[Προβολείς] Ευρώπη, όπως Β’ Αθηνών

Οι ευρωεκλογές είναι χαμένες από τώρα για τους ευρωπαϊστές. Ας το παραδεχθούμε. Τρεις μήνες πριν από την κάλπη οι στρατοί ετοιμάζουν το έδαφος σαν να ακροβολίζονται στη Β’ Αθηνών. Ο αγώνας για «περισσότερη Ευρώπη» καταλήγει ματσάκι στο γήπεδο της πρώτης Κυριακής. Αρκεί να βγουν οι πρώτες εντυπώσεις και να βαφτεί ο χάρτης. Στη ρεβάνς ας λειτουργήσει η χαλαρή ψήφος των Ανώνυμων Αγανακτισμένων.

Η αντιπολίτευση έκανε ήδη λόγο για δημοψήφισμα – ένας μάλλον παλαιοκομματικός αυτοματισμός. Και στα πάνελ πάσης φύσεως ξεκίνησαν τα γκόσπελ του ελληνικού επαρχιωτισμού για τους φοιτητές που καταπίνει η ξενιτιά. Ούτε κουβέντα, προφανώς, για το μείγμα πολιτικής που πρέπει εφεξής να ακολουθήσει η Ευρώπη πέραν του Μνημονίου. Ο αντιγερμανισμός είναι το καλύτερο αναλγητικό όταν ξυπνά ο πόνος του παλιού τραύματος: η χαμένη ευημερία, που προήλθε κάποτε από την ανορθολογική μεταφορά πόρων του Βορρά προς τον Νότο με τη μορφή δανεικών.

Είναι η ελληνική εκδοχή ενός υπερεθνικού σκεπτικισμού. Ενας τοξικός λαϊκισμός που παίρνει στο κατόπι τους αξιωματούχους του Ευρωκοινοβουλίου εάν ψελλίσουν ότι ο αρχηγός δεν έχει προτάσεις. Ενας βουβός λαϊκισμός που κρύβεται από την τελετή του Ζαππείου για την ελληνική προεδρία. Που βρίσκει τη φωνή του στο Ιντερνετ του αυριανισμού, πίσω από δυσκολοχώνευτα τσιτάτα του Ζίζεκ, του Τσόμσκι και της Κλάιν. Και κάπως έτσι η «Ευρώπη» συρρικνώθηκε σε μανιφέστο για τοπικές οργανώσεις.