[Ανάλυση] Ο ΣΥΡΙΖΑ Χωρίς οξυγόνο

Τι έπαθε ο ΣΥΡΙΖΑ; Ξαφνικά, η αξιωματική αντιπολίτευση θυμίζει γάτα που έχει στριμωχτεί στη γωνία και βγάζει νύχια. Εκεί όπου οι ευρω-αυτοδιοικητικές ήταν μια τυπική διαδικασία που θα οδηγούσε στην ανατροπή της κυβέρνησης, στις πρόωρες κάλπες και στο «μεγάλο καλοκαίρι της Αριστεράς», έχουμε ένα παράξενο ξέσπασμα. Από τη μια, ενθαρρύνονται οι βουλευτές της συμπολίτευσης να μην ψηφίσουν για το γάλα. Από την άλλη, βάλλεται το Ποτάμι ως επανάσταση του facebook. Υστερα, χτυπιέται ο Γιάννης Στουρνάρας ως «αλχημιστής» για το πλεόνασμα. Και όλα αυτά συνοδεύονται από κάτι φάλτσες κουβέντες περί δημοψηφίσματος για παραμονή στην Ευρώπη αν δεν βγει η διαπραγμάτευση.

Τι είδους συνονθύλευμα είναι αυτό; Και πώς εξηγείται; Ακόμη περισσότερο: γιατί επαναλαμβάνονται λάθος κινήσεις που έχει αποδειχθεί ότι δεν οδηγούν πουθενά; Ή μάλλον που οδηγούν σε ενίσχυση του αντιπάλου. Παράδειγμα η παρακίνηση προς αποστασία. Ξέχασαν οι τσιπραίοι πως όταν έκαναν τα ίδια το φθινόπωρο με τον φόρο ακινήτων είχε βγει ο Θάνος Μωραΐτης – ένας «ειδικού χειρισμού» βουλευτής του ΠαΣοΚ που έχει συχνά επιδείξει δύστροπη συμπεριφορά σε ψηφοφορίες – για να πει ότι δεν χρειάζονται προστάτες; Το να μην ανακατεύεσαι όταν το αντίπαλο κόμμα έχει προβλήματα είναι κίνηση που ανήκει στο κλασικό ρεπερτόριο της πολιτικής. Διότι αν πας να καπελώσεις τους αντιρρησίες, τους μετατρέπεις αυτομάτως σε προδότες. Αν μάλιστα πας να το κάνεις προκαταβολικά, αποτρέπεις τις όποιες διαθέσεις τους να τα βροντήξουν. Το ΠαΣοΚ έχασε τόσους βουλευτές μεταξύ 2009 και 2011 διότι ουδείς αρχηγός άλλου κόμματος πήγε να το παίξει μαριονετίστας κάθε φορά που κάποιος είχε πολιτικές επιφυλάξεις.

Το να κάνει ο Τσίπρας τα ίδια είτε δηλώνει πολύ επιφανειακή προσέγγιση στα πολιτικά πράγματα – και αυτό δεν πρέπει να αποκλείεται – είτε αποτελεί βεβιασμένη κίνηση. Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πολιτεύεται σε ένα περιβάλλον με πολύ λιγότερο πολιτικό οξυγόνο. Πάμε – χάρη στο πλεόνασμα και την τιθάσευση της τρόικας – προς δημοσιονομική ομαλοποίηση. Τον Μάιο θα έχουμε τις πρώτες, συμβολικές έστω, αλλά σίγουρα στοχευμένες κοινωνικές παροχές σε μια πενταετία. Η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Οι δόσεις πληρώνονται. Το Μνημόνιο τελειώνει. Ολα αυτά σημαίνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει με κάποιο τρόπο να αναπροσαρμόσει τη στρατηγική του. Ωστόσο, η Κουμουνδούρου εμφανίζει συμπτώματα καθυστέρησης φάσης. Τι νόημα έχουν τα περί δημοψηφίσματος, ας πούμε, που λέει ο Γιάννης Δραγασάκης ως σχέδιο Β’ σε περίπτωση που δεν βγει η διαπραγμάτευση με την Ευρώπη; Πρώτον, η διαπραγμάτευση βγαίνει – άρα; Δεύτερον, το δημοψήφισμα δεν ήταν που τίναξε στον αέρα τον Παπανδρέου και παραλίγο και τη χώρα το φθινόπωρο του 2011;

Η απάντηση είναι απλή ή μάλλον διπλή: η οικονομική σταθεροποίηση ευνοεί την επανασύνδεση των μεσαίων με τη συμπολίτευση, ενώ ειδικά η ΝΔ φαίνεται να έχει να παίρνει και από το δεξιό άκρο. Την ίδια ώρα το Ποτάμι παίρνει από τον ΣΥΡΙΖΑ νεότερους ή εναλλακτικούς ψηφοφόρους. Οπότε η Κουμουνδούρου πάει σε γραμμή Κουτσούμπα – μπας και μαζέψει από τα αριστερά; Είναι απίθανο, αλλά αληθινό. Ενα κόμμα που θέλει να γίνει εξουσία, να στρέφεται, παραμονές κρίσιμων εκλογών, προς παρωχημένες μειοψηφικές ατζέντες για λόγους υποτιθέμενης τακτικής.

Το συμπέρασμα συνοψίζεται σε μια φράση: όταν δεν ξέρεις πού πας, καταλήγεις κάπου αλλού.