[Διαστάσεις] Η συμφιλίωση με το τέρας

Η ατμόσφαιρα στη Σαμπλόν ήταν πολύ χαλαρή την περασμένη Κυριακή, 24 ώρες μετά τη δολοφονία τεσσάρων τουριστών στο Εβραϊκό Μουσείο. Τα καφέ στη δημοφιλή αυτή συνοικία των Βρυξελλών ήταν γεμάτα, το ίδιο και τα παλαιοπωλεία, στους δρόμους ο κόσμος κυκλοφορούσε αμέριμνος. Το χαμόγελο στο πρόσωπο ενός άνδρα που του ζήτησε συνέντευξη η φλαμανδική τηλεόραση παρέμεινε αναλλοίωτο όταν έμαθε ότι το θέμα που θα συζητούσαν ήταν η φονική επίθεση της προηγουμένης, ούτε εκατό μέτρα πιο πέρα. Μια νεαρή γυναίκα ζήτησε οδηγίες για να πάει στο Petit Sablon. «Κάτι άκουσα» σχολίασε, όταν της είπαν ότι είχε πολλούς αστυνομικούς συγκεντρωμένους εκεί λόγω του μακελειού.

Η αδιαφορία είναι ο πρώτος σύμμαχος της Ακροδεξιάς. Εντάξει, μπορεί οι τύποι αυτοί να είναι φασίστες, μπορεί να δέρνουν και να σκοτώνουν, αλλά εμένα δεν θα με πειράξουν, είμαι φιλήσυχος πολίτης εγώ, και επιπλέον έχω τη σωστή θρησκεία και το σωστό χρώμα δέρματος. Το ίδιο ίσχυε και για τον Φύσσα, βέβαια, αλλά εκείνος πήγε κι έμπλεξε, τους προκάλεσε τους χρυσαυγίτες, είναι κι ευέξαπτοι αυτοί, μερικές φορές χάνουν την ψυχραιμία τους και γίνεται η ζημιά. Συμβαίνουν αυτά, μην το κάνουμε θέμα, έχουμε και δουλειές.

Κάπως έτσι σπάει το ταμπού, γίνεται το πρώτο βήμα για τη συμφιλίωση με το τέρας. Πώς καλύπτεται όμως η απόσταση από την αδιαφορία μέχρι την ενεργή στήριξη; Πώς φτάνει να παίρνει ο Κασιδιάρης 16% στην Αθήνα και ένας στους δέκα έλληνες ψηφοφόρους να το ρίχνει στη Χρυσή Αυγή; Σύμφωνα με μια ανάλυση που είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ελλάδα, καταλυτικό ρόλο εδώ παίζει ένας συνδυασμός χαμηλής μόρφωσης και φτώχειας. Το πρώτο γνώρισμα διαψεύδεται από τις έρευνες των πολιτικών αναλυτών: ο κλασικός ψηφοφόρος της Χρυσής Αυγής – έλεγε σε μια πρόσφατη συνέντευξή της η καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης Βασιλική Γεωργιάδου – είναι μετρίου επιπέδου, χωρίς να αποκλείεται να έχει και πτυχίο πανεπιστημίου ή μεταπτυχιακό. Οσο για τη σύνδεση της φτώχειας με την άνοδο της Ακροδεξιάς, διαψεύδεται από την ίδια την πραγματικότητα. Η Χρυσή Αυγή άρχισε να φουσκώνει στην Αθήνα πριν από την εφαρμογή του Μνημονίου. Το «κέντρο» της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς είναι η Γαλλία, μια χώρα που δεν έχει γνωρίσει λιτότητα. Δύο από τις χώρες όπου τα ακροδεξιά κόμματα πέτυχαν προχθές τις καλύτερες επιδόσεις τους είναι η Αυστρία και η Δανία, οι οποίες κάθε άλλο παρά μπορεί να χαρακτηριστούν θύματα της κρίσης.

Για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, πρέπει πρώτα να το περιγράψουμε με ακρίβεια. Ξέρουμε ήδη τι ΔΕΝ πρέπει να κάνουμε: δεν πρέπει να υιοθετήσουμε τις ιδέες της Ακροδεξιάς με την ελπίδα να κλέψουμε ψηφοφόρους της, όσοι το έκαναν την πάτησαν, τελευταίο παράδειγμα ήταν ο Αρης Σπηλιωτόπουλος. Ο ψηφοφόρος προτιμά πάντα το αυθεντικό από το fake. Και το «αυθεντικό φασιστικό» πρέπει με κάθε τρόπο να πειστεί να το απορρίψει.