[Στίγμα] Μανούλα στον μαυρογιαλουρισμό

Πώς τα φέρνει η ζωή, βρε πώς τα φέρνει! Στις Βρυξέλλες, με τις οποίες διαθέτω πλέον ανοιχτή γραμμή, πραγματοποιήθηκε κατ’ αυτάς προοδευτικό φόρουμ για την οικονομία, στη διάρκεια του οποίου ενεφανίσθη ως guest ο μπαρμπα-Φώτης (Κουβέλης). Ηταν μια προσπάθεια των ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών να χρυσώσουν το χάπι στον μπαρμπα-Φώτη, διότι ένα ψιλό βέτο που έθεσε ο «υπό τετραπλή πλέον ιδιότητα» πρόεδρος Βαγγέλης (για όσους δεν θυμούνται τις τέσσερις ιδιότητες οι οποίες συνυπάρχουν σε αυτή την καταπληκτική περίπτωση πολιτικού, υπάρχει και το αρχείο της στήλης – ας ανατρέξουν) δεν του επέτρεψε να μετάσχει στη συνδιάσκεψη της Ρώμης.

Γιατί τον κάλεσαν στις Βρυξέλλες; Α, με καθαρά μικροκομματικούς υπολογισμούς. Ολες οι δημοσκοπήσεις, μου ανέφερε η πηγή μου από τις Βρυξέλλες, δείχνουν ότι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές και Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα βρίσκονται στο απόλυτο της ισοψηφίας. Συγκεντρώνουν από 200 έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο, άρα χρειάζονται έστω και μία ψήφο για να κερδίσουν, και ο Μάρτιν Σουλτς, ο οποίος είναι μανούλα στον μαυρογιαλουρισμό που τον διακρίνει, σου λέει: Δεν φωνάζω εκείνον τον Κουβέλη; Και έναν ευρωβουλευτή να βγάλει τον έχω ανάγκη.

Ανάγκη τον έχει, η ΔΗΜΑΡ να δω πώς θα ξεπεράσει το εκλογικό μέτρο του 4,7% για να εκλέξει ευρωβουλευτή.

Πάντως, καλού κακού, ας ετοιμάζεται και ο φίλος Σταύρος (Θεοδωράκης). Με το 5,7% που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις, βλέπω τον Σουλτς να του στέλνει και αυτού πρόσκληση για Βρυξέλλες.

Το μεροκάματο να βγαίνει

Στο συνέδριο, το προοδευτικό που προανέφερα, πλην του μπαρμπα-Φώτη, σε ρόλο guest ενεφανίσθη και η φίλη Λούκα «επιτέλους πάρτε με στον ΣΥΡΙΖΑ» Κατσέλη. Ηταν ομιλήτρια, αλλά δυστυχώς ο δικός μου δεν ήταν παρών όταν απευθύνθηκε στο φόρουμ. Ετσι χάθηκε μια θαυμάσια ευκαιρία να πληροφορηθούμε αν το θέμα που ανέπτυξε ήταν «πώς πήρα στον λαιμό μου τον Γιώργο» – την εποχή που ήταν υπεύθυνη για την οικονομική πολιτική του ΠαΣοΚ.

Ομως ανεξαρτήτως του «ελληνικού χρώματος» του φόρουμ, μοιραία ρίχνω τα φώτα μου – φωτίζω καλύτερα, δηλαδή – στη συμμετοχή σε αυτό δύο επίσης «ανθρώπων» (λέμε τώρα…)
του Γιώργου, οι οποίοι μας βοήθησαν τόοοοοοοοσο πριν πέσουμε στα νύχια της τρόικας. Επρόκειτο για τον κ. Τζόζεφ Στίγκλιτς και τον κ. Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ, οι οποίοι έδωσαν και πάλι – φαντάζομαι αυτή τη φορά… δωρεάν – συμβουλές προς την Ελλάδα.

Αλλά επειδή, μη νομίζετε, και οι ακαδημαϊκοί μερικές φορές είναι επιρρεπείς στο γνωστό «λέμε και καμιά… κουβέντα για να περνά η ώρα», ο κ. Γκάλμπρεϊθ είπε το καταπληκτικό ότι «η εκλογή του Τσίπρα στην Ευρώπη ισοδυναμεί με την εκλογή του Ομπάμα στην Αμερική»!

Δεδομένου ότι ο εν λόγω Γκάλμπρεϊθ έχει αποκτήσει ισχυρούς δεσμούς με τον ΣΥΡΙΖΑ και είναι αυτός ο οποίος είχε οργανώσει, από κοινού με τον Γιάνη «είμαι ο μετά Χριστόν προφήτης της κρίσης» Βαρουφάκη, την αλησμόνητη – για πλείονες του ενός λόγους – επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στο Τέξας, ένα έχω να σχολιάσω: το μεροκάματο να βγαίνει! Ανθρώπινα…

Οι πρώην και το δείπνο

Στις Βρυξέλλες η Κεντροαριστερά κάνει προοδευτικά φόρουμ, και στην Αθήνα φυτεύει την Ελιά. Η σεμνή τελετή θα λάβει χώρα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, παρόντων των αρχηγών και των αρχηγίσκων κομμάτων, κομματιδίων, πρωτοβουλιών και παρεών επιπέδου καφενείου, και φυσικά του Μάρτιν Σουλτς. Αλλά εγώ, φύση ανήσυχη ως γνωστόν, δεν μένω σε αυτό. Αποφάσισα να ανιχνεύσω τι θα κάνουν δύο πρώην αρχηγοί ενός μεγάλου κόμματος παλιά, που είχε σήμα τον «ήλιο τον πράσινο, τον ήλιο π’ ανατέλλει» και το έλεγαν ΠαΣοΚ.

