[Στίγμα] Ο πρόεδρος και ο μπάστακας

Αναφέρομαι στη χθεσινή του πρωτοβουλία να επισκεφθεί την Εισαγγελέα κατά της Διαφθοράς Ελένη Ράικου, συνοδευόμενος από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου (μεγάλη φωτογραφία), σε ρόλο «μπάστακα» που λέγαμε παλιά. Το γεγονός μου θύμισε εκείνες τις αξέχαστες ταρατατζούμ επισκέψεις του προέδρου Πάνου στον πρόδρομο της κυρίας Ράικου, εισαγγελέα Πεπόνη, με τον οποίο ως γνωστόν επέφεραν τη διαφάνεια στη χώρα.

Αλλά επειδή η Ράικου δεν είναι (ευτυχώς…) Πεπόνης και επειδή κατά τα φαινόμενα δεν θα γίνει και ποτέ, μόλις της ζητήθηκε η συνάντηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, είπε βεβαίως, δεν μπορώ να αρνηθώ κάτι τέτοιο, αλλά θα είναι μπροστά και οι βοηθοί εισαγγελείς μου και ο προϊστάμενός μου – ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών Μ. Ρασιδάκης. Ανεξάρτητα από το αν ο κ. Ρασιδάκης δεν μετείχε για λόγους τακτ, όλοι ο άλλοι ήταν παρόντες με αποτέλεσμα να γίνει μια ωραία συζήτηση για το πόσο, όλοι, εισαγγελείς και πολιτικοί είναι κατά της διαφθοράς (λες και υπάρχει και κανένας που να είναι υπέρ).

Κατά τα λοιπά, έχει τη σημασία του το γεγονός ότι ο πρόεδρος Αλέξης απαξίωσε να συναντηθεί τόσο με τον αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου αρμόδιο για την καταπολέμηση της διαφθοράς Νικ. Παντελή όσο και με την ίδια την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευτέρπη Κουτζαμάνη. Εκείνοι που μπορούν να γνωρίζουν τα πρόσωπα και τις καταστάσεις, συνδέουν την παράλειψη, ειδικά της συνάντησης με την κυρία Κουτζαμάνη, με το γεγονός ότι η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν φάνηκε να συγκινείται ιδιαίτερα με τα όσα τραγικά ανέφερε η αγωνίστρια Ζωή σε μηνυτήρια αναφορά της από κοινού με την περίφημη Ραχήλ (Μακρή) για το προ διμήνου σόου μπροστά στα κάγκελα της ΕΡΤ…

Το καταγράφω όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να καταλάβουμε και εμείς οι εκτός, πώς διαμορφώνεται η πολιτική στον ΣΥΡΙΖΑ…

Οι επικίνδυνες «νέες ιδέες»

Την ώρα που ο πρόεδρος Αλέξης είχε τη γεμάτη φαντασία πρωτοβουλία του να παρέμβει σε αυτήν την τόσο κρίσιμη φάση στον ευαίσθητο χώρο της Δικαιοσύνης, εγώ το είχα ρίξει στο διάβασμα. Οπως και άλλοτε έχω αποκαλύψει – με την πάντα έντονη εξομολογητική διάθεση που με διακρίνει και γι’ αυτό και απολύτως μετριοπαθώς, πιστεύω ότι ξεχωρίζω – το είχα ρίξει στο ιντερνετικό διάβασμα. Συγκεκριμένα είχα «χωθεί» στο αγαπημένο Iskra.gr (που απηχεί τις απόψεις του Παναγιώτη Λαφαζάνη) και διάβαζα κείμενο για τον «πλαστογράφο της ιστορίας του ΚΚΕ Μάκη Μαΐλη» διακοσμημένο με φωτογραφία του Μάκη από εποχή που και ο ίδιος – είμαι βέβαιος – έχει ξεχάσει.

Εγκατέλειψα γρήγορα την προσπάθεια, διότι άλλο άρθρο, με τίτλο «Οι επικίνδυνες “νέες ιδέες” του ΣΥΡΙΖΑ», μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Το έχει συγγράψει ένας κύριος Π. Κοσμάς, που είναι λέει μέλος της συνιστώσας Κόκκινο και της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, και περνάει γενεές δεκατέσσερις Δραγασάκη, Σταθάκη και Μηλιό για όσα υποστηρίζουν περί του χρέους και της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές όταν επέλθει το πλήρωμα του χρόνου και γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν θα πω πολλά, θα μεταφέρω απλώς μόνο ένα μικρό, τόσο δα απόσπασμα από τις απόψεις του συντρόφου, σε υψηλούς τόνους ειρωνείας, για να πάρει ο καθένας μια γεύση του τι γίνεται στο μυαλό τους αυτό τον καιρό: «Ακόμη και αν εκτιμούμε ότι μια πολιτική ανατροπή στην Ελλάδα θα προκαλέσει ένα πανευρωπαϊκό ντόμινο, πάλι δεν προλαβαίνουμε να υποχρεώσουμε τον διεθνή καπιταλισμό – ιμπεριαλισμό σε… νοκ άουτ στο προβλεπτό χρονικό διάστημα»!

