[Προεκτάσεις] Μύθοι

Δύο νέοι μύθοι εξυφαίνονται στο πολιτικό προσκήνιο. Και οι δύο για να εξυπηρετηθούν τρέχουσες πολιτικές σκοπιμότητες των δύο μεγάλων κομμάτων. Είναι μύθοι που ενδέχεται να απολήξουν σε τραγωδία.

Ο πρώτος μύθος αφορά το τέλος του Μνημονίου και κυκλοφορεί σε δύο βερσιόν. Η μία από την κυβέρνηση που βασίζεται στη θεωρία ότι η πολιτική της υπήρξε τόσο επιτυχής ώστε να μη χρειάζεται πλέον το Μνημόνιο. Η άλλη, από την αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά αυτή δεν είναι άμεσης εφαρμογής: προϋποθέτει ότι θα γίνουν εκλογές και ότι θα τις κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, οπότε θα κοιμηθούμε με Μνημόνιο και τρόικα και θα ξυπνήσουμε άνευ. Και οι δύο μύθοι είναι καταδικασμένοι να διαψευσθούν. Οποιος και να είναι στα πράγματα, η χώρα θα χρωστάει 320 δισ. ευρώ και θα χρειάζεται νέα δάνεια για να τη βγάλει. Τα υπόλοιπα παραλείπονται ως ευκόλως εννοούμενα.

Τον δεύτερο μύθο τον συντηρούν και ο Αντώνης Σαμαράς και ο Αλέξης Τσίπρας, οι οποίοι βεβαιώνουν ότι δεν πρόκειται να συνεργήσουν μετεκλογικά σε καμία περίπτωση. Κοροϊδεύουν εαυτούς και αλλήλους. Κατ’ αρχάς, τι θα κάνουν αν οι κάλπες δεν βγάλουν αυτοδυναμία; Θα επιτρέψουν να περιφέρεται για τρεις ημέρες ο Κασιδιάρης ως… εντολοδόχος πρωθυπουργός δεδομένου ότι, εφόσον η Χρυσή Αυγή θα είναι τρίτο κόμμα, θα πάρει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης;

Δεν θα χρειαστεί να φτάσουν μέχρι εκεί. Τη διαβεβαίωση ότι θα συνεργαστούν πρέπει να τη δώσουν προεκλογικά – ή, τουλάχιστον, να μην την αποκλείσουν όπως κάνουν τώρα. Γιατί θα είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλιστεί η βεβαιότητα ότι θα υπάρχει πολιτική σταθερότητα και ότι η χώρα θα έχει κυβέρνηση και οι Ευρωπαίοι συνομιλητή. Διαφορετικά, οι γραμμές χρηματοδότησης στην καλύτερη περίπτωση θα παγώσουν, η αίσθηση της ακυβερνησίας θα διώξει καταθέσεις, το διεθνές περιβάλλον θα γίνει ιδιαίτερα βαρύ και, με απλά λόγια, στην περίπτωση αυτή όποιος και αν κερδίσει τις εκλογές τη Δευτέρα δεν θα υπάρχει χώρα να παραλάβει.

Συμπέρασμα: τόσο ο Σαμαράς όσο και ο Τσίπρας δυσκολεύουν τη ζωή τους όταν κόβουν από τώρα τις γέφυρες. Η συνεργασία τους ενδεχομένως να μην είναι θέμα επιλογής, να είναι θέμα ανάγκης και επιβίωσης.