[Διαστάσεις] Οι ευρωεκλογές δεν είναι σέξι

«Αυτή τη φορά είναι διαφορετικά»: αυτό μας λένε επίμονα εδώ στις Βρυξέλλες οι ιθύνοντες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αναφερόμενοι στις επικείμενες ευρωεκλογές. Και είναι διαφορετικά χάρις στα “δύο πι”. Την πολιτικοποίηση, δηλαδή τις αυξημένες εξουσίες που θα έχει στο εξής το Κοινοβούλιο και τους νέους κανόνες για την εκλογή του προέδρου της Κομισιόν. Την πόλωση, δηλαδή την αντιπαράθεση ανάμεσα στους ευρωπαϊστές και τους ευρωσκεπτικιστές και τον κίνδυνο οι δεύτεροι – που περιλαμβάνουν επίσης τους εχθρούς της Ευρώπης, όπως τους ακροδεξιούς – να βγουν από τις ευρωκάλπες ενισχυμένοι.

Ωραίο το σύνθημα, αλλά δεν βλέπω ενθουσιασμό στα πλήθη. Ακόμη και οι Ουκρανοί, οι μόνοι φανατικοί φιλοευρωπαίοι που είχαν απομείνει, δείχνουν να κουράστηκαν. Οι ευρωεκλογές δεν είναι σέξι, το παραδέχεται και μια καινούργια διαφήμιση που θα κυκλοφορήσει αυτές τις ημέρες. Η αποχή αναμένεται να σπάσει όλα τα ρεκόρ και το ντιμπέιτ ανάμεσα στον Σουλτς, τον Γιούνκερ και τους άλλους υποψηφίους για την Κομισιόν δεν θα καταγραφεί στις κορυφαίες στιγμές της ευρωπαϊκής τηλεοπτικής ιστορίας. Αλλωστε, στο τέλος τη θέση του Μπαρόζο μπορεί να μην την πάρει κανείς από αυτούς. Στην πραγματικότητα, θα γίνει αυτό που θέλει η Μέρκελ. Οι γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες δεν κρύβονται, αυτήν διαφημίζουν παντού και όχι τον άγνωστο γερμανοβρετανό επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου τους.

Οι πρωθυπουργοί της Γαλλίας και της Ιταλίας, από την άλλη, γνωρίζουν ότι για να ανακόψουν τους αντιευρωπαϊστές (τη Μαρίν Λεπέν και τον Μπέπε Γκρίλο αντιστοίχως) πρέπει να παίξουν το αντίθετο χαρτί. Οχι επειδή πρωταγωνιστούν σε ένα διαμορφωμένο «μέτωπο του Νότου», αλλά επειδή η γερμανική συνταγή δεν ανοίγει καμιά προοπτική, δεν προσφέρει καμιά ελπίδα. Τόσο ο Μανουέλ Βαλς όσο και ο Ματέο Ρέντσι υποσχέθηκαν έτσι αυτήν την εβδομάδα μείωση των φόρων στους χαμηλόμισθους, ώστε να υπάρξει μια στοιχειώδης κοινωνική δικαιοσύνη. Αλλά αυτή είναι μια αμυντική πολιτική, για να αποκατασταθεί η βαριά τραυματισμενη εμπιστοσύνη χρειάζονται πολύ περισσότερα πράγματα, χρειάζεται σχέδιο, χρειάζεται όραμα. Και αυτό δεν το έχει κανείς.

Η Καλυψώ Νικολαΐδη, καθηγήτρια Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, χρησιμοποίησε μια παραστατική εικόνα για να περιγράψει την αγωνία της. Η Ευρώπη, μας είπε, είναι σαν ένα ποτάμι που οι όχθες του είναι οι εθνικές κυριαρχίες και το Ομόσπονδο Κράτος. Και σ’ αυτό το ποτάμι όλοι κολυμπάμε, άλλοτε προς τη μια όχθη κι άλλοτε προς την άλλη. Υπάρχει ένας τύπος στην Ελλάδα – της είπα – που έφτιαξε ένα κόμμα με αυτό το όνομα. Λέτε κάτι να ήξερε; Μπορεί η υπέρβαση των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων να μας σώσει; «Καλά τα social media, αλλά δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τα κόμματα» απάντησε. «Το πολιτικό σύστημα πρέπει να ανανεωθεί, αλλά οι έννοιες της Δεξιάς και της Αριστεράς εξακολουθούν να υπάρχουν, έστω κι αν έχουν διαφορετικό περιεχόμενο».

«Πολλά καλή η ομιλήτρια» σχολίασε ο κύπριος συνάδελφος. «Σταύρο, διάλεξε ευρωομάδα επειγόντως» σκέφτηκα εγώ.