[Προβολείς] Πόσο λυπάμαι

Αρχίζει το μιούζικαλ για τη Βέμπο και το ραδιοφωνικό promo καλά κρατεί. Δεν με χαλάει να την ακούω στα κρυφά και στα φανερά, ούτε κι έχω ισχυρές απόψεις για τις διασκευές της. Και οι χαζές και οι καλές είναι όλες καλοδεχούμενες, πλην μιας. Αυτής που μου τραγουδούσε η μητέρα μου όταν μ’ έπιανε το κακό μου. Δεν της αποδίδω πρόθεση, της αποδίδω όμως άγνοια, μήπως έχει συμβεί και σε σας; Εβλεπα τις προάλλες ένα βιντεάκι που έχει γίνει κανονική μάστιγα στο Διαδίκτυο. Μια μαμά τραγουδάει ένα μελωδικό τραγουδάκι στο μωρό της κι εκείνο το σκασμένο, αντί να γλαρώσει και να ρομαντζάρει, πλάνταζε στο κλάμα, λες κι άκουγε τον εξαποδώ. Εχει ποτέ καμιά μάνα υπολογίσει το αποτέλεσμα του τραγουδιού της πάνω στο βρέφος το οποίο υποτίθεται ότι πρέπει να καθησυχάσει; Εμένα που δεν με βλέπετε έχω σπαράξει με το «Πόσο λυπάμαι» της Βέμπο γιατί νόμιζα ότι η μαμά μου είναι δυστυχισμένη ενώ χάρη στο «μας κλέψαν την Αννούλα, Σαρακατσάνισσα» και στο «κι όλο κλαίνε τα καβουράκια» μπήκα και με τα δυο μου παιδικά παπουτσάκια στο άγχος της εγκατάλειψης. Ακόμα και σήμερα το ακούω και κλαίω, ερήμην του Τσιτσάνη ο οποίος το έγραψε με παιγνιώδη διάθεση, προφανώς. Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Ετσι κι αλλιώς σε ξέρουν σαν την κάλπικη δεκάρα.