[Κιόσκι] Επιστροφή στην εποχή της αθωότητας

Η είδηση που κυκλοφόρησε πριν από μερικές ημέρες ότι ο δικτάτορας της Βόρειας Κορέας έριξε τον «προδότη» θείο του σε 120 σκυλιά που είχαν μείνει νηστικά επί τρεις ημέρες και ότι ο ίδιος παρακολούθησε την βάρβαρη εκτέλεση μαζί με 300 αξιωματούχους έχει κάτι από Κουέντιν Ταραντίνο. Η βία που υπονοείται είναι ολοκληρωτική, αλλά και καρτουνίστικη: μπορεί να φανταστεί κανείς την κέτσαπ να ρέει άφθονη, το θύμα εντελώς ανυπεράσπιστο και έναν παρανοϊκό ηγέτη, τον οποίο κάνει ακόμη πιο παρανοϊκό το γεγονός ότι παρακολουθεί το θέαμα με μια έκφραση άγριας αγαλλίασης στο παχουλό του πρόσωπο.

Ενδεχομένως αυτός να είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο η είδηση αναπαράχθηκε με τόση ευκολία από πολλά μέσα ενημέρωσης ως αληθινή. Οπως αποδείχθηκε, είμαστε διατεθειμένοι να πιστέψουμε οτιδήποτε προέρχεται από μία χώρα που δεν είναι μόνο εξωτική αλλά και ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οπως παρατηρεί ο Μαξ Φίσερ στην Ουάσιγκτον Ποστ, θα πιστεύαμε ακόμη και ότι ο «Λαμπρός Ηγέτης» τρώει μικρά παιδιά ή ότι χρησιμοποιεί γατάκια ως στόχους για να ασκείται στην σκοποβολή. Ελάχιστοι προβληματίστηκαν από το γεγονός ότι ακόμη και ο Ταραντίνο θα δυσκολευόταν να χορογραφήσει τη βία μιας σκηνής με 120 πεινασμένα σκυλιά. Πώς κατασπάραξαν τόσα πολλά σκυλιά έναν άνθρωπο; Περίμεναν στην ουρά; Επεφταν το ένα πάνω στο άλλο; Γιατί 120; Και ποιος τα μέτρησε;

Ακόμη και αν οι υπεύθυνοι της Ντέιλι Μέιλ, της δυτικής εφημερίδας που πρωτοδημοσίευσε την είδηση, δεν έμπαιναν στον κόπο να θέσουν αυτά τα ερωτήματα, θα αρκούσε να ψάξουν λίγο την προέλευσή της. Η πληροφορία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις 11 Δεκεμβρίου στον λογαριασμό ενός κινέζου μπλόγκερ που ειδικεύεται στη σάτιρα. Την επομένη την αναδημοσίευσε η Ουέν Ουέι Πο, μια εφημερίδα του Χονγκ Κονγκ που θεωρείται εντελώς αναξιόπιστη. Πέρασαν σχεδόν δύο εβδομάδες για να την αναπαραγάγουν οι αγγλόφωνοι Στρέιτς Τάιμς της Σιγκαπούρης. Αλλά το φράγμα της γλώσσας είχε επιτέλους σπάσει. Η είδηση έφθασε σαν αστραπή στις Ηνωμένες Πολιτείες και την υπόλοιπη Δύση παρά το γεγονός ότι δεν εμφανίστηκε σε κανένα μέσο ενημέρωσης της άμεσα ενδιαφερόμενης και εύκολης στην αναπαραγωγή Νότιας Κορέας.

Ολα αυτά, όμως, έχουν ελάχιστη σημασία μπροστά στο γεγονός ότι το πιο ολοκληρωτικό καθεστώς του κόσμου προσφέρει στη Δύση κάτι που φαίνεται να έχει απόλυτη ανάγκη: την επιστροφή της στην εποχή της αθωότητας. Είμαστε έτοιμοι να πιστέψουμε ότι κάποιος δικτάτορας πέταξε τον θείο του στα σκυλιά όπως κάποτε πίστεψαν οι ακροατές του Ορσον Ουέλς ότι εκατομμύρια κακοί εξωγήινοι είχαν προσγειωθεί στη Γη. Θα χρειαζόμαστε πάντα έναν αναγνωρίσιμο εχθρό. Γιατί είναι ο μόνος τρόπος να καμουφλάρουμε τους αόρατους φόβους μας.