Αναφέρομαι κατά σειρά προτεραιότητας στον Κώστα Σημίτη και στον Γιώργο Παπανδρέου. Ο πρώτος, παρότι έως χθες παρέμενε κλινήρης εξαιτίας ίωσης που τον ταλαιπωρεί από διημέρου, θα παραστεί έστω και για λίγο, μου ανέφεραν οι άνθρωποί του.

Ο Γιώργος, ο global Γιώργος που νιώθει εσχάτως την καυτή ανάσα τού «υπό τετραπλή πλέον ιδιότητα» προέδρου Βαγγέλη, ο οποίος είναι συνεχώς σε ένα αεροπλάνο τελευταία, δεν είχε αποφασίσει έως χθες το απόγευμα τι θα κάνει. Εκκρεμούσε από προχθές ένα τηλεφωνικό ραντεβού με τον πρόεδρο Βαγγέλη, το οποίο όμως δεν πραγματοποιήθηκε, διότι ο πρόεδρος Βαγγέλης κατέφθασε καθυστερημένος από τη Ρώμη και έτρεξε στο Προεδρικό Μέγαρο να προλάβει τα θεσπέσια θαλασσινά που σερβίρονταν στο δείπνο προς τιμήν του γερμανού προέδρου.

Τι χρειαζόταν η συνομιλία για να αποφασίσει ο Γιώργος να παραστεί, δεν είμαι σε θέση να σας ενημερώσω. Υποθέτω για την ταξιθεσία θα ήταν. Ο Γιώργος, λόγω ύψους και μακριών κάτω άκρων προτιμάει… διάδρομο!

Κλέβει την παράσταση η Ντόρα

Αλλά η καρδιά της δεξιάς Ευρώπης χτυπάει στο Δουβλίνο, όπου συνεχίζεται το Συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, με τη φίλη Ντόρα (Μπακογιάννη) να κλέβει την παράσταση – ανάρπαστη, σου λέει, γίνεται με τις τόσες γνωριμίες που έχει.

Τώρα δεν ξέρω αν πρέπει να το πω, μήπως και είναι προβοκάτσια, αλλά (έπειτα από μια σύντομη σύσκεψη με τον εαυτό μου θα το κάνω) η φίλη Ντόρα αναφέρεται και ως πιθανή διάδοχος της κυρίας Κάθριν Αστον, ύπατης εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την Εξωτερική Πολιτική. Η θητεία της Αστον λήγει σε μερικούς μήνες παράλληλα με τη θητεία των επιτρόπων της ΕΕ και η Γερμανία, όπως και περί αυτήν χώρες, λέγεται ότι δεν θα έβλεπε με άσχημο μάτι την τοποθέτηση της Ντόρας στη συγκεκριμένη θέση.

Δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει – το πόστο είναι πολύ μεγάλο για μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα – αλλά αν γίνει κακό, δεν το λες. Αντιθέτως…

«Τσιγκούνης ο Αντώνης»

Ομως γιατί νοικοκυρεύεται η χώρα και αυξάνεται το πρωτογενές πλεόνασμά της; Η αποκάλυψη είναι της φίλης μου Φωτεινής «μην το ανοίξω τώρα και δεν θα μείνει όρθιο τίποτε» Πιπιλή. Το οφείλει στον πρόεδρο Αντώνη! Οπως δήλωσε στον Βήμα FM με την πληθωρικότητα που τη διακρίνει, ο Σαμαράς είναι «τσιγκούνης. Σφιχτός από τη φύση του. Για να φανταστείς, μόνο μία φορά με έχει κεράσει».

Εμένα πάλι καμία, αλλά δεν το κάνω θέμα…

Στρουθοκάμηλος
Το σύνηθες σχόλιο των κομμάτων για τις δημοσκοπήσεις είναι ότι πρόκειται για «τη φωτογραφία της στιγμής». Το υποστηρίζουν συνήθως όσοι οι δημοσκοπήσεις δεν τους συμφέρουν. Πρόκειται για αυτούς οι οποίοι δεν θέλουν να στοιχηθούν στην κατηγορία εκείνων που όταν δεν ωφελούνται από τις δημοσκοπήσεις τα βάζουν με τους «κρατικοδίαιτους δημοσκόπους» (βλέπε ΣΥΡΙΖΑ). 
Αλλά οι δημοσκοπήσεις, είτε τις αποδέχεται κανείς είτε τις απορρίπτει γιατί δεν τον συμφέρουν, δείχνουν κάτι. Μια τάση. Ενα κλίμα. Μια προδιάθεση.
Υπ’ αυτή την έννοια, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι κάνει η ηγεσία του ΠαΣοΚ, διαπιστώνοντας ότι τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων καταγράφουν ότι το κόμμα φθίνει με ταχύτατους ρυθμούς και πλέον κινδυνεύει να μην είναι στην επόμενη Βουλή. 
Ποια είναι η στρατηγική απάντησή της σε αυτό το κλίμα; Ποιες είναι οι κινήσεις που έχει αποφασίσει να κάνει ώστε να αντιστρέψει αυτό το κλίμα, να θωρακιστεί και να επαναπατρίσει μέρος της εκλογικής βάσης του;
Φοβούμαι πως ούτε στρατηγική υπάρχει ούτε σχέδιο. Η μόνη στρατηγική είναι αυτή του «βλέποντας και κάνοντας». Ομως το άλλοτε κραταιό ΠαΣοΚ πνέει τα λοίσθια και ακούγεται αχνά ο επιθανάτιος ρόγχος του. Η ηγεσία του κόμματος δεν το βλέπει; Δεν το ακούει; Δεν το διαισθάνεται;