Αδωνις Γεωργιάδης: Ο μαέστρος των τηλεοπτικών ντεσιμπέλ

«Θέλω να μιλήσω στον κύριο Αδωνη τον καραγκιόζη», δηλώνει τηλεθεατής του Extra 3 σε τηλεφωνική παρέμβαση. Ο Δημήτρης Στρατούλης στο διπλανό παράθυρο δεν συγκρατεί τα γέλια του. «Σας ακούω», απαντά ο Γεωργιάδης χαλαρά.

«Α! Οχι, όχι, σας παρακαλώ πολύ», παρεμβαίνει ο παρουσιαστής. Ο Αδωνις επιμένει. «Δεν έχω πρόβλημα. Δεν θέλω να τον κόψετε».

Το στιγμιότυπο από το περυσινό καλοκαίρι θα μπορούσε να θεωρηθεί συλλεκτικό. Ο Αδωνις άλλωστε έχει κάνει καριέρα στους καβγάδες των τηλεπαραθύρων. Από τότε που ήταν εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑΟΣ μέχρι σήμερα που είναι υπουργός.

ΜΠΑΡΟΥΤΟΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟΣ. Εχει τσακωθεί με τους πάντες. Πολιτικούς αντιπάλους, παρουσιαστές, δημοσιογράφους, συνδικαλιστές. Εχει γράψει πολλές εργατοώρες στα πλατό περιθωριακών και μεγάλων καναλιών. Απαγγέλλοντας «σώπασε κυρα-Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις». Επιτιθέμενος στους Εβραίους, ενημερώνοντας το κοινό ότι δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Σήμερα, η κυβέρνηση του πιστώνει ότι χειρίζεται το εκρηκτικό χαρτοφυλάκιο της Υγείας με μεγάλη αποτελεσματικότητα. Η συμπολίτευση του αναγνωρίζει ότι κατατρόπωσε πολιτικά τον ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα των φαρμάκων. Σε ένα σπάνιο one man show σε Βουλή και τηλεόραση. Αν μη τι άλλο είναι από τους μετρημένους στα δάχτυλα υπουργούς που δεν διστάζει να πάρει πάνω του τις αποφάσεις που καλείται να λάβει και δεν τις φορτώνει στον κακό Τόμσεν. Χτίζει συστηματικά το προφίλ τού πολιτικού των έργων.

Οταν η ΝΔ τον πήρε μεταγραφή, μαζί με τον Μάκη Βορίδη, ακόμη και το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο της Ελλάδας εξέδωσε ανακοίνωση. Ηλπιζε, έγραφε, το κόμμα να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε οι μέχρι τότε απόψεις του να μείνουν στον περιθώριο. Μάλλον τα μέτρα ελήφθησαν – και τα πήρε ο ίδιος ο μεταγραφείς. Αλλαξε ατζέντα, άλλαξε ρητορική και εδώ και καιρό λανσάρει τον εαυτό του ως φιλελεύθερο μεταρρυθμιστή. Αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι η μανιέρα: η θεατρικότητα, τα ντεσιμπέλ και βεβαίως το χαρακτηριστικό συριστικό του ηχόχρωμα που διαπερνά πρωί – βράδυ τα παράθυρα και τα ερτζιανά.

Είναι αυτό που θα λέγαμε μιντιακό τέρας. Γνωρίζει τους κανόνες του τηλεοπτικού θεάματος όσο λίγοι. Κι είχε από νωρίς επιδείξει ψήγματα του ταλέντου του, «πατώντας» τις άλλες φωνές με τη δική του. Τη φόρμα του δεν την έχασε ποτέ. Τα παραδείγματα πολλά: «Εσείς χρεοκοπήσατε τη χώρα», τόλμησε να του πει ο οικοδεσπότης του Γιώργος Παπαδάκης την Τετάρτη, πυροδοτώντας τον συνήθη χείμαρρο: «Δεν κυβερνούσα. Εσείς κάθε πρωί υπερασπιζόσασταν από την τηλεόραση κάθε κλαδικό αίτημα κάθε συντεχνίας μετά πάθους και όσο μπορούσατε περισσότερο», θα απαντήσει, πριν βάλει το σάουντρακ της κακοφωνίας (μιλάω ταυτόχρονα με τον συνομιλητή μου για να πετύχουμε το κρουστό, άναρθρο αποτέλεσμα).

