[Στην ανάπαυλα] Το τόξο ουράνιο, η κόλαση επίγεια

Ετσι όπως καταντήσαμε, με τη μιζέρια μπιμπερό στο στόμα, και να ‘ρθει η ανάκαμψη ούτε που θα την καταλάβουμε. Θα της γυρίσουμε την πλάτη μια χαρά.

Η καχυποψία, η συνωμοσιολογία και η κινδυνολαγνεία έχουν στρωθεί για τα καλά δίπλα μας στον ίδιο καναπέ απέναντι απ’ την έγχρωμη κι έχουμε γίνει μια ωραία οικογενειακή ομορφιά. Να μας βγάλεις μία με το Αϊφον το 5 (καλά και το 4 να έχεις δεν με χαλάει), να μας την κάνεις κάδρο, να βγάλεις κάνα φράγκο που θα γελάει ο κόσμος.

Εβλεπα προχθές σε σπίτι φίλου (έτσι ισχυρίζεται, γιατί να τον διαψεύσω;) τους άλλους καλεσμένους να κοιτάνε την τηλεόραση και έμεινα άναυδος.

Ο,τι και να βλέπανε, Σφακιανάκη με τη Χρυσή Αυγή κατάσαρκα, διαφημίσεις, τον Αδωνη με τα γενόσημα, τον Τσίπρα με τα υποβρύχια, τον Σαμαρά με τη Μέρκελ, τους νεκρούς στη Ρόδο, την πασίχοντρη που έλεγε είδατε πώς έχω αδυνατίσει, τον Ομπάμα με τον Κλίντον με τα στεφάνια στον τάφο του Κένεντι, το μποζόνιο του Χιγκς ή έναν ημιλιπόθυμο απ’ το μπάθος, που απήγγειλε Καβάφη, μα ό,τι και να βλέπανε, ένα και το αυτό. Κι όσο το βλέπανε, τόσο παίρνανε σιγά σιγά όλοι την ίδια έκφραση.

ΑΝΤΡΕΣ, ΓΥΝΑΙΚΕΣ, παιδιά, γατιά και γέροντες μια φάτσα. Κατέβαινε αργά αργά η κάτω σιαγών (μασέλα κατ’ άλλους) κι άφηνε το στόμα μια μαύρη τρύπα. Τα μάτια διαστέλλονταν, αφήνοντας το ασπράδι έκθετο και μια ρυτίδα κάθετη ανάμεσα στα φρύδια στεφανωμένη από άλλες πάμπολλες συναδέλφισσές της, που είχαν απλωθεί στο μέτωπο σε κυματισμούς σχήματος περισπωμένης.

Σε μια στιγμή, κάποια κυρία ή κύριος (διότι είχαν καταργηθεί ακόμη και τα φύλα απ’ την πολλή τη χαύνωση) έβαλε τις παλάμες του στ’ αυτιά, πήγα να πω «Να η κραυγή του Μουνκ» αλλά το πήρα πίσω αμέσως, γιατί ο πίνακας έχει κάτι το τραγικό στο χρώμα της απόγνωσης και το απελπισμένο. Εδώ πάλι έχει κάτι το ηλίθιο και το ξεφτιλισμένο.

Μια μόνο δεν έριξε ματιά στην τηλεόραση. Ενα κορίτσι. Αυτό με τα μακριά μαλλιά του λαμπερά κι ηλεκτρισμένα ήταν σκυμμένο ταπεινά στο κινητό του κι έστελνε μηνύματα. Εκατοντάδες χιλιάδες μηνύματα με τους αντίχειρες στο λιλιπούτειο πληκτρολόγιο, πληκτρολογούσε την αγάπη της; Το μίσος της; Το τίποτά της; Ο Θεός (αν υπάρχει) κι η ψυχή της (αν έχει).

ΣΗΚΩΘΗΚΑ, έφυγα, κανείς δεν πήρε είδηση. Μόνο η οικοδέσποινα ψιθύρισε κάτι για ταξί, είπα «Οχι ευχαριστώ, θα βρω» και πάει τέλειωσε το κάλεσμα.

Στο ταξί είχαμε άλλα προβλήματα. «Συγνώμην κύριε, θα πάμε λίγο αργά, γιατί έχω τα μάτια μου. Ο γιατρός μού είπε ότι έχω “Πευκίτιδα”». Στο ραδιόφωνο ούρλιαζε μια αγανακτισμένη. «Να πάνε όλοι μέσα. Πουλημένοι. Δωσίλογοι. Που να σηκωθεί το Μνημόνιο να σας φάει, και να σας μνημονεύουν οι διαόλοι».

Ευτυχώς στο σπίτι με περίμενε η γάτα μου ξάπλα στο χαλί, έτοιμη για χάδια κι αγκαλιές.

Το πρωί ξύπνησα λίγο ξινός, λίγο βαρύς, λίγο «αχ και να ‘ξερα και ποιος μου φταίει».

Κάνω ν’ ανοίξω το παράθυρο και βλέπω ένα ουράνιο τόξο να στεφανώνει το βουνό. Σαν μια ανάσα άρχισε η μέρα.

Μόνο η κυρία Ρούλα με προσγείωσε κάπως απότομα. Της λέω «ελάτε να δείτε. Ουράνιο τόξο».

– «Μπα, τι να δω. Τα βγάζει κάτι τέτοια συνέχεια η Πέντελη».

Γι’ αυτό σου λέω. Ετσι όπως καταντήσαμε, με τη μιζέρια μπιμπερό στο στόμα, και να ‘ρθει η ανάκαμψη ούτε που θα την  καταλάβουμε. Θα της γυρίσουμε την πλάτη μια χαρά.