Και ασφαλώς θα μεταφέρω τα συμπεράσματά του, με τα οποία κλείνει και το εμπεριστατωμένο πόνημα που μου έφαγε ένα τέταρτο να ολοκληρώσω:

«Οι τέσσερις αυτές θέσεις (που προωθεί το τρίο Δραγασάκης – Σταθάκης – Μηλιός) 1. Αναδιαπραγμάτευση με αίσιο τέλος και ευρωπαϊκό “σχέδιο Μάρσαλ” για την Ελλάδα, 2. Πρωτογενή πλεονάσματα και ισοσκελισμένος προϋπολογισμός, 3. Αποκατάσταση του αξιόχρεου του ελληνικού Δημοσίου και έξοδος στις αγορές, 4. «Αξιόπιστο» τραπεζικό σύστημα, (και) που καθεμιά έχει θέση προαπαιτούμενου για την επόμενη, συγκροτούν μια συνεκτική αντίληψη ιστορικού συμβιβασμού με την ευρωζώνη και το διεθνές σύστημα που είναι και ουτοπική και επικίνδυνη ταυτόχρονα. Το λιγότερο είναι ότι καταστρατηγούν τις αποφάσεις του ιδρυτικού συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ. Το μείζον είναι ότι σκιαγραφούν μια γραμμή που οδηγεί κατευθείαν σε μια οδυνηρή ήττα. Πρέπει να δοθεί αποφασιστική μάχη ενάντια στις επικίνδυνες αυτές “νέες ιδέες” και τη “μεγάλη αφήγηση” που συνθέτουν!».

Οι άνθρωποι λένε την αλήθεια (τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ), το φωνάζουν. Ποιος δεν το βλέπει;

Τους έκαναν με τα κρεμμυδάκια

Ολα έχουν τη σημειολογία τους. Ολα κάτι δείχνουν. Το πιστεύω ακράδαντα. Και το επιβεβαίωσα χθες, για άλλη μια φορά. Το βράδυ της Δευτέρας, Σαμαράς και Στουρνάρας (ο δεύτερος κατάκοπος μετά το νέο ξύλο στο Eurogroup) αναζήτησαν ένα ήσυχο εστιατόριο για να δειπνήσουν, με τους ολιγάριθμους συνεργάτες που τους συνόδευαν στο ταξίδι. Ηθελαν να πουν τον πόνο τους. Και βρήκαν εστιατόριο (μόνοι τους δεν το φαντάζομαι, κάποιος ευφυής από την αντιπροσωπεία τους το σύστησε) υπό την επωνυμία «Les petits oignons» – για τους γαλλομαθείς «Τα κρεμμυδάκια»!

Εντάξει παιδιά, το καταλάβαμε τι έγινε στις Βρυξέλλες, αλλά τόσο πολύ πια; Με τα κρεμμυδάκια;

Ωφελιμισμός και πατρικές μπάτσες

Ξένισε πολύ κόσμο η επίθεση του Σπύρου Λυκούδη στον Ανδρέα Παπαδόπουλο, γιατί ο «μικρός» ήταν στο πάνελ της εκδήλωσης των 58 στην Κηφισιά, και ειδικότερα για τα όσα είπε από του βήματος. Μόνο στις «μπάτσες» που δεν τον έπιασε. Αναζήτησα και τους δυο για μια εξήγηση. Δεν κατάφερα να μιλήσουμε. Ο «μικρός» Ανδρέας, το είχε κλειστό. Ο Λυκούδης απλώς δεν απάντησε. Αναγκάστηκα να μιλήσω με κάποιους από τους 58: βρήκαν τη στάση του Λυκούδη από «ωφελιμιστική» έως «πατρική». Οσοι μιλούσαν περί «ωφελιμισμού» ανέφεραν ότι επειδή ο Λυκούδης έχει αποφασίσει να μείνει στη ΔΗΜΑΡ και να πάρει το μαγαζί όταν ο μπαρμπα-Φώτης Κουβέλης αποχωρήσει, με την αποδοκιμασία του Παπαδόπουλου έδωσε επιτυχώς εξετάσεις κομματικού πατριωτισμού. Εκείνοι που βρήκαν «πατρικές» τις «μπάτσες» στον «μικρό» Ανδρέα μου είπαν ότι προσπάθησε να τον προσγειώσει «στα κυβικά του». Διαλέγετε και παίρνετε…