[Διαστάσεις] Η μάχη για τα αυτονόητα

Είδηση πρώτη: το ελληνικό υπουργείο Εσωτερικών απέσυρε χθες προσωρινά την τροπολογία που είχε καταθέσει την περασμένη Παρασκευή με την οποία απαγορευόταν η συμμετοχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές των ομογενών, των μεταναστών που διαμένουν νομίμως στην Ελλάδα και των αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών. Η ρύθμιση εκείνη θεωρήθηκε αναγκαία μετά την περυσινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, που έκρινε ότι βάσει του Συντάγματος το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι κατά τις δημοτικές εκλογές το έχουν μόνο οι έλληνες πολίτες. Και η απόσυρσή της αποφασίστηκε μετά το αίτημα της Κεντρικής Ενωσης Δήμων Ελλάδας να γίνουν διαβουλεύσεις προκειμένου να βρεθεί μια λύση που δεν θα προσκρούει στην απόφαση του ΣτΕ. Επί της ουσίας, δύσκολα θα αλλάξει κάτι. Το πιθανότερο είναι ότι οι μετανάστες, των οποίων η ένταξη στην ελληνική κοινωνία είναι προς το συμφέρον του συνόλου, δεν θα μπορέσουν να ψηφίσουν τον Μάιο. Η Χρυσή Αυγή μπορεί να αισθάνεται δικαιωμένη.

Είδηση δεύτερη: ο νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μπιλ ντε Μπλάζιο ανακοίνωσε χθες ότι θα χορηγηθούν δημοτικές ταυτότητες σε μετανάστες που μένουν στην πόλη αλλά δεν έχουν χαρτιά. «Η Νέα Υόρκη είναι το σπίτι όλων μας» τόνισε ο δήμαρχος στο πρώτο του Διάγγελμα προς την Πόλη. «Δεν θα ανεχθούμε ορισμένοι από τους κατοίκους της να ζουν στην παρανομία. Θα προστατεύσουμε το μισό εκατομμύριο Νεοϋορκέζους χωρίς χαρτιά που οι φωνές τους δεν ακούγονται αρκετά δυνατά». Οι δημοτικές ταυτότητες θα επιτρέψουν στους παράτυπους μετανάστες να έχουν πρόσβαση σε τραπεζικό λογαριασμό, να νοικιάζουν σπίτι και να δανείζονται βιβλία από τις δημοτικές βιβλιοθήκες. Απλά πράγματα, που στην εποχή μας θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.

Αλλά η έννοια του αυτονόητου είναι σχετική. Για το Συμβούλιο της Επικρατείας, για παράδειγμα, δεν είναι αυτονόητο ότι κάθε άνθρωπος που ζει νομίμως σε μια πόλη πρέπει και να μπορεί να ψηφίζει για τη δημοτική της Αρχή. Αν ήταν, φαντάζομαι ότι θα μπορούσε να ερμηνεύσει το Σύνταγμα έτσι ώστε να αντιμετωπιστούν οι όποιες ασάφειες. Για τον σημερινό δήμαρχο Αθηναίων, πάλι, είναι αυτονόητο ότι δεν είναι δυνατόν να οργανώνονται στην εποχή μας συσσίτια όπου απαγορεύεται η συμμετοχή σε μετανάστες. Οταν λοιπόν η Χρυσή Αυγή αποπειράθηκε να το πράξει, εκείνος δεν κρύφτηκε πίσω από την κυβέρνηση ή τα δικαστήρια, αλλά ανέλαβε δράση και απέτρεψε τον εξευτελισμό της δημοκρατίας.

Αντίθετα με τους δικαστές, τους δημάρχους τους ψηφίζουμε. Τώρα λοιπόν που ξεκαθάρισαν οι υποψηφιότητες για την Αθήνα, καλούμαστε να κρίνουμε τα αυτονόητα: ποιος είναι αποτυχημένος, ποιος εμφανίστηκε από τα αζήτητα, ποιος αρέσκεται στη δημαγωγία, ποιος ζει στη Σοβιετική Ενωση, ποιος περιφρονεί τη δημοκρατία. Και ποιος τίμησε με τα λόγια του και τις πράξεις του την εμπιστοσύνη που του έδειξαν οι πολίτες.