Ομως, ο Αδωνις δεν είναι πια καλτ. Δεν είναι ο τηλε-πλασιέ της εκπομπής «Ελλήνων έγερσις», που διαλαλούσε «με ένα απλό τηλεφώνημα, με ένα γραπτό μήνυμα να αγοράσετε όοοοοολα αυτά τα βιβλία από 263 με 50 ευρωωωωώ. Μόνο για σήμερααααα! Μόνο για τώρααααα!». Εχει κερδίσει περίοπτη θέση στο κέντρο του πολιτικού σκηνικού. Και όχι μόνο επειδή έχει ατσάλινες φωνητικές χορδές.

Είναι πολιτικός της εποχής του. Είναι ο πολιτικός που μοιάζει προορισμένος να πρωταγωνιστεί σε μια Βουλή που παράγει καθημερινά την ηχορρύπανση των ύβρεων και των εμφυλιακών κραυγών. Οταν η πολιτική και οι πολιτικοί ανεβαίνουν κυριολεκτικά στα κάγκελα, όταν στο βουλευτήριο ακούγονται ύμνοι για τον Χίτλερ και ιερεμιάδες για «χούντα με κοινοβουλευτικό μανδύα», μοιραία οι τρόποι του όχι μόνο γίνονται μέινστριμ, αλλά και απαραίτητοι για να επιτύχει κανείς στην πολιτική αντιπαράθεση.

Είναι ενδεικτικός ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε -κοινοβουλευτικά και επικοινωνιακά – τα χτυπήματα των χρυσαυγιτών, όταν οι τελευταίοι τον έβαλαν στο στόχαστρό τους για το Ρόλεξ των 7.000 ευρώ που φορά. Δεν είχε, όπως αποδείχθηκε, αναστολές να παίξει στην αρένα τους.  Στη Βουλή διερωτήθηκε «το ωραίο κατάστημα Very Gavello, σε πόσο λαϊκές γειτονιές υπάρχει;», αναφερόμενος σε δαχτυλίδι της Ελένης Ζαρούλια. Στα δε ερτζιανά θύμισε ότι ξέρει να πυγμαχεί και χωρίς γάντια: «Ασε μας τώρα με τον Κασιδιάρη που του πλένει τα σώβρακα η μαμά του. Αυτά είναι κάτι παιδάκια που ζούσανε με το χαρτζιλίκι του μπαμπά και ξαφνικά τους έδωσαν ρόλο. Εγώ δουλεύω από τα 19 μου».

Ακόμη και τώρα, που το πρόγραμμά του βαραίνουν υπουργικά καθήκοντα, ο Γεωργιάδης είναι πάντα έτοιμος να δαγκώσει, με ειρωνεία, εξυπνάδα, ακόμη και κατινιά. Απόδειξη ότι συνεχίζει να τουιτάρει διαρκώς από τα τρία κινητά του. Ποιος άλλος έχει στο ενεργητικό του συνολικά πάνω από 44.000 τιτιβίσματα;

ΓΙΑ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ. Τις προάλλες, ο Αλέξης Τσίπρας τον ειρωνεύτηκε λέγοντας ότι (sic) κάνει κρυφά γυρίσματα τηλεπωλήσεων και τα παρουσιάζει δήθεν σε επανάληψη. Αυτός σήκωσε το γάντι: «Προφανώς η εμφάνισή μου στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου τον πείραξε. Φαντάζομαι να μην τον πείραξε επειδή κάναμε καμιά δεκαριά μονάδες τηλεθέασης παραπάνω». Πρότεινε μάλιστα στον Τσίπρα να πουλήσει μια ημέρα βιβλία μέσω τιβί. «Να βγάλει τα πρώτα λεφτά με ιδρώτα στη ζωή του». Θα παραδεχθεί ακομπλεξάριστα on camera ότι του λείπει η δουλειά του.

Αλλαξε, λοιπόν, ο Γεωργιάδης; Αλλαξε. Αλλά περισσότερο άλλαξε η δημόσια ζωή. Εκείνος, ο κάποτε ακραίος, ήταν έτοιμος για την εποχή των άκρων. «Φρίξον ήλιε! Στέναζον γη! Η Πόλις εάλω! Το λέω κι ανατριχιάζω», λέει ο Αδωνις σε μια από τις παλιές του παραστάσεις που έχουν αποθησαυριστεί στο YouTube. Τώρα φαίνεται σαν να είχε προετοιμαστεί για τον καιρό του. Καιρός του «φρίξον» και του «ανατρίχιασον».