσω τώρα να μιλάω κι εγώ σαν το κοριτσάκι του Εξορκιστή ή σαν τον Τσίπρα που λέγαμε παραπάνω. Πότε σαν πολίτης και πότε σαν ένα πιτσιρίκι που είναι ξαπλωμένο στη γωνιά του δρόμου παραπονεμένο. Θέλει να φουμάρει ένα τσιγαράκι, μα δεν έχει φράγκο, είναι μπατιράκι. Δίχως να τα χάσει το πιτσιρικάκι απ’ τον πολιτσμάνο ζητεί τσιγαράκι κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.