[Διαστάσεις] Κάτι μεγάλο, ωραίο και δυνατό

Κομβικής σημασίας για το μέλλον της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα είναι ο μήνας που ξεκίνησε. Χθες πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στη Θεσσαλονίκη η κεντρική εκδήλωση της Κίνησης των 58 με ομιλητή τον Τάσο Γιαννίτση, ενώ με ενδιαφέρον αναμένεται και η εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Δευτέρα στην Αθήνα με κεντρικό ομιλητή τον Γιάννη Βούλγαρη. Εκδηλώσεις και συζητήσεις με το ίδιο περιεχόμενο γίνονται και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Την ίδια στιγμή, δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε χθες στο «ΒΗΜΑ» δείχνει ότι πάνω από το 28% των πολιτών θα ψήφιζε μια καινούργια κεντροαριστερή κίνηση στις ευρωεκλογές. Η πρόκληση λοιπόν είναι μεγάλη. Το μομέντουμ, επίσης. Ο «άξονας του Καλού» – για να παραφράσω τον αλήστου μνήμης Τζορτζ Μπους – έχει μια ιστορική ευκαιρία να αποκτήσει ισχυρή επιρροή.

 Χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο προκλητικά, ξέροντας ότι ο Βούλγαρης θα διαφωνούσε με την απλοϊκότητά του. Ο «άξονας» αυτός δεν μπορεί να κυβερνήσει. Η πολιτική είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την ηθική, χρειάζεται συμβιβασμούς, ελιγμούς, ακόμη και ψέματα μερικές φορές. Τα στελέχη του μπορούν όμως να λάβουν ενεργά μέρος στη διακυβέρνηση του τόπου, λειτουργώντας ως πυξίδα. Η περίπτωση του Γιαννίτση είναι χαρακτηριστική. Εντιμος, σοβαρός, προσπάθησε να εφαρμόσει εγκαίρως τις μεταρρυθμίσεις που χρειαζόταν ο τόπος. Οταν δεν τον άφησαν η κοινωνία, ή οι συνδικαλιστές, παραμέρισε, περιμένοντας ωριμότερες συνθήκες. Ηρθαν! Κι ύστερα από ένα δισταγμό – δεν υπέγραψε τη διακήρυξη των 58 – ξαναμπήκε στη μάχη.

Πολλά θα εξαρτηθούν από το συνέδριο της ΔΗΜΑΡ (13-15 Δεκεμβρίου). Η γραμμή που επέβαλε ο αρχηγός της (αποχώρηση από την κυβέρνηση, αποστασιοποίηση από τις κινήσεις για ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς, προσέγγιση με διάφορους απίθανους τύπους) απέτυχε, αυτό το βλέπουν οι περισσότεροι, κι αν φοβούνται να το εκφράσουν ανοιχτά, οι λόγοι είναι μικροκομματικού χαρακτήρα. Η ευθύνη της ρήξης ανήκει εδώ στον Σπύρο Λυκούδη. Αν δεν το τολμήσει ούτε αυτή τη φορά, η υπόθεση της Κεντροαριστεράς θα αποδυναμωθεί πολύ.

Το τρίτο πρόσωπο που καλείται να ξεπεράσει τον εαυτό του είναι ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Ώς τώρα έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα ήταν διατεθειμένος να παραμερίσει στο όνομα της ενότητας της Κεντροαριστεράς, πολλοί είναι εκείνοι όμως που πιστεύουν, αντίθετα, πως επιχειρεί να την «καπελώσει». Ο αρχηγός του ΠαΣοΚ είχε τη γενναιότητα να λάβει μέρος στην προσπάθεια διάσωσης της χώρας αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος, δεν μπορεί όμως να ηγηθεί ενός ευρύτερου εγχειρήματος για μια «ελληνική Ελιά». Επειδή έχει υψηλή πολιτική ευφυΐα, το γνωρίζει. Μένει να νικήσει και τον εγωισμό του.

Οπως είπε χθες ο Γιαννίτης, «ας σκεφτούμε αν θέλουμε να τραγουδάμε “πιο χαμηλά, Λόλα” ή να εργαστούμε ώστε να αρχίσει να κινείται όχι απλώς κάτι, αλλά κάτι που θα άξιζε πολύ, κάτι που, όπως θα έλεγε ο Εγγονόπουλος γράφοντας τον “Μπολιβάρ”, θα ήταν κάτι μεγάλο, ωραίο και δυνατό».