Δυο παλιοί κομμουνιστές και η Αναΐς Νιν

Ο Κάρλο Πετρίνι, γιος μιας καθολικής μανάβισσας και ενός κομμουνιστή σταθμάρχη, είναι δημοσιογράφος (έχει εργαστεί μεταξύ άλλων στην Ουνιτά), συγγραφέας, άλλοτε μέλος του Κόμματος Προλεταριακής Ενωσης, και γαστρονόμος. Το 1983 ίδρυσε το διεθνές κίνημα Slow Food, βασικός σκοπός του οποίου είναι η αποκατάσταση της σχέσης μας με τη διαδικασία του φαγητού. Η Γκάρντιαν τον είχε συμπεριλάβει στα 50 πρόσωπα που θα μπορούσαν να σώσουν τον πλανήτη, το Τάιμ τον είχε ανακηρύξει ήρωα.

Ο Λουίς Σεπούλβεδα είναι βασικά συγγραφέας και παρεμπιπτόντως δημοσιογράφος, θεατρικός σκηνοθέτης και ακτιβιστής της Γκρίνπις. Κατάγεται από το Οβάλε της Χιλής. Μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας έγινε στα 15 του χρόνια. Ως φοιτητής στη Μόσχα εκδιώχθηκε από τη Σοβιετική Ενωση επειδή έκανε παρέα με αντιφρονούντες. Το 1973 ήταν στην προσωπική φρουρά του Αλιέντε, συνελήφθη, βασανίστηκε, φυλακίστηκε και εξορίστηκε από το καθεστώς Πινοτσέτ. Σήμερα ζει στην Ισπανία. Στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει πολλά βιβλία του από τις εκδόσεις Opera. Το τελευταίο του είναι «Η ιστορία ενός σαλιγκαριού που ανακάλυψε την ιστορία της βραδύτητας».

Από τη συνάντηση αυτών των δύο ανθρώπων προέκυψε ένα άλλο βιβλίο. Λέγεται «Un’ idea di felicità» («Μια δόση ευτυχίας») και είναι προϊόν της συζήτησης που είχαν μεταξύ τους, απόσπασμα της οποίας δημοσιεύει η Ρεπούμπλικα. «Η βραδύτητα είναι φυσικά το σύνθημά μας» λέει ο Πετρίνι. «Απέναντι σε αυτούς που μπερδεύουν την αποτελεσματικότητα με τη φρενίτιδα, και είναι οι περισσότεροι, προτείνουμε το εμβόλιο, σε σωστές δόσεις, της αργής απόλαυσης. Γιατί για εμάς το δικαίωμα στην απόλαυση είναι αδιαπραγμάτευτο. Είναι ένα οικουμενικό δικαίωμα που ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα, όχι μόνο στους πλούσιους».

Ο Σεπούλβεδα συμφωνεί. «Το δικαίωμα στην απόλαυση», επισημαίνει, «είναι η άλλη όψη του βασικού δικαιώματος στην εργασία, από το οποίο φαίνεται να έχουν παραιτηθεί τόσο τα κόμματα της Δεξιάς όσο και της ψευδο-Αριστεράς. Ολοι υποβαθμίζουν αυτό το ζήτημα και μιλούν για την εργασία σαν να πρόκειται για δώρο και όχι για δικαίωμα. Δεν πρέπει να πιστέψουμε ότι είναι πολυτέλεια. Αντίθετα, η ελευθερία είναι αυτή που εγγυάται τις απλές χαρές της ζωής: μια βόλτα στην πόλη, τον στοχασμό, την αναζήτηση της ευτυχίας στα μικρά πράγματα».

Πιθανότατα, το δικαίωμα στην απόλαυση πέφτει θύμα της ηθικής τής εργασίας που ασπάζεται η Δεξιά και του μιζεραμπιλισμού που ασπάζεται η Αριστερά επειδή αυτό επιβάλλει η ιδεολογική τους ασφάλεια. Δεν θα έχαναν τίποτε, όμως, να έριχναν μια ματιά στους στίχους της Αναΐς Νιν, μιας πρωθιέρειας των απολαύσεων: «Και τότε έφτασε η στιγμή, που ο κίνδυνος να κρύβεσαι σφιχτά σ’ ένα μπουμπούκι, ήταν πιο οδυνηρός από τον κίνδυνο που παίρνεις όταν ανθίζεις».