[Εναλλακτικά] Ποια είναι η ομορφότερη;

Είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον παραπολιτικό των τελευταίων δέκα ή δεκαπέντε ημερών.

Ο νέος γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς έκανε μια επαφή με τον ιταλό ομόλογό του Ματέο Ρέντσι. Είναι αμφότεροι πρωταγωνιστές μιας φρέσκιας ευρωπαϊκής εκδοχής της Κεντροαριστεράς που εμπνέεται από τον Τόνι Μπλερ, συνδυάζοντας την προσωπική χαρισματικότητα με τον πολιτικό πραγματισμό στα χρόνια της κρίσης και – ας μην κοροϊδευόμαστε – της ΟΝΕ.  Η Γαλλία ζει, τηρουμένων των αναλογιών, ημέρες φθινοπώρου του 2009 στα καθ’ ημάς. Θέλει παράταση/περίοδο χάριτος από την Κομισιόν των Βρυξελλών ώστε να μην κατεβάσει το έλλειμμα στο 3% το 2014 αλλά το 2015. Αραίωμα της προσπάθειας σε περισσότερο χρόνο σημαίνει λιγότερος κοινωνικός πόνος, ενώ υπάρχει πάντα και η ελπίδα ένα θετικό γύρισμα της διεθνούς οικονομίας να βοηθήσει την ανάπτυξη βελτιώνοντας τον παρονομαστή της σχέσης ελλείμματος προς ΑΕΠ. Τα ίδια που ζητούσε και η κυβέρνηση Παπανδρέου. Ο Βαλς ήλπιζε σε κοινό γαλλο-ιταλικό μέτωπο στο θέμα αυτό, αλλά ο Ρέντσι δεν ενδιαφέρθηκε. Η συνέχεια είναι γνωστή. Οι Βρυξέλλες δεν έδωσαν στη Γαλλία ούτε λεπτό παραπάνω.

Αυτή είναι η σημερινή Ευρώπη. Κάποτε ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ένας συμπαθής Λουξεμβούργιος και σήμερα υποψήφιος της ευρωπαϊκής Δεξιάς για τη διαδοχή του Μπαρόζο, είχε πει εις επήκοον του Γιάννου Παπαντωνίου που το καταγράφει σε ένα πολιτικό απομνημόνευμα, το οποίο πρόκειται να εκδοθεί σύντομα: «Ολοι μας ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε, αλλά δεν ξέρουμε πώς να επανεκλεγούμε αφού το κάνουμε…». Ο κανόνας συνεχίζει να ισχύει στη Γαλλία – όπου η διακυβέρνηση Ολάντ έχει εγκλωβιστεί στην κινούμενη άμμο της ακινησίας – ενώ στην Ιταλία ο Ρέντσι ξέρει ότι η στασιμότητα είναι πισωγύρισμα. Για τις κυβερνήσεις του Νότου υπάρχει πλέον μόνο το μπροστά και η αγωνία να μην αφήσουν μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας πίσω – βορά της ανεργίας και των ακραίων.

Υπάρχει χώρος για μια Κεντροαριστερά που να μην είναι στρουθοκάμηλος στα οικονομικά – κινδυνεύοντας να αφήσει έκθετα τα οπίσθιά της στη διαδικασία, δεχόμενη έτσι το αναπόφευκτο λάκτισμα των αγορών; Ακόμη περισσότερο: μπορεί η Κεντροαριστερά να συγκροτήσει μια αυτόνομη, κεντρική πρόταση εξουσίας, χωρίς να είναι συμπλήρωμα/παρακολούθημα/κολαούζος μιας Δεξιάς που προσαρμόστηκε μια χαρά στις πολιτικές λιτότητας που συνέδεσαν οι Γερμανοί με το ευρώ; Χωρίς πειστική απάντηση στο ερώτημα αυτό, αλλά κυρίως χωρίς πειστικό εκφραστή της απάντησης αυτής, η εν Ελλάδι Κεντροαριστερά δεν θα μπορέσει να υπάρξει και ο χώρος που της αναλογεί θα ερημοποιηθεί. Αυτός ο προβληματισμός, αλλά και αυτή η αγωνία πλανάται πάνω από το ΠαΣοΚ, την Ελιά, τις όμορες κινήσεις, τη ΔΗΜΑΡ, Το Ποτάμι και δεν συμμαζεύεται. Οι συναθροίσεις ονομάτων και οι προσωπικές φιλοδοξίες δεν αποτελούν πολιτική. Οπως το μιντιακό λάιφσταϊλ καταναλώνεται γρήγορα, μη έχοντας διάρκεια. Στην πραγματικότητα, η ελληνική Κεντροαριστερά συνομιλεί με τον εαυτό της στον καθρέφτη – ζητώντας να μάθει αν είναι η ομορφότερη.