[Κιόσκι] Κάτι διεστραμμένο συμβαίνει

Το θέμα της ταινίας «Charlie Countryman» είναι ο έρωτας ενός νεαρού άνδρα για μια συνομήλική του, η οποία όμως είναι το κορίτσι ενός βίαιου μαφιόζου. Ο Τσάρλι του τίτλου υποφέρει τα πάντα για χάρη της και κάνει τα πάντα για να την ευχαριστήσει. Η κινηματογραφική κορύφωση του έρωτά τους είναι μια σκηνή αιδοιολειξίας.

Η ταινία διαγωνίστηκε στο περσινό Φεστιβάλ του Βερολίνου αλλά αγνοήθηκε από την κριτική επιτροπή, ενώ δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα ούτε από τους κριτικούς κινηματογράφου. Στις αίθουσες δεν τα πήγε καλύτερα – στην Ελλάδα δεν προβλήθηκε ποτέ. Υπάρχει όμως κάτι για το οποίο αξίζει να μνημονευθεί. Κι αυτό είναι η οργή της Ιβαν Ρέιτσελ Γουντ για το γεγονός ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες κόπηκε η σκηνή της αιδοιολειξίας στην οποία πρωταγωνιστούσε: «Η σκηνή όπου οι δύο βασικοί χαρακτήρες κάνουν έρωτα αλλοιώθηκε γιατί κάποιοι νόμιζαν ότι ο κόσμος θα αισθανόταν άβολα βλέποντας έναν άνδρα να κάνει στοματικό έρωτα σε μια γυναίκα. Τις σκηνές όμως που δείχνουν ανθρώπους να δολοφονούνται δεν τις πείραξε κανένας […] Η κοινωνία έχει μάθει να ταπεινώνει τις γυναίκες και να τις προσβάλλει όταν απολαμβάνουν το σεξ. Δεχθείτε ότι οι γυναίκες είναι σεξουαλικά πλάσματα, δεχθείτε ότι σε κάποιους άνδρες αρέσει να ευχαριστούν τις γυναίκες. Δεχθείτε το γεγονός ότι οι γυναίκες δεν υπάρχουν για να τις πηδάτε εσείς κι αυτές να σας λένε ευχαριστώ. Ηρθε η ώρα να πατήσουμε πόδι» είχε δηλώσει πριν από μερικούς μήνες στην Ιντιπέντεντ.

Η δήλωση αυτή είναι ένα πραγματικό μανιφέστο. Και ο τρόπος που η ίδια εφημερίδα θέτει το ερώτημα στο χθεσινό της φύλλο είναι αφοπλιστικός: γιατί είναι αποδεκτό να βλέπουμε ένα μαχαίρι να διεισδύει σε ένα σώμα αλλά πρέπει να μας σοκάρει η διείσδυση μιας γλώσσας; Κι έπειτα, γιατί τις μεταμεσονύκτιες ώρες η ελληνική τηλεόραση μπορεί να προβάλει μια ταινία με κεφάλια που ανοίγουν στα τέσσερα και κουβάδες αίματα που πιτσιλάνε τους τοίχους ενώ έχει εξοριστεί ακόμη και η πιο σοφτ εκδοχή του πορνό; Ή μήπως πρέπει να θεωρήσουμε ότι η βία είναι φυσιολογική και το σεξ διαστροφή;

Ο βρετανός δημοσιογράφος Νίκολας Μπάρμπερ παρατηρεί ότι σε μια εποχή όπου αρκεί μια σύνδεση WiFi για να έχει πρόσβαση κανείς σε εικόνες σεξ, είναι παράδοξο να μην υπάρχει περισσότερο σεξ στον κινηματογράφο και ανόητη όλη αυτή η συζήτηση γύρω από τη φυσική απεικόνισή του. Ο Λαρς φον Τρίερ δεν προκαλεί περισσότερο με το «Nymphomaniac» από τον «Δολοφόνο με το πριόνι». Και μια σκηνή αιδοιολειξίας είναι χίλιες φορές προτιμότερη και πολύ πιο υγιεινή ως θέαμα από μια σκηνή με ένα μαχαίρι που κόβει έναν λαιμό.