απόσπασμα. «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα. Γεννήθηκε γκρεμίζοντας ένα παλάτι και χτίζοντας στη θέση του ένα σαν παλάτι, μεγαλούτσικο, κανονικούτσικο και πολλά πολλά μικρούλια, θα μπορούσες και να τα πεις καλύβια. Γιατί παραμύθι, Αντώνη μου, δεν γίνεται μόνο με παλάτια. Χρειάζονται πάντα και τα καλύβια, όπως το 'λεγε κι ο θεωρητικός του ουτοπικού σοσιαλισμού που δεν θυμάμαι πια το όνομά του. Από την πρώτη ημέρα σχεδόν ξεχώρισε ένα από τα παλατάκια που δεν θα το 'κανες ποτέ καλύβι. Αυτό είχε κρεμασμένο στην είσοδό του ένα μεγάφωνο. Από το χωνί του έβγαιναν τα ωραιότερα λόγια του κόσμου που ζάλιζαν τους περαστικούς. Ηταν μια μεστή ανδρική φωνή που πρόφερε τα λόγια αυτά, εκπέμποντας όμως μια θηλυκή σαγήνη. Ετσι, σιγά σιγά έξω από το παλατάκι άρχισε να μαζεύεται κόσμος πολύς, τσούρμο απίστευτο. Επικρατούσε   συνωστισμός ανάλογος μ' αυτόν που είχε σημειωθεί σε μια πόλη που την έλεγαν Σμύρνη κι είχε πάρει φωτιά, οπότε οι άνθρωποι, αλλόφρονες, έτρεχαν να σωθούν προς τη θάλασσα. Πάντα η θάλασσα, Αντωνάκη. Μόνο η θάλασσα».
βιβλίο. «Ενας ήρωας γράφει στον εγγονό του». Ετσι τιτλοφορείται το βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε και του οποίου η εισαγωγή παρατίθεται πιο πάνω. Ο συγγραφέας του ονομάζεται Αλκης Μαντέλας. Πραγματικό όνομα ή ψευδώνυμο; Αγνωστο. Πάντως, στο βιογραφικό του, που δημοσιεύεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, διαβάζουμε: «Δεν έχει σημασία πού γεννήθηκα. Σημασία έχει ότι ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου. Αρα, είμαι εξ ορισμού ήρωας. Χήρος άνθρωπος, αποφάσισα να γράψω ένα γράμμα στον πεντάχρονο Αντώνη, τον εγγονό μου, που είναι πια η μόνη μου συντροφιά, αφού οι γονείς του ξενιτεύτηκαν στη Γερμανία για να συναντήσουν κάτι θέσεις εργασίας που, υποτίθεται, τους περιμένουν εκεί. Πριν φύγουν ανήκαν στους "αγανακτισμένους", μετά έμειναν άνεργοι και κατέληξαν καταθλιπτικοί. Η ούτως ή άλλως υποτυπώδης αφηγηματική τους ικανότητα είχε στομώσει εντελώς, για να λέμε την αλήθεια, πέθανε. Ετσι, αυτό το παιδί μεγάλωνε ακούγοντας μόνο βογγητά, επιφωνήματα και κλάματα. Ο,τι πρέπει, δηλαδή, για να γίνει βορά του πένθιμου, ψηφιακού κόσμου του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Κινδύνευε το παιδί να το καταπιεί ο κομπιούτερ. Εδωσα, λοιπόν, την ευχή μου στους γονείς του μαζί με ένα μέρος των ελάχιστων αποταμιεύσεων που μου είχαν απομείνει στην τράπεζα και τους είπα ότι θα κρατήσω για δυο χρόνια κοντά μου τον γιο τους ώσπου να φτάσει σε ηλικία Δημοτικού.  Να γίνω έτσι κι εγώ, μαζί του, παππούς, δηλαδή ένας που λέει ιστορίες. Από αυτήν την ιδέα γεννήθηκε το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας. Και κάτι τελευταίο, σχετικό με το όνομά μου: σας διαβεβαιώ ότι με έλεγαν Μαντέλα πριν γίνει μόδα, λόγω θανάτου, ο Νέλσον Μαντέλα και πριν αρχίσει η δίκη του Τάσου Μαντέλη».
Μαντέλας. Οτι ανήκει στη γενιά του Πολυτεχνείου προκύπτει αφενός από την οπτική γωνία της κεντρικής αφήγησης, που είναι καθαρά πολιτική, και αφετέρου κατατίθεται απερίφραστα στο «Επίμετρο για ενηλίκους» που συμπληρώνει το βιβλίο. «Οταν τελείωσα το γράμμα στον Αντώνη, σκέφτηκα: Δεν θα 'θελες το πόνημά σου να το διαβάσουν και οι μεγάλοι, δηλαδή τα απλώς μεγαλύτερα σε ηλικία νήπια, αφού αυτό είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε εμείς οι Ελληνες; Αλλωστε πόσα βιβλία θα ξαναγράψεις; Ετσι, λοιπόν, προέκυψεαυτό το "επίμετρο". Για να κλείσει ένα βιβλίο "δύο σε ένα"».
Συμπέρασμα. Ο σχετικά απολογητικός τόνος του Μαντέλα δεν πρέπει να μας παραπλανήσει. Το «Επίμετρο» είναι αυτοτελές δοκίμιο με θέμα «το ιλαροτραγικό τέλος μιας χώρας που την έλεγαν ΠαΣοΚ και τη φώναζαν Ελλάδα». «Η ελπίδα», γράφει, «βρίσκεται στο συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας που είναι η θάλασσα. Η νέα Ελλάδα έγινε ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος λόγω θαλάσσης. Και σήμερα, όμως, που η στεριά τα θαλάσσωσε, η θάλασσα είναι εδώ για να τη σώσει. Δείτε το συμβολικά: τα ιδρύματα των δύο μεγάλων, ιστορικών εφοπλιστών (Νιάρχος, Ωνάσης) είναι οι μόνοι μεγάλοι οργανισμοί που λειτουργούν κανονικά μέσα στην έρημο της αποσύνθεσης, ενώ οι σύγχρονοι έλληνες καραβοκύρηδες, στο πλαίσιο του προϋπολογισμού του 2014, αναλαμβάνουν να πληρώσουν το διπλάσιο του ποσού που θα καταλογιστεί ως φόρος για κάθε πλοίο. Φαίνεται, τελικά, ότι η μοίρα του τόπου παραμένει εκεί που ήταν εξαρχής γραμμένη: στο νερό. Ακόμη και με την έννοια που θα  έδιναν σ' αυτό κάποιοι κακεντρεχείς, δηλαδή μιας τρύπας στο νερό». Αυτά από τον Αλκη Μαντέλα στο βιβλίο του «Γράμμα στον εγγονό μου» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καλά Χριστούγεννα.  
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από