[Προβολείς] Η Ρεβέκκα μέσα της

Χτες βράδυ ονειρεύτηκα ότι επέστρεψα στο Μάντερλι (Last night I dreamt I went to Manderley again). Ο πρόσφατος θάνατος της Τζόαν Φοντέιν μού έφερε στον νου τη μυθική εναρκτήρια φράση από τη «Ρεβέκκα», κακώς, πολύ κακώς νόμιζα ότι ήταν από καιρό πεθαμένη, αυτή και η αιωνόβια αδελφή της η Ολίβια ντε Χάβιλαντ. Μου τις δίδαξε και τις δύο με το ζόρι η μάνα μου  μέσα από το σινεμά που αγαπούσε, εγώ όμως κι από τις ταινίες, κι από τα ρούχα της, κι από τα κραγιόν της κι απ’ όλα, προτιμούσα χίλιες φορές τα βιβλία της. Κάτι χιλιοδιαβασμένα βιβλιαράκια αγγλόφωνης λογοτεχνίας σαν τη «Ρεβέκκα» της Δάφνης ντι Μοριέ, εκδόσεις Longmans’ 1957, με τη ρομβοειδή γκραβούρα στο εξώφυλλο, στριμωγμένα στα ράφια της κουζίνας, γεμάτα αλεύρι, βούτυρο, ζάχαρη και σημειώσεις με μολύβι στα περιθώρια.

Το αναζήτησα αυτό το βιβλίο τώρα που πέθανε η Τζόαν Φοντέιν αλλά καμιά από τις οικογενειακές βιβλιοθήκες δεν ήταν σε θέση να μου δώσει θετική ή αρνητική απάντηση. Τελικά υπάρχουν ή δεν υπάρχουν τα παιδικά μας διαβάσματα, αυτά που μας έκαναν ανθρώπους; Κι αν υπάρχουν γιατί δεν φανερώνονται με το καλό παρά ορέγονται θανάτους και ακραία εσωτερικά φαινόμενα για να δείξουν σημάδια του κορμιού και να μας παρηγορήσουν;