[Κιόσκι] Το τελευταίο θύμα μιας γενοκτονίας
![[Κιόσκι] Το τελευταίο θύμα μιας γενοκτονίας](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Οταν μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αποκαλύφθηκε ότι η ναζιστική μηχανή είχε εξολοθρεύσει έξι εκατομμύρια Εβραίους, η ανθρωπότητα προσπάθησε να ξορκίσει την προοπτική μιας νέας τραγωδίας με δύο λέξεις: «Ποτέ ξανά». Δεν πέρασαν, όμως, παρά λίγες δεκαετίες για να ζήσουμε την επανάληψη της τραγωδίας. Το 1994, 800.000 Τούτσι σφαγιάστηκαν από μέλη της φυλής Χούτου σε ένα έγκλημα που διήρκεσε εκατό ολόκληρες ημέρες.
Μισός αιώνας χωρίζει τα δύο γεγονότα. Αλλά και μία διαφορά: ενώ το Ολοκαύτωμα των Εβραίων ήταν ένα έγκλημα που διαπράχθηκε στα κρυφά, η γενοκτονία της Ρουάντα ήταν ένα έγκλημα που διαπράχθηκε κάτω από το φως του ήλιου. Τα εμπλεκόμενα μέρη σε αυτό το έγκλημα είναι τρία: οι χιλιάδες θύτες, τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα και τα δισεκατομμύρια των θεατών που παρακολουθούσαν απαθείς.
Οι θεατές δεν έχουν ασφαλώς ευθύνη. Εχουν, όμως, εκείνοι που θα μπορούσαν να κάνουν κάτι για να αποτρέψουν τη σφαγή και δεν έκαναν τίποτε. Σε αυτόν τον ιστό της αράχνης εμπλέκονται τέσσερις «παίκτες»: το Βέλγιο, η Γαλλία, οι ΗΠΑ και ο ΟΗΕ. Ο βαθμός της εμπλοκής τους ήταν βέβαια διαφορετικός. Αλλά διαφορετική ήταν και η στάση τους απέναντι στην τραγωδία.
Το Βέλγιο, υπενθυμίζει η Λιμπερασιόν σε μια πολύ κατατοπιστική αναδρομή των γεγονότων, ήταν παρόν στη Ρουάντα αλλά αποσύρθηκε τρομαγμένο μετά τη σφαγή δέκα στρατιωτών του από τους Χούτου. Παράλληλα, όμως, η προστάτιδα δύναμη της Χώρας των Χιλίων Λόφων βουτήχθηκε στις τύψεις, από τις οποίες δεν απαλλάχθηκε παρά μόνο όταν ο τότε πρωθυπουργός του Βελγίου Γκι Φέρχοφστατ ταξίδεψε στη Ρουάντα για να ζητήσει συγγνώμη.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν απούσες αλλά δεν είχαν καμία διάθεση να δώσουν το «παρών» επειδή έναν χρόνο νωρίτερα είχαν ζήσει τη δική τους τραγωδία στη Σομαλία χάνοντας δεκαοκτώ μέλη των επίλεκτων δυνάμεών τους. Συγγνώμη εκ μέρους των ΗΠΑ είχε ζητήσει ο Μπιλ Κλίντον το 1998 κάνοντας μια τρίωρη στάση στο αεροδρόμιο του Κιγκάλι, ενώ βρισκόταν καθ’ οδόν προς τη Νότια Αφρική. Εξίσου απρόθυμα να δράσουν είχαν εμφανιστεί και τα Ηνωμένα Εθνη.
Η Γαλλία, τέλος, όχι μόνο ήταν παρούσα και δεν έκανε τίποτε για να αποτρέψει τη γενοκτονία, αλλά, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, όπλισε και το χέρι του δολοφόνου υπακούοντας σε μια παρανοϊκή γεωπολιτική λογική. Εως σήμερα αρνείται να ζητήσει συγγνώμη. Και απέναντι στις κατηγορίες που διατύπωσε το Κιγκάλι για την εμπλοκή της στα γεγονότα απαντά μάλλον αμήχανα και σπασμωδικά.
Είκοσι χρόνια από τη γενοκτονία της Ρουάντα, σημειώνει το περιοδικό Νουβέλ Ομπσερβατέρ, το νέο θύμα είναι η αλήθεια. Κι αυτή τη φορά το «ποτέ ξανά» του Μπαν Κι Μουν ακούγεται τουλάχιστον υποκριτικό.
Google news
