[Προβολείς] Γοργόνες και μάγκες

Χαζεύω δύο βιντεάκια. Το ένα είμαι σίγουρη ότι το έχετε δει κι εσείς. Είναι ο επικήδειος που εκφώνησε ο Ομπάμα στην κηδεία του Μαντέλα. Το άλλο είναι η μαγνητοσκοπημένη  συνέντευξη της Αλις Μονρό  στην πρόσφατη τελετή απονομής του βραβείου Νομπέλ Λογοτεχνίας. Δεν τα έμαθα απέξω γιατί έχω απολέσει προ πολλού αυτή την ικανότητα. Από μια άποψη ευτυχώς, γιατί χάρη σ’ αυτή τη χασούρα βρίσκομαι επιτέλους τετ-α-τετ με την ουσία κάποιων πραγμάτων που άλλοτε παπαγάλιζα. Θα μπορούσα κάλλιστα να τα παρακολουθώ χωρίς ήχο, ίσως δε και χωρίς εικόνα, μήπως και καταλάβω τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο ξεχωριστό και ταυτόχρονα ίδιο με τους άλλους. Μου διαφεύγει αυτό το υλικό, γι’ αυτό και το ψάχνω μετά μανίας  σε γνωστούς και αγνώστους. Ωρες-ώρες νομίζω ότι το βρίσκω, αλλά και πάλι δεν είμαι καθόλου επιδέξια να του κάνω κυκλωτική κίνηση, να το κλείσω σε έναν χημικό τύπο, να σωθώ και να σωθούμε. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι η αναφορά του Ομπάμα στην ανθρώπινη «αξιοπρέπεια». Το ίδιο περίπου είπε και η εφετινή νομπελίστρια Λογοτεχνίας  με το παραμύθι της μικρής γοργόνας που για τον έρωτα του πρίγκιπα άλλαξε την ωραία της ψαρίσια ουρά με ένα ζευγάρι πόδια και πέρασε έκτοτε μια  ζωή γεμάτη πόνους. Ετσι είναι, Αλις…