Τα τελευταία χρόνια έχει οργανώσει έτσι το πρόγραμμά του, ώστε γύρω στις πεντέμιση το πρωί να βρίσκεται στην οικογενειακή φάρμα στον οικισμό Πλατεία, που απέχει 12 χιλιόμετρα από την Κοινότητα Στίβου του Νομού Θεσσαλονίκης, όπου ζει. Η επιμονή και η συνέπειά του άλλωστε του χάρισαν τον τίτλο του Καλύτερου Νέου Αγρότη

Τάισμα και άρμεγμα των ζώων, παρασκευή τυριού και παραδοσιακού γιαουρτιού περιλαμβάνει έως τις 11 το πρωί το καθημερινό πρόγραμμα του Χρήστου Παναγιωτίδη, ένα πρόγραμμα που επαναλαμβάνεται 365 ημέρες τον χρόνο. Το περίπου τριών ωρών διάλειμμα αξιοποιείται με λίγο ύπνο, αλλά μόνο εάν και εφόσον δεν έχει να διεκπεραιώσει γραφειοκρατικές υποχρεώσεις της επιχείρησης. Επιστρέφει στο σπίτι κατά τις 7 το απόγευμα, έπειτα από μια γεμάτη αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες ημέρα. Μια από τις ημέρες που ξεκουράστηκε - έστω και το απόγευμα - ήταν ανήμερα τα Χριστούγεννα, λόγω της ονομαστικής του γιορτής.

Σκληρή και δύσκολη είναι η δουλειά του 26χρονου αγρότη, ο οποίος εδώ και χρόνια ασχολείται επαγγελματικά με τον πρωτογενή τομέα ακολουθώντας το παράδειγμα του πατέρα του. Η επιμέλειά του και τα χαρακτηριστικά του αγροκτήματός του ήταν οι αιτίες για τις οποίες τις προηγούμενες ημέρες ανακηρύχθηκε νικητής στον διαγωνισμό Καλύτερος Νέος Αγρότης που διοργάνωσε η Πανελλήνια Ενωση Νέων Αγροτών.
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ. Κι όμως, ο «πρωταθλητής» αγρότης προοριζόταν να ακολουθήσει διαφορετική πορεία και μάλιστα σε μεγάλο αστικό κέντρο. Ηλεκτρολόγος ο πατέρας του, βίωσε την ανεργία πολύ πριν εμφανιστούν τα σημάδια και οι επιπτώσεις της σημερινής κρίσης. Η συνεχής αναζήτηση εργασίας, όμως, απέβη τελικά άκαρπη, αφού δεν βρέθηκε καμία δουλειά με  επαρκή μισθό για την τετραμελή οικογένειά του, που μέχρι τότε έμενε στην περιοχή της Σταυρούπολης στη Θεσσαλονίκη.
Η σκέψη λογική: επιστροφή στο πατρικό σπίτι στον κοντινό Στίβο κι ενασχόληση με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Ο Χρήστος σε ηλικία 12 - 13 ετών καλείται να βοηθήσει τον πατέρα του στα χωράφια. Νιώθει και είναι, όπως λέει, παιδί του χωριού, μολονότι γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Το τρακτέρ και η επαφή με τη γη τον έλκει, σε αντίθεση με τις κτηνοτροφικές εργασίες. Ποδόσφαιρο με τους φίλους του στην κεντρική πλατεία του χωριού, το πανηγύρι του Αγίου Γεωργίου τον Απρίλιο, μαθήματα ποντιακών χορών στον τοπικό σύλλογο, αλλά και μία φορά το τρίμηνο εξόρμηση με το λεωφορείο για καφέ στην παραλία της Θεσσαλονίκης είναι μερικές από τις παιδικές του αναμνήσεις. «Δεν ξέραμε πολλά. Μου φαινόταν τεράστια και ωραία η Θεσσαλονίκη. Οταν πήγαινα, δεν ήθελα να φύγω. Εβλεπες κόσμο», θυμάται. Το τελευταίο λεωφορείο αναχωρούσε για το χωριό στις 9 το βράδυ.  
Παράλληλα, βέβαια, καλλιεργεί μέσα του τη σκέψη να καταρτιστεί με εφόδια που θα του επέτρεπαν να ασκήσει το επάγγελμα του μηχανικού αυτοκινήτων. Παράλληλα οι ενοικιασμένες εκτάσεις προς καλλιέργεια αυξάνονταν, όπως και η παραγωγή γάλακτος. Οι εταιρείες γαλακτοκομικών προσέφεραν πολύ χαμηλές τιμές και ο Γιάννης Παναγιωτίδης ονειρευόταν τον γιο του καταρτισμένο επαγγελματία όχι στον κλάδο των αυτοκινήτων, αλλά στους τομείς της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.
Σε ηλικία 15 ετών ο καλύτερος πλέον νέος έλληνας αγρότης της χρονιάς παρακολουθεί  για δύο χρόνια εσώκλειστος μαθήματα Γαλακτοκομίας και Τυροκομίας στην Επαγγελματική Σχολή Ιωαννίνων. Συμφωνεί δίχως ενθουσιασμό με την πατρική προτροπή, αλλά εκεί ανακαλύπτει ελκυστικά στοιχεία στη διαδικασία παραγωγής τυριού και γιαουρτιού. Παρακολουθεί με ζήλο τα εργαστήρια στο τυροκομείο, μελετάει κι αποφοιτά με πολύ καλό βαθμό.
