Βόλτα στη γαλήνη του Σύμπαντος

Αν έχετε ήδη δει το «Gravity», την τελευταία ταινία του Μεξικανού Αλφόνσο Κουαρόν, η οποία κέρδισε το Οσκαρ Σκηνοθεσίας και ακόμη έξι αγαλματίδια σε τεχνικές κατηγορίες, τότε είστε σε θέση να αντιληφθείτε τον τρόμο. Αν όχι, τότε η ιστορία έχει ως εξής: μια καταιγίδα από διαστημικά απόβλητα κατευθύνεται προς ένα διαστημικό λεωφορείο στο οποίο μια ομάδα αστροναυτών εκτελεί εργασίες ρουτίνας. Η σύγκρουση που ακολουθεί είναι σφοδρή και καταστρέφει ολοσχερώς το διαστημόπλοιο. Οι αστροναύτες που βρίσκονται στο εσωτερικό του σκάφους σκοτώνονται ακαριαία και οι μόνοι επιζήσαντες, η άπειρη μηχανικός Ράιαν Στόουν (Σάντρα Μπούλοκ) και ο βετεράνος του Διαστήματος Ματ Κοβάλσκι (Τζορτζ Κλούνι), βρίσκονται ξαφνικά μετέωροι στην απεραντοσύνη του Διαστήματος. Τετρακόσια χιλιόμετρα μακριά από τη Γη, δίχως καμία επικοινωνία και βυθισμένοι σε μια εκκωφαντική σιωπή, οι δύο αστροναύτες έχουν μιάμιση ώρα στη διάθεσή τους – όσο διαρκεί και η ταινία – για να αποπειραθούν να σώσουν τις ζωές τους.  
Η αίσθηση του κενού και της μοναξιάς που κυριεύει τους πρωταγωνιστές αυτού του επιστημονικής φαντασίας υπαρξιακού δράματος αποτελεί μια αίσθηση μοναδική την οποία ο μέσος άνθρωπος μπορεί να αντιληφθεί μόνο μέσω της εξαιρετικής παραστατικής ικανότητας του σύγχρονου κινηματογράφου. Υπάρχουν όμως κάποιοι ελάχιστοι συνάνθρωποί μας, ικανοί όσο και τολμηροί, οι οποίοι έχουν πράγματι βρεθεί να μετεωρίζονται στο κενό του Διαστήματος. Ενας από αυτούς είναι ο Τομ Τζόουνς, αστροναύτης της NASA και παλαίμαχος του Διαστήματος με τέσσερις αποστολές στο ενεργητικό του. Εχοντας πραγματοποιήσει τρεις διαστημικούς περιπάτους συνολικής διάρκειας περίπου 20 ωρών και έχοντας συμμετάσχει στην κατασκευή του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, ο αμερικανός αστροναύτης γνωρίζει σίγουρα περισσότερα από τους δύο αστέρες του Χόλιγουντ για τη μοναδικότητα ενός περιπάτου εκατοντάδες χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης. 

ΕΝΑΣ ΧΟΡΟΣ ΜΠΑΛΕΤΟΥ. «Είναι απελευθερωτικό το να βγαίνεις εκεί έξω μόνος σου, να κινείσαι χρησιμοποιώντας τις άκρες των δαχτύλων σου και να εργάζεσαι όντας ελεύθερος από την αίσθηση της βαρύτητας. Την ίδια ώρα, σου προσφέρεται μια καταπληκτική θέα του διαστημοπλοίου σου, του διαστημικού σταθμού και του Σύμπαντος γύρω σου. Είναι μια φανταστική εμπειρία. Δούλεψα πολύ σκληρά τόσο για να κερδίσω τη δική μου βόλτα στο Διάστημα όσο και κατά τη διάρκεια αυτών». Τις φορές που ο Τομ Τζόουνς βρέθηκε να «περπατά» στο Διάστημα, συμπεριφερόταν περισσότερο ως επιστήμονας παρά ως άνθρωπος που θαυμάζει το μεγαλείο του κόσμου που μας περιβάλλει. Επειτα από εκατοντάδες ώρες εκπαίδευσης και όντας υποχρεωμένοι να πραγματοποιήσουν μια σειρά από εξαιρετικά πολύπλοκες εργασίες, οι περιπατητές του Διαστήματος εστιάζουν περισσότερο στα υπερσύγχρονα εξαρτήματα που πρέπει να επιδιορθώσουν ή να αντικαταστήσουν πάρα στη θέα, η οποία κόβει την ανάσα. Ωστόσο, αν κάποιος καταφέρει να ενώσει τα κομμάτια του παζλ – τη Γη, τον ουρανό και το αχανές κενό, την απόλυτη ησυχία και την εξαιρετική απομόνωση, την αίσθηση μιας ιλιγγιώδους ελευθερίας – τότε μπορεί να απολαύσει μια θέα «απέραντη και συγκινητική». «Δεν είναι δυνατόν να είσαι άνθρωπος και να βρεθείς εκεί και να μην ξεκλέψεις λίγο χρόνο για να αντιληφθείς και να συγκλονιστείς από την ευκαιρία που σου δίνεται να δεις αυτήν τη θέα και να βιώσεις το Διάστημα με τρόπο που ελάχιστοι άνθρωποι το έχουν βιώσει», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Τζόουνς. 
Οσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο οφείλουν οι αστροναύτες να κινούνται καθώς αιωρούνται στο Διάστημα, έχει να κάνει με τον χορό και συγκεκριμένα με το μπαλέτο. «Ξέρεις, πρέπει να το αντιμετωπίζεις σαν έναν χορό μπαλέτου. Πρέπει να βρίσκεσαι εκεί και να χορεύεις στις άκρες των δαχτύλων σου για έξι ή επτά ώρες» – είχε συμβουλεύσει ένας από τους εκπαιδευτές του τον Τζόουνς – «και να κινείσαι πολύ προσεκτικά με χάρη και αποτελεσματικότητα». Οσον αφορά τις πιθανότητες να βρεθεί κάποιος αστροναύτης στην ίδια, απελπιστική, κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι πρωταγωνιστές του «Gravity», είναι εξαιρετικά μικρές. «Δεν εγκαταλείπω ποτέ το διαστημόπλοιο εάν δεν είμαι προσδεμένος με κάποιο μηχανικό μέσο. Κρατιέσαι από το κιγκλίδωμα και τα πόδια σου βρίσκονται σε ειδικά υποστηρίγματα και είσαι πάντα συνδεδεμένος με το σκάφος καθώς αυτό αποτελεί ένα μέτρο ασφαλείας το οποίο προσέχεις με θρησκευτική ευλάβεια». Οχι τόσο γιατί αν αποκοπούν από το σκάφος τους θα χαθούν στο Διάστημα – οι στολές των αστροναυτών είναι εφοδιασμένες με κινητήρες τους οποίους μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να επιστρέψουν στη βάση τους – όσο γιατί είναι «ιδιαίτερα απασχολημένοι».