[Κιόσκι] Μονίμως συνοφρυωμένη, όπως και τότε

Οταν ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ άφησε την τελευταία του πνοή ο Φραντσέσκο Πίκολο δεν είχε συμπληρώσει ακόμη τα 20 του χρόνια. Την ημέρα της κηδείας του κομμουνιστή ηγέτη ο Πίκολο είχε κλειστεί στην κρεβατοκάμαρα των γονιών του. Εκλαιγε με λυγμούς μπροστά στην τηλεόραση, ενώ έτρεμε στην ιδέα ότι θα τον έπιανε ο πατέρας του, ορκισμένος ψηφοφόρος της Δεξιάς. Τελικά έκλεισε την τηλεόραση μόνος, με τα μάτια κόκκινα και τη γροθιά υψωμένη. Επειτα, άφησε τον εαυτό του να μεγαλώσει με τον μύθο του Μπερλινγκουέρ. Ενιωσε βαθύτατη περιφρόνηση, όπως όλοι οι ιταλοί κομμουνιστές, για τον διεφθαρμένο Σοσιαλιστή Μπετίνο Κράξι και υποχρεώθηκε να περάσει ένα μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής του παρέα με τον ανυπόφορο μεγιστάνα Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Ασφαλώς πέντε δεκαετίες ζωής δεν συμπυκνώνονται σε μερικές φράσεις. Πιθανότατα δεν χωράνε ούτε σε ένα βιβλίο. Ο Φραντσέσκο Πίκολο, όμως, επιχείρησε το ακατόρθωτο. Και παρέδωσε στη γενιά του το «Η επιθυμία τού να είσαι Ολοι» – μυθιστόρημα, αυτοβιογραφία και μανιφέστο κατά των μύθων της Αριστεράς, σύμφωνα με το περιοδικό Λ’Εσπρέσο. Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει τις ειλικρινείς προθέσεις του συγγραφέα – αν και κάπου άλλου θα τον χαρακτήριζαν πιθανότατα πουλημένο και διάφορα άλλα τέτοια εύηχα. Ο Πίκολο έχει αρθρογραφήσει στην αριστερή εφημερίδα Ιλ Μανιφέστο, έχει γράψει το σενάριο για τρεις ταινίες του Νάνι Μορέτι, έχει συνεργαστεί με τον Ρομπέρτο Σαβιάνο. Ακόμη και ο τίτλος του βιβλίου του είναι εμπνευσμένος από τον πηχυαίο τίτλο της Ουνιτά την ημέρα της κηδείας του Μπερλινγκουέρ. «Ολοι».

Αυτός ο Πίκολο, λοιπόν, λέει ότι η Αριστερά έχει γίνει αντιδραστική. Στο όνομα της ιδεολογικής καθαρότητας και της ηθικής ανωτερότητας αντιτίθεται σε όλες τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Γίνεται καχύποπτη, δείχνει να φοβάται την εξέλιξη, αντιδρά σπασμωδικά, αιφνιδιάζεται εύκολα. Η Αριστερά αρνείται να συμμετάσχει στο παρόν και κλείνει τα μάτια στο μέλλον. Το μεγαλύτερο λάθος της είναι ότι αποστρέφεται την επιφανειακή πλευρά των πραγμάτων. Είναι μονίμως συνοφρυωμένη. Οπως ήταν και τότε.

Ο Φραντσέσκο Πίκολο θυμάται εκείνη την όμορφη και επαναστατημένη συμμαθήτριά του με την οποία ήταν ερωτευμένος. Κάποια στιγμή πήρε το θάρρος και της πρόσφερε έναν λούτρινο Σνούπι. Ηταν του Αγίου Βαλεντίνου. «Μα τι κάνεις; Ακόμη και μια τέτοια μέρα εμείς είμαστε προσηλωμένοι στην πολιτική», τον αποπήρε εκείνη. Ο 16χρονος Φραντσέσκο ήθελε να ανοίξει η γη να τον καταπιεί. Δεν ήταν μόνο η απόρριψη. Ηταν και η αίσθηση ότι είχε προδώσει το κόμμα. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβει ότι εκείνο το κορίτσι, όπως ολόκληρη η Αριστερά, στερούνταν, βυθισμένο στην σοβαροφάνειά του, το δώρο της ελαφρότητας. Δηλαδή, το μισό της ζωής.