[Ιστορίες συνωμοσίας] Να τα, τα πουλάκια μου

Δεν σας πιάνω από πουθενά. Θέλουμε να απαλλαγούμε ή θέλουμε να το κλωσήσουμε κι άλλο το αβγό του φιδιού; Κι αν το κλωσήσουμε, τι νομίζετε ότι θα βγει από εκεί μέσα; Κανά κίτρινο χνουδωτό πουλάκι απ’ αυτά τα πασχαλινά; Το γεγονός ότι μέσα στη ΝΔ συνυπάρχουν άνθρωποι σαν τον Δένδια και τον Μπαλτάκο δεν μου κάνει καμία εντύπωση. Σάμπως μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ δεν συνυπάρχει ο Σταθάκης με τον Λαφαζάνη; Ακόμη και μέσα στη ΔΗΜΑΡ, καμαρούλα μια σταλιά 2Χ2 κι όμως τα καταφέρνουν να συνυπάρχουν ανώνυμοι προεδρικοί με τον Ψαριανό και τον Λυκούδη. Η Ελληνική Δημοκρατία εμπεριέχει στον χημικό της τύπο τον διαλυτικό παράγοντα από την εποχή του «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο», εάν θυμάστε. Σήμερα που ακόμη και η Αλέκα Παπαρήγα παραδέχεται ότι δεν ήταν ο ίδιος ο Καραμανλής αυτός που φούσκωσε τα λάστιχα του Γκοτζαμάνη δεν μας παίρνει καθόλου να τα κάνουμε όλα ίσωμα ή να τα αφήσουμε όπως είναι.

Θέλει επιδεξιότητα αυτή η ιστορία. Σα να ‘χεις πατήσει αχινό και να έρθει κάποιος με το τσιμπιδάκι να σου βγάλει ένα ένα τα αγκαθάκια χωρίς να σου κόψει τα πόδια. Προς το παρόν, το μόνο που διακρίνω μέσα σε όλην αυτήν τη θολούρα είναι ότι είμαστε πρόθυμοι να βάλουμε εγγυητή της νομιμότητας τον Κασιδιάρη. Θέλεις;

Ορίστε πού ακριβώς συναντιούνται οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες του λαβωμένου δημοσκοπικά ΣΥΡΙΖΑ με τις σκοτεινές επιδιώξεις ενός διαταραγμένου. Ορίστε γιατί ο Κασιδιάρης, η Ουρανία, ο Μπαλτάκος και λοιπές ριζοσπαστικές δυνάμεις εγείρουν ενστάσεις επί της διαδικασίας την ώρα που οι μικροπωλητές της Αιτωλοακαρνανίας, οι μαχαιρωμένοι, οι σφαγμένοι και εμείς οι υπόλοιποι κρατάμε όλοι την αναπνοή μας.