Η επόμενη χρονιά μαθημάτων στο Τμήμα Τεχνολογίας και Ελέγχου Τροφίμων του Τεχνικού Λυκείου Θεσσαλονίκης είναι εξουθενωτική. Το πρόγραμμα προέβλεπε εγερτήριο στις 5.30 το πρωί κι επιστροφή στο σπίτι στις 4 και μισή το απόγευμα - πρόγραμμα που σε μεγάλο βαθμό ακολουθεί σήμερα.
Στη στρατιωτική θητεία αναζωπυρώνεται ώς ένα σημείο το χόμπι με τα αυτοκίνητα, καθώς ανέλαβε καθήκοντα οδηγού στον Στρατό, αλλά μέχρι εκεί. Το 2008 αξιοποιεί επιδοτούμενα προγράμματα κατασκευής τυροκομείου. Το δάνειο από την τράπεζα, όμως, είναι πραγματικός πονοκέφαλος.
Σε περίπου ένα χρόνο αρχίζει η παραγωγή. Ωστόσο ο Χρήστος αρνείται να ζητήσει βοήθεια από τον εμπειρότερο τυροκόμο, όπως είχαν συστήσει σε όλους τους μαθητές οι καθηγητές του στη σχολή. «Αν και άρχισα την παραγωγή μόνος μου, δεν έχω πετάξει ούτε ένα κιλό τυρί», υπερηφανεύεται δικαίως.
Πρώτοι δοκιμαστές και αγοραστές ήταν οι περίπου 300 συγχωριανοί του. «Δεν μπορώ να πω, μας στήριξαν», προσθέτει. Το επόμενο βήμα προώθησης των προϊόντων έγινε στα καταστήματα βιολογικών προϊόντων και στα σούπερ μάρκετ της Θεσσαλονίκης. Το πείραμα αποδίδει και στις λαϊκές αγορές. Μάλιστα, πολλοί καταναλωτές διανύουν τα περίπου 50 χιλιόμετρα μέχρι το αγρόκτημα για αυτοψία. «Πλέον γνωριζόμαστε μαζί τους. Ερχονται για να κάνουν έλεγχο, κατά κάποιον τρόπο. Μου αρέσει, γιατί πολλοί είναι δύσπιστοι, αλλά όταν έρχονται εδώ ξετρελαίνονται. Βλέπουν οι ίδιοι τα ζώα και τα χωράφια. Τους δίνω στολές μιας χρήσης για να μπουν στο τυροκομείο», περιγράφει ο νεαρός αγρότης. Αποτέλεσμα; Διαφήμιση από στόμα σε στόμα της διαδικασίας παρασκευής. Το 2011 αποφασίζει να συμμετάσχει σε διαγωνισμό γευσιγνωσίας με αιγοπρόβειο λευκό τυρί δικής του παραγωγής. Τριάντα διακεκριμένοι σεφ - κάποιοι από αυτούς με εμφανίσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές μαγειρικής - βαθμολογούν το προϊόν σχεδόν με άριστα. Κατακτά το αργυρό βραβείο γεύσης.
ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ. Στους επισκέπτες του αγροκτήματος προστίθενται μαθητές σχολείων και συνάδελφοί του από άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Απαντες διαπιστώνουν εξαιρετικά χαρακτηριστικά πολυλειτουργικότητας, βιωσιμότητας και «πράσινων» πρακτικών. Η οικογένεια καλλιεργεί πλέον γύρω στα 800 στρέμματα με καλαμπόκι, τριφύλλι, σιτάρι και κτηνοτροφικό μπιζέλι για να τραφούν 500 πρόβατα και 100 γίδες. Οι καλλιέργειες είναι αυστηρά βιολογικές και το αποτέλεσμα φαίνεται στη γεύση των προϊόντων. Τα γευστικότερα παρασκευάζονται και καταναλώνονται κατ' οίκον: «Ρυζόγαλο δεν παρασκευάζουμε. Κάνει η μητέρα μου μόνο για μας».
Οι προδιαγραφές του οικογενειακού αγροκτήματος επιβραβεύονται και από την εξαμελή κριτική επιτροπή  της Πανελλήνιας Ενωσης Νέων Αγροτών. Ως «πρωταθλητής» Ελλάδας στον τομέα του, ήδη διεκδικεί τον τίτλο του καλύτερου αγρότη της Ευρώπης για το 2013. Βέβαια, οι διακρίσεις δεν τον απαλλάσσουν από το βαρύ καθημερινό πρόγραμμά του. «Αν μπορούσα, θα ήθελα να προσλάβω ένα άτομο για να βρω λίγο ελεύθερο χρόνο. Είμαι 26 ετών και δεν έχω γυρίσει καθόλου. Ισως χαλαρώσουν λίγο και οι δικοί μου», λέει δικαιολογημένα με παράπονο.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από