Της ΜΚΟ απέναντι πείτε της πως τη θέλω

Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι μας κοπανάμε το κεφάλι μας στα ντουβάρια μονολογώντας «ρε, δεν έκανα κι εγώ μια ΜΚΟ;». Για τη διάσωση της κουτσουπιάς – δέντρο που φύεται στην ηπειρωτική Ελλάδα. Για τον ακανθοπόντικο της Κρήτης. Για την καβουρόμορφη αράχνη – Thomiscus για τους φίλους της. Για την προστασία των παιδιών με 1,57 ύψος. Για τη διάδοση του φρέντο καπουτσίνο στις παραμεθόριες περιοχές.

Θα μου πεις, «μην τα τσουβαλιάσουμε όλα. Υπάρχουν και ΜΚΟ που κάνουν σοβαρή δουλειά». Εγώ βρήκα μία.

 Στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας.

Κι άκου τώρα, φίλε αναγνώστη, τι έκαναν οι μάγκες εκεί. Ενα πείραμα που σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς και παράδειγμα προς μίμηση για ολόκληρη την Ευρώπη.

Μια πρωτοβουλία του Δήμου του Μπέρμιγχαμ (ακούτε υποψήφια δημαρχόπουλα;) σε συνεργασία με τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση CSV (Community Service Volunteers) Environment. Μια ομάδα εθελοντών που δραστηριοποιείται σε τοπικά περιβαλλοντικά θέματα και είχε… ας το πούμε μια «φλασιά». Μια ιδέα που κόστισε ελάχιστα χρήματα κι έφερε τεράστια κέρδη στην κοινότητά τους. Κέρδη οικονομικά, περιβαλλοντικά, κοινωνικά!

Το εγχείρημα ονομάστηκε «Από το μπετόν στον κόλιαντρο». Λίγο έξω από την πόλη, μια έκταση από μπετόν μετατράπηκε σε έναν μεγάλο κήπο. Εναν λαχανόκηπο όπου με βιολογικό τρόπο καλλιεργούνται τα πάντα: ντομάτες, καρότα, πατάτες, κολοκυθάκια φασολάκια – και φυσικά κόλιαντρος. Εξού και η ονομασία του κήπου «Από το μπετόν στον κόλιαντρο».

Στο Μπέρμιγχαμ ζουν πολλές μετανάστριες από τις αγροτικές περιοχές του Πακιστάν, του Μπανγκλαντές και του Κασμίρ. Οι γυναίκες αυτές, μεγαλωμένες στην ύπαιθρο, έφταναν στην Αγγλία και – ενώ δούλευε ο άνδρας της οικογένειας – εκείνες έμεναν κλεισμένες μέσα στους τέσσερις τοίχους. Δεν έβγαιναν ποτέ έξω. Δεν έβλεπαν ποτέ κανέναν. Γυναίκες ντροπαλές, συνεσταλμένες, τρομαγμένες. Γυναίκες με άλλη κουλτούρα που δεν ήξεραν τη γλώσσα. Γυναίκες που ένιωθαν μειονεκτικά και φυσικά αργοσβήνανε ως μετανάστριες. Δέσμιες μιας ζωής ξένης, εχθρικής. Μιας ζωής που κυλούσε ερήμην τους…

Γι’ αυτές ακριβώς τις γυναίκες η περιβαλλοντική ΜΚΟ εθελοντών δημιούργησε αυτόν τον κήπο. Εκείνες είναι οι θηλυκοί κηπουροί που τον φροντίζουν, τον καλλιεργούν, πουλάνε τα προϊόντα και βγάζουν ένα κέρδος.

Ποια η φιλοδοξία του πειράματος που στόχευε στις αγρότισσες μετανάστριες; Να τις βγάλει από τα σπίτια τους. Να τις κοινωνικοποιήσει. Να τις ξαναφέρει σε επαφή με την ύπαιθρο. Να τους μάθει μια χρήσιμη τέχνη – όπως η κηπουρική. Και, τελικά, να τους προσφέρει και ένα εισόδημα.

Ο κήπος «Από το μπετόν στον κόλιαντρο» είχε τους εξής στόχους:

1. Κατόρθωσε να ελαχιστοποιήσει τη μοναξιά και το αίσθημα αποξένωσης που ένιωθαν οι ξεριζωμένες από την πατρίδα τους αγρότισσες μετανάστριες. Δίνοντάς τους τη δυνατότητα να επιστρέψουν στον φυσικό τους χώρο – τη φύση – τις κοινωνικοποίησε, τους έδωσε κίνητρο, απασχόληση, μια νέα δεξιότητα – και βελτίωσε αισθητά την υγεία τους. Ταυτόχρονα σεβάστηκε απόλυτα ήθη, έθιμα, κουλτούρα και παραδόσεις. Οι μουντοί γκρίζοι δρόμοι της περιοχής όπου δημιουργήθηκε ο κήπος του Μπέρμιγχαμ έγιναν λίγο πιο φωτεινοί, λίγο πιο χαρούμενοι από τα γέλια και τις πολύχρωμες τοπικές φορεσιές των όμορφων γυναικών από τις μακρινές πατρίδες.

2. Οι κάτοικοι και τα παιδιά τους απολαμβάνουν πλέον μια υγιεινή διατροφή χωρίς χημικά, με βιολογικά προϊόντα που παράγονται σε τοπικό επίπεδο.

3. Η πόλη έγινε πιο όμορφη καθώς το πράσινο κυριάρχησε στην περιοχή – μια και η συγκεκριμένη ΜΚΟ έχει περιβαλλοντικό χαρακτήρα.

4. Η «λαϊκή αυτή αγορά» έκανε τους καταναλωτές να γυρίσουν την πλάτη τους στις μεγάλες αλυσίδες σουπερμάρκετ και να προμηθεύονται πλέον τα λαχανικά τους από τον δικό τους κήπο. Εναν κήπο που – εκτός των άλλων – έγινε και ένα σημείο συνάντησης. Κάτι σαν τις παλιές γειτονιές που χαθήκανε με τα χρόνια.

Κι όλα αυτά πραγματοποιήθηκαν με πολύ πάθος και λίγα χρήματα. Κι όλα αυτά από μια ΜΚΟ που δεν στήθηκε για λαμόγια. Μια ΜΚΟ που δεν τα τσέπωσε. Μια ΜΚΟ που είχε και όραμα, και τεχνογνωσία. Μια ΜΚΟ που έκανε τη ζωή καλύτερη.

Οχι εδώ… Στο Μπέρμιγχαμ!