[Διαστάσεις] Ο ελληνικός Μεγάλος Συνασπισμός

Χθες είδα ένα πολύ περίεργο όνειρο. Πρέπει να ήμουν επηρεασμένος από τις διαπραγματεύσεις που συνεχίζονταν όλη τη νύχτα για τον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Μου έχει κολλήσει προφανώς και εκείνη η εκτίμηση που μου έκανε πριν από χρόνια στο Βερολίνο ο Ντίτερ Ντεμ, βουλευτής της γερμανικής «Αριστεράς» και στενός φίλος του Τσίπρα, ότι η σωτηρία της Ελλάδας θα έλθει μόνο με μια συμμαχία της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγα λόγια, είδα ότι είχαν αρχίσει και εδώ συνομιλίες για την ελληνική εκδοχή του Μεγάλου Συνασπισμού.

Είχαν γίνει, λέει, εκλογές και είχε έρθει πρώτη η ΝΔ με δεύτερο τον ΣΥΡΙΖΑ. Τα κουκιά όμως δεν έβγαιναν για μια επανάληψη του σημερινού κυβερνητικού σχήματος και η ΔΗΜΑΡ δεν μπορούσε να βοηθήσει – ήταν εκτός Βουλής. Καθώς το ελληνικό εκλογικό σύστημα δεν επιτρέπει τον σχηματισμό κυβέρνησης χωρίς τη συμμετοχή του πρώτου κόμματος, οι λύσεις που απέμεναν ήταν δύο. Η μία ήταν νέες εκλογές. Και η άλλη, κάτι το απευκταίο, το εξωφρενικό, το αληθινά «βρώμικο»: η συνεργασία των δύο πρώτων, του Σατανά με τον Αξονα του Κακού, του φάντη με το ρετσινόλαδο. Η πρώτη σκέψη ήταν, φυσικά, νέα προσφυγή στις κάλπες. Αλλά τότε κτύπησε το πρωθυπουργικό κινητό. Ηταν η Μέρκελ, που τον αριθμό του Σαμαρά τον έχει στα αγαπημένα. Αλλά αυτή τη φορά δεν είχε όρεξη για αστεία. «Ή τα βρίσκεις με τον Τσίπρα», είπε, «ή βοήθεια τέλος. Εδώ τα βρήκαν οι Αμερικανοί με το Ιράν και δεν θα τα βρείτε εσείς; Το έκανα άλλωστε κι εγώ, έστω κι αν χρειάστηκα πέντε εβδομάδες».

Αρχισαν έτσι μαραθώνιες διαπραγματεύσεις. Για τη διευκόλυνση της κατάστασης, οι δύο πλευρές χωρίστηκαν σε επιτροπές. Παραδόξως, πιο γρήγορα τελείωσαν οι δύο αντιπροσωπείες για τα οικονομικά, με επικεφαλής τον Στουρνάρα και τον Τσακαλώτο. Οι διαφορές ήταν τελικά πολύ μικρότερες του αναμενομένου και οι δύο άνδρες έσφιξαν τα χέρια. Το ίδιο έκαναν ο Αβραμόπουλος με τη Δούρου, οι κορόνες για τη Ρωσία και την Κίνα ανήκουν άλλωστε οριστικά στο παρελθόν. Εξίσου γρήγορα, αλλά με νοκάουτ, τελείωσαν οι αγώνες ανάμεσα στους Γεωργιάδη και Ξανθό για την υγεία και τους Αθανασίου και Ζωή Κωνσταντοπούλου για τη δικαιοσύνη: δεν νομίζω πως χρειάζεται να σας πω ποιοι ήταν – πάντα στο όνειρό μου – οι νικητές. Εκεί που καθυστέρησε πολύ το πράγμα ήταν στην ενημέρωση, ο Κεδίκογλου με τον Σκουρλέτη δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν με τίποτα. Αίσθηση δημιουργήθηκε και στο ραντεβού για τον πολιτισμό: ο Παναγιωτόπουλος ήταν στην ώρα του, άψογα ντυμένος όπως πάντα, αλλά δεν βρήκε κανέναν…

Εκεί ακριβώς ξύπνησα. Δεν είδα ποτέ τα πρόσωπα του Σαμαρά και του Τσίπρα την ώρα που ανακοίνωναν τη συμφωνία τους και τις αναλογίες των υπουργείων. Να σημαίνει άραγε αυτό κάτι; Οτι θα δω μια τέτοια σκηνή, ζωντανή, μέσα στο 2014;