[Κιόσκι] Η στρεβλή ανάγνωση των πραγμάτων

Παρακολουθώντας κανείς τη συζήτηση που γίνεται στα ελληνικά σόσιαλ μίντια για την Ουκρανία, μπορεί να παρατηρήσει ορισμένα πράγματα. Το πρώτο είναι ένας διάχυτος θαυμασμός για τον «τσαμπουκά» του Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο κουτσαβακισμός του ρώσου προέδρου αντιμετωπίζεται με δέος και συγχρόνως προκαλεί ένα είδος ηδονής. Ελάχιστη σημασία έχει το γεγονός ότι ο Πούτιν περιφρονεί τα ατομικά δικαιώματα, ότι φυλακίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους ή ότι εισβάλλει σαν κατακτητής περασμένων εποχών σε άλλες χώρες. Ούτε έχουν σημασία οι απειλές και οι εκβιασμοί του. Επιτέλους υπάρχει κάποιος που μπαίνει στο μάτι της μισητής Δύσης. Οι Ουκρανοί δεν είναι εξάλλου «ναζιστές» και «φασίστες»;

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι ο Πούτιν δεν διεξάγει μόνο – και μόνος αυτός – έναν ηρωικό αντιφασιστικό αγώνα. Με τον μοναδικό τσαμπουκά του, φρενάρει και τα σχέδια της Δύσης και της Ανγκελα Μέρκελ προσωπικά να βάλει πόδι στην Ουκρανία. Χάρη σε αυτόν, η πρώην σοβιετική Δημοκρατία δεν θα απαλλαγεί μόνο από τους φασίστες της αλλά θα γλιτώσει και από τα νύχια της γερμανίδας καγκελαρίου που θέλει να αρπάξει τον εθνικό πλούτο της χώρας με τη βοήθεια των ντόπιων Κουίσλινγκ. Να, λοιπόν, που η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Οπως ο Στάλιν ύψωσε πριν από 70 χρόνια τα στήθη του απέναντι στους Nαζί, έτσι και ο Πούτιν αντιστέκεται στους απογόνους τους που, όπως γνωρίζουμε πολύ καλά όλοι μας, είναι επίσης Nαζί.

Στην πραγματικότητα, όμως, επαναλαμβάνεται μια άλλη ιστορία. Μια μερίδα της ελληνικής κοινής γνώμης παρακολουθεί και πάλι μια τραγωδία όπως παρακολουθεί ένας οπαδός ένα ματς στο γήπεδο. Διαλέγει ομάδα, αφήνει το θυμικό του να εκμηδενίσει τη λογική του, εκστασιάζεται με τους ήρωες. Στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας ήταν ο Μιλόσεβιτς, στον πόλεμο της Κριμαίας ο Πούτιν. Ο,τι δεν βολεύει στην αφήγηση βαφτίζεται ψέμα. Οταν δεν κολλάει κάτι στο σχήμα, επιστρατεύεται η συνωμοσιολογία. Αλλά ποιον πάνε να κοροϊδέψουν οι Αμερικανοί, οι Γερμανοί και οι φίλοι τους; Τους έχουμε μάθει πια.

Ολα αυτά θα προκαλούσαν θυμηδία εάν δεν έκρυβαν έναν παράλογο φανατισμό κι ένα ανεξήγητο μίσος που οδηγoύν αναπόφευκτα σε μια στρεβλή ανάγνωση των πραγμάτων. Ας προσπαθήσουμε, όμως, να αλλάξουμε την οπτική μας γωνία. Ας αφήσουμε το ταλέντο μας στη γεωστρατηγική ανάλυση κατά μέρος και ας δούμε αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία έτσι όπως μας προτείνει ο Γιόχεν Μπίτνερ της Ντι Τσάιτ: σαν μια σύγκρουση ανάμεσα στον Πάβελ και τον Οσταπ, δύο νέους που ζουν στην ίδια χώρα αλλά σε εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Οχι γιατί θα βοηθούσε τους δύο νεαρούς Ουκρανούς να γεφυρώσουν τις διαφορές τους. Αλλά γιατί θα ήταν πολλαπλώς ωφέλιμο για εμάς τους ίδιους.