[Ανάλυση] H πρωτιά και η μοναξιά της Κουμουνδούρου

Ο ένας στόχος της Κουμουνδούρου επετεύχθη. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος. Δεν είναι όμως μια ανέφελη πρωτιά. Οχι μόνο επειδή το ποσοστό που απέσπασε η αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκεται σε ηχηρή αναντιστοιχία με τους θούριους περί ανατροπής. Αλλά και επειδή από τη χθεσινή κάλπη ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε περισσότερο μόνος.

Στον πολιτικό χάρτη πριν από τις ευρωεκλογές, δύο ήταν οι δυνητικοί εταίροι που θα μπορούσαν να στηρίξουν «κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ». Πιο πιθανός ήταν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες. Η αξιωματική αντιπολίτευση είχε φανεί πρόθυμη να κρύψει τις αβυσσαλέες ιδεολογικές διαφορές με το κόμμα του Πάνου Καμμένου κάτω από τα πανό της αντιμνημονιακής πλατείας. Από τις κοινές δηλώσεις των προέδρων των δύο κομμάτων για το ηρωικό – πλην βραχύβιο – «όχι» της Κύπρου, μέχρι τα κάγκελα της ΕΡΤ – όπου είχαν συντονίσει τα ντεσιμπέλ τους Ζωή Κωνσταντοπούλου και Ραχήλ Μακρή – ο ΣΥΡΙΖΑ έμοιαζε να έχει βρει τον παρτενέρ του.

Πιο μακρινός, αλλά όχι απίθανος, εταίρος θα μπορούσε να είναι η ΔΗΜΑΡ. Ο Φώτης Κουβέλης είχε πάψει να είναι για την Κουμουνδούρου «ο Καρατζαφέρης της Αριστεράς». Και ο ίδιος, μετά την έξοδό του από την κυβέρνηση, φαινόταν να έχει κλείσει το μέτωπο με τους παλαιούς του συντρόφους.

Χθες, σε συνθήκες χαλαρής ψήφου που ευνοούν τα μικρά κόμματα, οι Ανεξάρτητοι Ελληνες έχασαν τη μισή τους εκλογική δύναμη. Η δε ΔΗΜΑΡ κινήθηκε σε τροχιά ολικής έκλειψης. Με ποιον μπορεί σήμερα να λέει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα συνεργαστεί για να κυβερνήσει;

Σίγουρα όχι με το ΚΚΕ, που φαίνεται να ανανήφει, χάρη και στη σκληρή γραμμή που τηρεί απέναντι στην αξιωματική αντιπολίτευση. Μάλλον όχι με το Ποτάμι, το οποίο η αξιωματική αντιπολίτευση δεν κουράζεται να αναθεματίζει ως κατασκεύασμα της διαπλοκής και του lifestyle.

Στο ερώτημα της κυβερνησιμότητας, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δύο δρόμους. Ο πρώτος είναι ο εύκολος: να εξακολουθήσει να υπεκφεύγει ισχυριζόμενος ότι θα πετύχει αυτοδυναμία. Εχοντας αποτύχει να υπερβεί την επίδοση του Ιουνίου του 2012, η απάντηση θα ηχεί πια ακόμη λιγότερο πειστική. Και περισσότερο ανησυχητική για τους ψηφοφόρους που δεν θα ήθελαν, οψέποτε γίνουν εκλογές, να βρεθεί η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στα χέρια ενός κόμματος ανεπίδεκτου συμμαχιών.

Ο δεύτερος και δύσκολος δρόμος είναι η Κουμουνδούρου να επιχειρήσει να βγει από την απομόνωση. Να αναζητήσει συναινέσεις, υπερβαίνοντας τις αγκυλώσεις της κομματικής ορθοδοξίας. Να πάψει πια να στέλνει τους πολιτικούς της αντιπάλους στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Μια τέτοια στροφή θα απαιτούσε αλλαγή πολιτικής κουλτούρας. Θα απαιτούσε κυρίως τη συνειδητοποίηση ότι η χώρα που μπορούσε να κυβερνηθεί από κομματικώς καθαρές κυβερνήσεις δεν υπάρχει πια.