[Στίγμα] Ο μοναδικός νικητής

Ο μοναδικός νικητής

Θα είμαι (και πάλι, όπως την προηγούμενη Δευτέρα, μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών) λακωνικός. Οχι μόνο διότι παγίως πιστεύω πως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, αλλά και επειδή θεωρώ ότι (αντιγράφω κατά λέξη όσα έγραφα την περασμένη Δευτέρα και δεν άρεσαν σε πολλούς και διαφόρους, με αποτέλεσμα να υποστώ κριτική η οποία είχε άμεσες επιπτώσεις, όπως, ας πούμε, να μην μπορώ να… φάω):

Ισως είναι η πρώτη φορά σε εκλογές (τουλάχιστον αυτές που έχω ζήσει εγώ) που το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι διπλής ανάγνωσης, δηλαδή δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι με αστερίσκους. Υπάρχει νικητής και υπάρχουν και ηττημένοι.

Ο νικητής είναι – «γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;» που έλεγε και ο τεράστιος Μητσοτάκης – ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πέτυχε μόνο να ρίξει το σκερτσόζο αλλά όχι και τόσο ταλαντούχο, όπως αποδεικνύεται, ντουέτο «Αμποτ και Κοστέλο» στην παγίδα που του έστησαν με τον α’ γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών μια Κυριακή πριν από τις ευρωεκλογές. Πέτυχε κάτι περισσότερο: να παγιώσει στην Αττική (όπου κατοικούν οι μισοί Ελληνες) αλλά και σε ορισμένες κρίσιμες περιφέρειες της χώρας το πανελλαδικό ποσοστό που είχε λάβει στις εκλογές του Ιουνίου του 2012. Αυτή είναι μεγάλη νίκη, διότι αν θυμάστε καλά (εγώ θυμάμαι…) το ποσοστό εκείνο είχε θεωρηθεί περίπου ευκαιριακό: αποτέλεσμα της οργής, της αγανάκτησης και του θυμού των πολιτών, και ειδικά των ψηφοφόρων του ΠαΣοΚ, για τα Μνημόνια. Χθες αποδείχθηκε ότι αυτοί οι ψηφοφόροι, που εθεωρούντο κινούμενη άμμος, παραμένουν κατά βάση στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το φθινόπωρο είναι κοντά

Και αφού ευλόγησα όπως θεώρησα… εύλογο τα γένια μου, έρχομαι να ολοκληρώσω (αυτό πια το να μην μπορείς σε πάνελ να φθάσεις στην… ολοκλήρωση, δεν έχει προηγούμενο), σημειώνοντας ότι η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη μεγαλύτερη, αν σκεφθεί κανείς ότι το ποσοστό που έλαβε χθες προσεγγίζει το ποσοστό που έλαβε στις εθνικές εκλογές το 2012, σε μια εκλογική αναμέτρηση, όπως οι ευρωεκλογές, οι οποίες χαρακτηρίζονται κυρίως από χαλαρότητα και διασπορά ψήφων: εδώ αποδείχθηκε ότι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ συνειδητά ψήφισαν το κόμμα τους (πλέον…).

Βεβαίως παρά τη διαφορά από τη Νέα Δημοκρατία, η οποία είναι αξιοσημείωτη και ιδιαίτερα σημαντική, είναι απαραίτητο να επισημάνει κανείς ότι το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ ΔΕΝ είναι ούτε ποσοστό ανατροπής ούτε ποσοστό που κάνει «μπαμ»! Που το έχει ο άλλος και λέει στην κυβέρνηση «παραδώστε μου και πάρτε δρόμο». Φυσικά, από σήμερα – σαν να τους ακούω – το ένα μετά το άλλο τα στελέχη του κόμματος της χαράς θα ζητούν «εκλογές εδώ και τώρα». Υποψιάζομαι ότι θα προτάσσουν τη «δυσαρμονία μεταξύ της παρούσας Βουλής και του εκλογικού σώματος», η κυβέρνηση θα λέει ότι «δεν υπάρχει καμιά δυσαρμονία, εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας» και το πράγμα θα πηγαίνει έτσι για μερικές ημέρες ή εβδομάδες, μέχρι να έρθει με το καλό το καλοκαίρι και να πάμε γι’ άλλα από τον Σεπτέμβριο και μετά…

Η γνώμη μου είναι, με βάση και τα χθεσινά αποτελέσματα, ότι δύσκολα η κυβέρνηση θα σταθεί πέραν του φθινοπώρου, δεδομένης και της επερχόμενης προεδρικής εκλογής (έχω ένα σενάριο επ’ αυτού, αλλά θα το αναλύσω μέσα στην εβδομάδα, τώρα βιάζομαι να πω αυτά που ξέρω και βλέπω)…

