Τι λέει η Αθήνα για τον ΣΥΡΙΖΑ

Δεν ήταν κακός ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης στην παρουσίαση του προγράμματός του. Και διαβασμένος για τα θέματα της Αθήνας ήταν. Και αντίληψη των μεγάλων θεματικών που έχουν να κάνουν με το παρόν και το μέλλον της πρωτεύουσας διέθετε. Και συγκεκριμένη – κοινωνική – οπτική γωνία μπορούσε να προτείνει. Ισως να ήταν ένα κλικ πιο επιθετικός από ό,τι θα έπρεπε. Αλλά αυτή είναι η παθολογία του ΣΥΡΙΖΑ. Ή διαφορετικά ειπωμένο: είναι η κεκτημένη ταχύτητα της μειοψηφίας που έχει μάθει να υπάρχει μόνο όταν αντιτίθεται – κάτι που η ίδια θεωρεί ότι σημαίνει πως αντιστέκεται. Ενώ η πλειοψηφία ενσωματώνει και αγκαλιάζει. Συνθέτει. Αλλά αυτό διορθώνεται. Εως εδώ καλά λοιπόν. Το πρόβλημα είναι η αριθμητική. Ο Σακελλαρίδης δίνει μάχη με τον Σπηλιωτόπουλο. Και είναι τρίτος. Ωστόσο, μια γρήγορη ανάγνωση των δημοσκοπήσεων έχει πολλά να πει. Δίνει επίσης την εξήγηση γιατί κανένας από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ – ούτε η Ζωή ούτε ο Παπαδημούλης – δεν ήθελε να μπει στη δημοτική περιπέτεια της Αθήνας. Αν δεν κατέβαινε ο Κακλαμάνης, ο Αρης θα είχε πάνω από 20% και θα χτυπιόταν με τον Καμίνη. Ο Νικήτας είναι πιο κάτω από τον Κασιδιάρη και πιο πάνω από τον Καπερνάρο. Δεν υπάρχει, φυσικά, ομοιογένεια στο δεξιό περιθώριο του φάσματος. Οι ψηφοφόροι που τοποθετούνται εκεί συνιστούν αμάλγαμα. Αλλά ο Σακελλαρίδης δεν είναι Αλέξης Μητρόπουλος. Δύσκολα φαντάζεται κανείς ότι έχει πολλά να παίρνει από τη δεξαμενή αυτή. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο καλά διαβασμένοι αναλυτές επισημαίνουν ότι ο Γαβριήλ θα ήταν προτιμότερος – δηλαδή, λιγότερο επικίνδυνος – αντίπαλος για τον Καμίνη στον δεύτερο γύρο. Δεν έχει εφεδρείες – αφού και το τιμημένο και πειθαρχημένο ΚΚΕ δύσκολα θα έδινε πάσα στον ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα στις 25 Μαΐου. Ενώ με τον Αρη τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αυτός μπορεί να αυξήσει το ποσοστό του. Ο Σακελλαρίδης επέλεξε – όπως και ο Νικήτας πριν από αυτόν – τον Καμίνη ως στόχο επίθεσης. Προτίμησε δηλαδή να πολωθεί μαζί του, παρουσιάζοντάς τον περίπου ως Δήμαρχο του Μνημονίου. Ετσι όμως τον αναγόρευσε σε κατεστημένη δύναμη. Στην πραγματικότητα, ο κίνδυνος, με την οπτική του ΣΥΡΙΖΑ, είναι να βγει ο Σπηλιωτόπουλος – η ΝΔ δεν είναι, άλλωστε, ο αντίπαλός τους; Αλλά στην Κουμουνδούρου ουδέποτε, από εποχής 2010, χώνεψαν τον Καμίνη. Τους κάθεται στο στομάχι. Φυσικά, άλλο η δυσπεψία και άλλο η προεκλογική στρατηγική, αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ τέτοιοι διαχωρισμοί δεν γίνονται εύκολα.

Η περίπτωση Σακελλαρίδη θα μπορούσε να εικονογραφεί το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ σε εθνική κλίμακα. Εχουν ταβανιάσει και δεν έχουν εφεδρείες. Ενώ υπάρχει δεξαμενή ψηφοφόρων προς τα δεξιά για τη ΝΔ. Γι’ αυτό ο πολιτικός σχεδιασμός του Μαξίμου, όπως έλεγε κοροϊδευτικά κορυφαίος υπουργός, έγκειται «στο να κάνεις κουτσό με το δεξί πόδι». Φυσικά, ένα προγεφύρωμα του ΣΥΡΙΖΑ στο Κέντρο θα έλυνε αυτό το πρόβλημα. Αλλα όταν παρουσιάζεις την Κεντροαριστερά – όπως και τον Καμίνη – ως προσκυνημένους του Μνημονίου, τότε παγιδεύεσαι σε μια πόλωση που έχεις δημιουργήσει μόνος σου, χωρίς αυτή να σε εξυπηρετεί ούτε κατ’ ελάχιστον.

Κατά τα λοιπά, ο Σακελλαρίδης είναι ακριβώς το είδος του στελέχους που θα έπρεπε να έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ενας νεαρός επιστήμονας που εισφέρει το IQ του στην πολιτική, αντί για διάφορους μαθουσάλες της Αριστεράς ή διάφορες τηλεπερσόνες του αντιμνημονιακού λαϊκισμού. Ο Σακελλαρίδης εικονογραφεί επίσης τον κανόνα που θέλει τον χρόνο να είναι πάντα υπέρ του νεότερου παίκτη, αρκεί αυτός να ωριμάσει σωστά. Αυτό θα μπορούσε να αφορά συνολικά το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ στην ελληνική πολιτική. Ενα κόμμα που δεν θα έρθει σύντομα στην εξουσία, αλλά που θα έχει προοπτικά μερίδιο στους συσχετισμούς εξουσίας τα επόμενα χρόνια, αρκεί να συγκροτηθεί σωστά και με σοβαρά πρόσωπα.