[Στην Ανάπαυλα] Αλκυονίδες νύχτες
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Στον Θανάση
Τώρα που μπήκε κι ο Ξηρός στον χορό βλέπω πολύ κοντά τον Ζάλογγο.
Σπάει τα τζάμια ο ήλιος με τη λάμψη του, αλκυονίδες γαρ κι εγώ τις βλέπω νύχτες.
Εφυγε και το χιούμορ μου προχθές. Μόλις άκουσε την ανακοίνωση της κυβέρνησης «Ο Τσίπρας είναι άθεος». Πάει το χιούμορ το ‘χασα. Αμειφθήσεται ο ευρών.
Και να πεις ότι δεν το ‘ψαξα; Και πού δεν πήγα. Αφαντο.
Κι εγώ που δεν πήρα τον εαυτό μου ποτέ στα σοβαρά. Από φόβο; Από συγκεκαλυμμένη υπεροψία; Από ένστικτο αυτοσυντήρησης; Από πλήρη αδυναμία ν’ αντιμετωπίσω αυτό που οι άλλοι ανενδοίαστα αποκαλούν πραγματικότητα; Αγνοώ. Ηθελημένα. Ποιος ξέρει τι καινούργια πράγματα θα δείξει η ακτινογραφία;
ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΠΑΡΗΓΟΡΕΙ που δεν είμαι ο μόνος χωρίς το γέλιο συντροφιά. Περπατάς στην Αθήνα και δεν βλέπεις σε κανένα πρόσωπο ν’ ανθίζει το χαμόγελο. Σε όλα τα χείλη σβησμένο το χαμόγελο με μπλάνκο.
Αλλά και τα μάτια όταν δεν είναι κατεβασμένα κάτω να μετράνε μία μία τις πλάκες για να μην πατάνε στις ενώσεις, λες κι από κει κρέμεται το μέλλον του κόσμου, και τα μάτια λοιπόν χωρίς βλέμμα.
Ολα τα βλέμματα delete.
Μόνο κάτι χαχανίστρες πρωινομεσημεριανούδες κουνάνε ανενδοίαστα τα κρέατά τους στο τσιγκέλι της τηλεθέασης.
Από παντού χτυπάει το κακό.
ΚΙ ΕΣΥ ΠΟΥ ΝΟΜΙΣΕΣ ότι φτάνει ένα σώμα δίπλα σου να σου ζεσταίνει τον ύπνο, κι ο ήλιος το πρωί να σπάει με το φως του τους εφιάλτες σε χίλια κομμάτια, μένεις τώρα στην κόχη μια φαλιρισμένης τράπεζας ισόβιος άστεγος των αισθημάτων.
«Τι να γίνει, έτσι είναι η ζωή» μου λέει ο ταξιτζής που βλέπει νυχτιάτικα Χρυσή (την) Αυγή.
Τον τελευταίο τον καιρό βρίσκω παρηγοριά, έξω απ’ το κλειστό μου σπίτι, μόνο στο Θέατρο.
Δεν παίζω και γι’ αυτό έχω καιρό και πάω πια πολύ συχνά. Είδα όλων των ειδών τις παραστάσεις.
Από τον «Φον Δημητράκη» του Φιλιππίδη μέχρι το «Αμόρ» του Τερζόπουλου, τον «Φιλάργυρο» του Μπέζου, τον «Πουπουλένιο» του Μαρκουλάκη, τη «Φλαντρώ» της Κονιόρδου, τα «Ωραία χρόνια» της Λάσκαρη, το «Μιστέρο Μπούφο» του Μοσχόπουλου, κι από παντού βγήκα συνεπαρμένος. Αλλού για τις ερμηνείες, αλλού για τη σκηνοθεσία, τον λόγο, τα σκηνικά, την ατμόσφαιρα.
ΜΙΑ ΚΙΒΩΤΟΣ το θέατρο για μένα. Μέγα παυσίλυπον.
Μόνο στην έξοδο μ’ έπαιρνε η μπόχα απ’ την πραγματικότητα.
Εξω απ’ το θέατρο του Τσίλλερ, το Εθνικό, με βρήκε η είδηση για την απόδραση του Ξηρού.
Θυμήθηκα μια παλιά φράση του Ζαχαριάδη, γ.γ. τότε του ΚΚΕ, για τη δολοφονία της Παπαδάκη. Είπε λοιπόν μετά τα Δεκεμβριανά σε μια συγκέντρωση στο Τιτάνια κάνοντας αυτοκριτική για τη στάση του κόμματος, τσιτάροντας τον Ταλλεϋράνδο. «Η δολοφονία τής Παπαδάκη ήταν κάτι παραπάνω από έγκλημα. Ητανε σφάλμα».
Ναι. Τώρα που το σκέφτομαι. Η απόδραση του Ξηρού είναι πάνω από έγκλημα. Είναι σφάλμα.
Google news