Ο ηττημένος και το μήνυμα

Εχουμε λοιπόν έναν νικητή και έχουμε και έναν μεγάλο ηττημένο. Λέγεται Αντώνης Σαμαράς, είναι ο αγαπημένος πρόεδρος Αντώνης, ο οποίος βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με τη συρρίκνωση της ΝΔ και πρέπει πρώτον να συζητήσει αρχικά με τον εαυτό του (όπως τότε που κοίταζε τον τοίχο απέναντι) και μετά με τους υπόλοιπους πώς γίνεται να χάνει 7 ολόκληρες μονάδες από το ποσοστό του 2012, που ήταν ήδη μειωμένο σε σχέση με το ποσοστό που είχε λάβει ο Καραμανλής το 2009.

Δεύτερον να συζητήσει με τον εαυτό του (και εν συνεχεία με τους υπόλοιπους) πώς είναι δυνατόν να μην του βγήκε ούτε μία από τις κεντρικές επιλογές που έκανε σε μεγάλους δήμους και την Περιφέρεια Αττικής.

Τρίτον να λειτουργήσει με ευρύτητα σκέψης, ανοιχτό μυαλό και κινήσεις επανασυσπείρωσης του χώρου: αφού τη βλέπει την παράταξη (του) ότι κατακερματίζεται, τι τα θέλει τα νταηλίκια και τα γινάτια;

Τέταρτον δεν έχει: φαντάζομαι ότι θα κάνει κανέναν ανασχηματισμό, με ικανά στελέχη, και όχι κολλητούς και φίλους, για να αλλάξει το κλίμα…

Γλίτωσαν δάκο
και μουχρίτσα

Φυσικά δεν πρόκειται να κλάψω για τα δεινά της Νέας Δημοκρατίας και του προέδρου Αντώνη – αυτό έλειπε. Προτιμώ να σταθώ στη… διάσωση, όπως τελικά εξελίχθηκε το πράγμα, της περίφημης Ελιάς, η οποία γλίτωσε και από… δάκο, και από φυλλοξήρα, και από… μουχρίτσα (πιάνουν οι ελιές μουχρίτσα; Αγνοώ). Συνομιλώντας με διαφόρους από το ΠαΣοΚ αργά το βράδυ, διέγνωσα κάτι το πανηγυρικό μεταξύ των συνεργατών του προέδρου Βαγγέλη. Προφανώς φοβούνταν και εκείνοι τα χειρότερα. Θα συνιστούσα να… κρατήσουν οι χοροί. Θυμίζω ότι οι απώλειες του κόμματος είναι πάνω από 4 μονάδες σε σχέση με το ποσοστό των εκλογών του ’12 και – επί του παρόντος – θα πω μόνο τούτο:

Ο πρόεδρος Βαγγέλης έχει μία (αριθμός 1) ιστορική ευκαιρία πλέον να χρησιμοποιήσει το ποσοστό της Ελιάς ως την εδραία βάση για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Με ειλικρίνεια, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς τακτικές και χωρίς προαπαιτούμενα. Τώρα μάλιστα που εξαφανίστηκε εκλογικά η ΔΗΜΑΡ, η ευκαιρία αυτή είναι μο – να – δι – κή!

Και θέλω να ελπίζω ότι δεν θα τη σπαταλήσει, για να αφιερωθεί στις υποχρεώσεις του ως «υπό τριπλήν πλέον ιδιότητα» – αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός των Εξωτερικών και πρόεδρος του ΠαΣοΚ…

Η ντροπή και το αίσχος

Για τη Χρυσή Αυγή δεν έχω να πω κάτι. Είναι άξιοι του απόλυτου χλευασμού όσοι την επέλεξαν με την ψήφο τους χθες, παρά τις αποκαλύψεις για τη δράση της! Και είναι διπλά ντροπή τους στη χώρα που μετράει πάνω από 200.000 αθώα θύματα της ναζιστικής κατοχής να αναδεικνύεται τρίτο κόμμα στις εκλογές η συμμορία των ναζιστών. Ντροπή και αίσχος!

Οι συντετριμμένοι

Φυσικά κλαίω για τη συντριβή του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες» όπως και του κόμματος
ΔΗΜΑΡ, που βάζουν σε περιπέτειες τους δυο προέδρους, τον φίλο μου πρόεδρο Πάνο και τον μπαρμπα-Φώτη πρόεδρο.
Τις επόμενες ημέρες θα μας απασχολήσει η τύχη και των δυο, παρακαλώ θυμηθείτε με…