[Ιστορίες] Εκεί, συνεχίζουν να πεθαίνουν

Η δρ Τζόαν Λιου, η πρόεδρος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στη διεθνή οργάνωση αρωγής το 1996. Εχει βρεθεί τα τελευταία 17 χρόνια σε πολλές χώρες και εδάφη αντιμέτωπα με ανθρωπιστικές κρίσεις. Τον περασμένο μήνα βρέθηκε στη Συρία. Το πώς έφθασε στο Χαλέπι, πώς πέρασε τα σύνορα, δεν μπορεί να το αποκαλύψει, για λόγους ασφαλείας. Μπορεί να αποκαλύψει, όμως, το πρώτο που της έκανε εντύπωση φθάνοντας: η απόλυτη ηρεμία. «Νόμιζες πως βρισκόσουν στην Τοσκάνη – μέχρι το πρώτο μπλόκο».

Η καναδοκινέζα γιατρός έμεινε στην περιοχή, σε μία από τις αυτοσχέδιες κλινικές των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, δέκα ημέρες. Είδε δύο εγκύους τραυματισμένες από θραύσματα όλμου. Η μία έχασε το μωρό της. Η άλλη έχασε το ένα της πόδι. Οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται αλλά και οι άμαχοι επιμένουν να πηγαίνουν στην αγορά, στο σχολείο… Οταν παίζεις ρώσικη ρουλέτα, αυτά συμβαίνουν. Τέσσερα παιδιά τραυματίστηκαν το 10ήμερο που βρισκόταν εκεί η πρόεδρος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Το ένα πέθανε καθ’ οδόν προς το νοσοκομείο.

Η δρ Λιου δεν θέλει να το ρίξει στο μελόδραμα. Θα ήθελε όμως να γνώριζε καλύτερα ο κόσμος τι συμβαίνει στη Συρία. Ξέρει πως ο πόλεμος αυτός έχει κουράσει. Ξέρει πως «δεν υπάρχουν εντυπωσιακοί αριθμοί να δώσουμε»∙ πως «αν δεν πεθάνουν μονομιάς 30.000 άνθρωποι, δεν είναι “σέξι”». Ξέρει πως το όποιο, λιγοστό ενδιαφέρον είχε απομείνει εξατμίστηκε μόλις ανακοινώθηκε η διεξαγωγή διεθνούς ειρηνευτικής συνόδου για τη Συρία στις 22 Ιανουαρίου στη Γενεύη. Αλλά ο πόλεμος εκεί συνεχίζεται και έξι στα δέκα νοσοκομεία δεν λειτουργούν πια ή υπολειτουργούν.

Εχουν εντοπιστεί κρούσματα πολιομυελίτιδας – και ιλαράς. Θεωρείται βέβαιο πως ο βαρύς χειμώνας, σε συνδυασμό με τις άθλιες συνθήκες, θα φέρουν και αύξηση των αναπνευστικών λοιμώξεων. Χθες συμπληρώθηκαν ακριβώς 1.000 ημέρες από όταν ξεκίνησε στη Συρία το κύμα των λαϊκών διαμαρτυριών κατά του δικτάτορα που μετατράπηκε κατόπιν σε εμφύλιο. Και τα μέλη των ανθρωπιστικών οργανώσεων όπως η δρ Λιου, αυτοί που κανονικά θα έπρεπε να έχουν άμεση και ανεμπόδιστη πρόσβαση στους πολίτες που υποφέρουν, φθάνουν να ζηλεύουν τους επιθεωρητές του ΟΗΕ που έχουν αναλάβει τον χημικό αφοπλισμό του καθεστώτος: «Εκείνοι κυκλοφορούν όπως θέλουν και όπου θέλουν».