[Κιόσκι] Ξέρουμε ποιος σκορπά τον τρόμο

«Τρόμος πάνω από την πόλη» είναι ο τίτλος μιας ταινίας που γύρισε ο Ανρί Βερνέιγ το 1975 με πρωταγωνιστή τον Ζαν Πολ Μπελμοντό. Στην ταινία, ο Μπελμοντό υποδύεται έναν αστυνομικό επιθεωρητή ο οποίος προσπαθεί να εντοπίσει έναν ψυχοπαθή που δολοφονεί γυναίκες επειδή, κατά τη γνώμη του, έχουν παραστρατήσει. Ο επιθεωρητής είναι αντισυμβατικός. Τραβάει όπλο πιο εύκολα απ’ ό,τι θα ήθελαν οι ανώτεροί του, έχει μια προσωπική αίσθηση του καθήκοντος, έχει και χιούμορ, είναι και έξυπνος και ασφαλώς δεν φοβάται τίποτε. Ο Μπελμοντό δεν θα μπορούσε ασφαλώς να υποδυθεί έναν τέτοιο τύπο χωρίς να ξεχειλίζει από ναρκισσισμό.

Οπως συμβαίνει συχνά στο σινεμά, ο τίτλος της ταινίας επέδειξε μεγαλύτερη αντοχή στον χρόνο από την ίδια την ταινία. Ο «τρόμος πάνω από την πόλη» κάνει τη δική του καριέρα στον Τύπο – και χωρίς αντισυμβατικούς αστυνομικούς και ψυχοπαθείς δολοφόνους να κυνηγιούνται στις στέγες του Παρισιού. Αυτόν τον τίτλο επέλεξε και η Λιμπερασιόν για να σχολιάσει τον εκλογικό θρίαμβο της Ακρας Δεξιάς στις γαλλικές αυτοδιοικητικές εκλογές. Η πρώτη της σελίδα δεν κοσμείται βέβαια από έναν νάρκισσο μπάτσο αλλά από τη Μαρίν Λεπέν. Από προχθές, η ηγέτις του Εθνικού Μετώπου δεν κυριαρχεί μόνο στη Γαλλία αλλά και στην Ευρώπη. Για να εξηγήσει, όμως, κανείς τον θρίαμβό της πρέπει να σταθεί και σε άλλα πράγματα εκτός από την κρυφή γοητεία που ασκεί η Ακρα Δεξιά στους Γάλλους ή την πλήρη αδράνεια του Φρανσουά Ολάντ. Ενα είναι ο ενοχλητικός ναρκισσισμός των Βρυξελλών. Ενα άλλο, ο περίεργος εφησυχασμός του Βερολίνου.

Η εκλογική επίδοση του Εθνικού Μετώπου έχει κάτι κοινό με τη σύλληψη του ψυχοπαθούς δολοφόνου: ξέραμε και για τα δύο ότι θα συνέβαιναν. Και ξέραμε και γιατί. Οπως ήταν αδύνατον να μη λύσει τη σκοτεινή υπόθεση ο Μπελμοντό, έτσι ήταν αδύνατον να μην επωφεληθεί από τη γενική δυσαρέσκεια η Λεπέν. Δεν χρειάζονταν μαντικές ικανότητες για να το καταλάβει κανείς. Η οικονομική ορθοδοξία του Βερολίνου σφίγγει σαν θηλιά το Παρίσι. Ο Ολάντ είναι υποχρεωμένος να κινείται σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο, όπως και ολόκληρος ο ευρωπαϊκός Νότος, που δεν αφήνει κανένα περιθώριο ελιγμών. Το αποτέλεσμα φάνηκε στις γαλλικές κάλπες και πιθανότατα θα φανεί και στις κάλπες των ευρωεκλογών. Τότε γιατί ο Ζοζέ Μπαρόζο υποδέχεται με ειρωνικά χαμόγελα την πρόταση του Ματέο Ρέντσι για χαλάρωση της λιτότητας;

Αντίθετα από την ταινία του Βερνέιγ όπου δεν ξέρουμε ποιος ενσαρκώνει το απόλυτο κακό, στην Ευρώπη ξέρουμε ποιος σκορπά τον τρόμο. Είναι η Λεπέν στη Γαλλία, ο Γκρίλο στην Ιταλία, ο Βίλντερς στην Ολλανδία, η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα. Το πρόβλημα είναι ότι στην πραγματική ζωή δεν κερδίζουν στο τέλος πάντα οι καλοί.