αιώνες. Είναι τρεις και όλοι παρελθόντες. Εμφανίστηκαν δυναμικά στο προσκήνιο της ελληνικής επικαιρότητας την εβδομάδα που μας πέρασε. Από μια άποψη ήταν πάντα μαζί μας αυτά τα χρόνια της καταστροφής που την είπαμε «κρίση» επειδή απλώς αυτός ο όρος διευκολύνει την κατάποση της πραγματικότητας. Ο 18ος έκανε αισθητή την παρουσία του χάρη στη συζήτηση περί του δικαιώματος ή όχι στην αθεΐα του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ. Δυνάμεις βολταιρικής υπηκοότητος αναμετρήθηκαν με φωνές της πάσης φύσεως Ορθοδοξίας με πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Ο 19ος εκπροσωπήθηκε από τις εικόνες των ηρώων της Εθνικής Παλιγγενεσίας Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και Γεωργίου Καραϊσκάκη, που αποτέλεσαν το σκηνικό του διαγγέλματος προς την ελληνική κοινωνία και την ανθρωπότητα εν γένει που εκφώνησε κατά τη βιντεοεμφάνισή του ο άρτι εξαφανισθείς κρατούμενος Χριστόδουλος Ξηρός. Βλέπετε, σήμερα, χάρη στην πρόοδο της τεχνολογίας και των μεθόδων επικοινωνίας, ένας κρατούμενος μπορεί να εξαφανίζεται (ως άνθρωπος) με μόνο σκοπό να επανεμφανιστεί (ως βίντεο ανθρώπου). Αυτό που απαγορεύεται σήμερα, τόσο για τους έγκλειστους, αδειούχους και μη, όσο και για τους κανονικούς, τους λεγόμενους ελεύθερους ανθρώπους, είναι η σκέτη αφάνεια. Το κράτος του θεάματος είναι παντού - για όλους.
εμφύλιος. Χάρη σ' αυτόν και στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης ο 20ός αιώνας αποτελεί σταθερή υπόκρουση της ζωής μας. Στο διάγγελμα Ξηρού εκπροσωπείται (σε οπτικό επίπεδο) από τις εικόνες του Αρη Βελουχιώτη και του Τσε Γκεβάρα. Εχουμε εδώ μια συναίρεση των σημαινομένων «εμφύλιος», «ανταρτοπόλεμος» και «επανάσταση». Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης, από τη μεριά της, είναι ο σχετικά πιο πρόσφατος όρος της σκηνοθεσίας του ελληνικού παρόντος (βλ. λήμμα). Εισβάλλει δυναμικά στο προσκήνιο πριν από δύο χρόνια με καταλύτη τα αποτελέσματα των εκλογών του 2012 και πιο συγκεκριμένα την ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε υπολογίσιμο πολιτικό μέγεθος αντιπολιτικού χαρακτήρα.
ζυμώσεις. Σημειώνονται ενόψει του επικείμενου εκλογικού Μαΐου. Εντονη δραστηριότητα αναπτύσσεται και στα δύο μέτωπα: Ευρώπη, Τοπική - Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση. Το ενδιαφέρον εμφανίζεται εξαιρετικά έντονο. Δικαιώνεται η στήλη που σημείωνε την περασμένη εβδομάδα ότι μας έλειψαν γενικώς οι εκλογές αυτά τα δύο χρόνια. Ελειψαν τόσο από τους εκλογείς όσο και από τους υποψηφίους. Από το ευρύτατο φάσμα πολιτικών - ιδεολογικών πρωτοβουλιών που εκδηλώνονται (Κεντροαριστερά, «Πίσω στη δραχμή», «Πιο πίσω, στο '21» κ.λπ.) η στήλη, για προσωπικούς λόγους, θα ξεχωρίσει την κίνηση «Πιο πίσω είναι αδύνατον» που εμπνέεται από τη γνωστή στους αναγνώστες μας »θεωρία της χρονοτριβής» και συνδέει το μέλλον της Ελλάδας με τη θεσμοθέτηση του χασομεριού σε όλα τα επίπεδα. Με συνθήματα όπως «Χάσε τον χρόνο σου στην Ελλάδα» και «Στην Ελλάδα ζεις - μην είσαι μπακάλης με τον χρόνο σου», το «Κόμμα του αραμπά», όπως αυτοχαρακτηρίζεται, ελπίζω προσωρινά, προβάλλει με ιδιαίτερες αξιώσεις στον προεκλογικό ορίζοντα. Δημιουργείται, φαίνεται, πάντα πολύ αργά αλλά σταθερά, ένα ρεύμα υπέρ των «Αραμπατζήδων», όπως αποκαλούνται στην πιάτσα οι φίλοι της κίνησης. Αυτήν τη στιγμή εκείνο που τους προβληματίζει είναι σε ποιο μέτωπο θα εκτεθούν, το ευρωεκλογικό, το αυτοδιοικητικό ή και στα δύο. Οπως είναι ευνόητο, γι' αυτούς τους ιδεολόγους της απόλυτης χρονοκαθυστέρησης οι σχετικές αποφάσεις θα ληφθούν το αργότερο δυνατόν, δηλαδή μετά τις εκλογές.  
παρόν. Μοιάζει με βαρέλι όπου διεξάγεται ο «γύρος του θανάτου». Εσωτερικά είναι ντυμένο με τους χάρτες και τις εικονογραφίες περασμένων αιώνων. Οι μοτοσικλετιστές δίνουν τον αγώνα τους και διακινδυνεύουν τη ζωή τους διεκδικώντας άθλα του παρελθόντος που καλύπτουν εκ των υστέρων ένα πλέγμα από ματαιώσεις, φαντασιώσεις και μνησικακίες. Αυτό συμβαίνει επειδή η εσωτερική υποτίμηση είναι μεταφορικός θάνατος για ένα σύνολο λαβωμένων καταναλωτών που έμαθαν να αυτοαναγνωρίζονται με βάση την αγοραστική τους (και μόνο) δύναμη. Επίσης, ένα μειονέκτημα αυτής της καταστροφής είναι ο χαμηλός βαθμός αισθητότητας των συνεπειών της. Δεν υπάρχει εδώ καμένη Σμύρνη ούτε κομμένα κεφάλια ανταρτών και εθνικοφρόνων. Οι άνθρωποι φορούν το παλτό που φορούσαν - μόνο εξωτερικά. Αυτό που έχει καεί είναι η φόδρα. Το βάζουν από συνήθεια για να προφυλαχτούν από το κρύο, αλλά το πανωφόρι αποδεικνύεται προδοτικό: τους εκθέτει ανεπανόρθωτα στην κοινή ψύχρα, κάνοντάς την να μοιάζει με αρκτική εισβολή. Είναι το σύνδρομο που συνοδεύει την απώλεια της φόδρας των ρούχων και της σκιάς των ανθρώπων και των πραγμάτων.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από