[Ιστορίες] «Μακάρι να ήμασταν ζώα»

Δύο πράγματα αγαπούσε περισσότερο να ανεβάζει ο Σαρντάρ Αχμάντ στο facebook: φωτογραφίες των λαχταριστών πιάτων φαγητού που ετοιμαζόταν να απολαύσει και μικρά αποστάγματα σοφίας από το στόμα της εξάχρονης κόρης του, Νελοφάρ. Οι πρώτες τού εξασφάλιζαν κατά κανόνα πειράγματα από τους φίλους του, και μάλλον ήταν ο λόγος που αποφάσισε να αγοράσει πρόσφατα έναν διάδρομο γυμναστικής. Τα δεύτερα του εξασφάλιζαν κατά κανόνα εκατοντάδες like:

Το βράδυ της 20ής Μαρτίου, παραμονή της αφγανικής Πρωτοχρονιάς, ο Σαρντάρ Αχμάντ πήρε την εξάχρονη Νελοφάρ, τον πεντάχρονο Ομάρ, τον δίχρονο Αμπού Ζαρ και την μητέρα τους, την αγαπημένη του Χουμάιρα, και πήγαν όλοι μαζί να δειπνήσουν στο Serena Hotel της Καμπούλ. Ετρωγαν ακόμα όταν εισέβαλαν στον χώρο τέσσερις ένοπλοι. Πρώτο σκότωσαν τον Αχμάντ κι έπειτα τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του, μπροστά στα μάτια της μητέρας τους, που τους εκλιπαρούσε να πάρουν τη δική της ζωή. Τελικά, σκότωσαν και τη Χουμάιρα. Ακόμα και τον δίχρονο Αμπού Ζαρ πυροβόλησαν, τραυματίζοντάς τον σοβαρά. Συνολικά εννέα άνθρωποι έχασαν εκείνο το βράδυ τη ζωή τους στο Serena Hotel. Εκ των υστέρων, οι Ταλιμπάν προσπάθησαν να πείσουν πως ο Αμπού Ζαρ και η οικογένειά του βρέθηκαν απλώς εν μέσω διασταυρούμενων πυρών, εξέφρασαν μάλιστα λύπη για «τον θάνατο παιδιών».

O Σαρντάρ Αχμάντ ήταν δημοσιογράφος, ένας πεπειραμένος και παθιασμένος αφγανός δημοσιογράφος, ανταποκριτής του Γαλλικού Πρακτορείου στην Καμπούλ. Οπως πολλοί άλλοι αφγανοί δημοσιογράφοι, είχε πολλές ευκαιρίες να εγκαταλείψει τη χώρα σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής στο εξωτερικό. Δεν ήθελε όμως να φύγει, εκείνο που ήθελε ήταν να ζήσει την ημέρα που τα τηλεγραφήματα από τη χώρα του θα έπαυαν να μιλούν αποκλειστικά για βία και χάος. Οταν οι συνάδελφοί του κλήθηκαν στο νεκροτομείο της Καμπούλ να αναγνωρίσουν το πτώμα του, ένας φωτογράφος του Γαλλικού Πρακτορείου, ο Σαχ Μαρέ, τους μίλησε για ένα πρόσφατο ταξίδι με το αυτοκίνητο που είχε κάνει με τον φίλο του. «Σαχ Μαρέ», του είχε πει ο Σαρντάρ Αχμάντ, «έχουμε επιζήσει και έχουμε καλύψει τόσες μάχες και τόσες αποστολές αυτοκτονίας, που θα ήταν μεγάλο κρίμα αν πεθαίναμε σε κάποια άνανδρη επίθεση».