[Εναλλακτικά] Εποχή πολιτικής αγριότητας

ΛΟΙΠΟΝ – γιατί ξαφνικά τόση εμπάθεια; Κανονικά, σε χώρες που έχουν περάσει από εμφύλιες συγκρούσεις, το πολιτικό προσωπικό, οι αρθρογράφοι και οι δημόσιοι διανοούμενοι αποφεύγουν την οξύτητα. Το κλασικό παράδειγμα είναι η Ισπανία. Τι συμβαίνει στην Ελλάδα – τη στιγμή που έχουμε ζήσει και Εμφύλιο και Δικτατορία – και γιατί ο δημόσιος διάλογος έχει εκτραχυνθεί σε βαθμό που να τρομάζει;

Υπάρχει, φυσικά, η εξήγηση της Κρίσης. Τα οικονομικοκοινωνικά φαινόμενα είναι ακραία. Δεν θα μπορούσε ο δημόσιος λόγος και διάλογος να μείνει ανεπηρέαστος από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Υπάρχουν όμως και κάποιοι παράγοντες εξωπολιτικοί που τοποθετούνται στο πεδίο της κοινωνιολογίας της επικοινωνίας και δίνουν εξηγήσεις.

Ο δημόσιος διάλογος έχει επηρεαστεί από τρεις παράγοντες.

Παράγων πρώτος: η τηλεόραση όπου πολιτικοί και δημοσιογράφοι συγκρούονται με ζητούμενο τις εντυπώσεις σε ένα γήπεδο χωρίς κανόνες. Ο ένας μιλάει επάνω στη φωνή του άλλου, ανεβάζοντας τόνους λες και πρόκειται για καβγά οδηγών στην άσφαλτο. Τα τελευταία χρόνια τον τόνο δίνουν όλο και περισσότερο οι φωνακλάδες.

Παράγων δεύτερος: το Διαδίκτυο. Μόνο στην Ελλάδα ο χώρος αυτός έχει καταληφθεί από ανώνυμα μπλογκ που λειτουργούν με όρους γκραφίτι. Κανείς δεν ξέρει ποιος γράφει στον ηλεκτρονικό τοίχο. Το περιεχόμενο των μπλογκ δεν υπόκειται σε κανόνες. Είναι καθαρά συκοφαντικό και όλα επιτρέπονται. Κανείς δεν έχει ασχοληθεί με τη ρύθμιση του χώρου αυτού που λειτουργεί υπεράνω Δικαιοσύνης αφού οι σέρβερ είναι συνήθως εκτός χώρας άρα και δικαιοδοσίας των δικαστηρίων. Ολοι διαβάζουν μπλογκ που έχουν εξελιχθεί σε πολιτικό πορνό του χειρίστου είδους.

Παράγων τρίτος: η ποδοσφαιροποίηση της δημόσιας ζωής. Το ποδόσφαιρο αποτελεί υπόδειγμα «προχωρημένου» τομέα μαζικού ενδιαφέροντος που λειτουργεί εκτός νόμου. Τραμπουκισμοί μεταξύ παραγόντων και παικτών, στρατοί οργανωμένων οπαδών, τσαμπουκάδες στα αποδυτήρια και επεισόδια στον αγωνιστικό χώρο συνδυάζονται με ένα νέο εκρηκτικό στυλ αθλητικογραφίας. Από τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους στα κόμματα η απόσταση δεν είναι μεγάλη. Για την ακρίβεια, το ποδόσφαιρο πάει να δημιουργήσει πολιτική σχολή – κάτι που χειροτερεύει αν λάβει κανείς υπόψη τη διάσταση της επιχειρηματικότητας.

Τηλεόραση, Διαδίκτυο και ποδόσφαιρο είναι επιταχυντές, ενώ μετακινούν διαρκώς τα όρια ως προς το τι επιτρέπεται. Τι δηλαδή μπορείς να πεις και τι μπορείς να κάνεις. Με συγκριτική αναφορά στους χώρους αυτούς αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα ότι αυτά που έχουμε δει στη Βουλή ή σε δηλώσεις ή σε δημόσιες αντιπαραθέσεις απηχούν την ατμόσφαιρα και, κυρίως, τη βιαιότητα αυτών των χώρων. Το κοινό στοιχείο μεταξύ τηλεόρασης, Διαδικτύου και ποδοσφαίρου είναι ότι δεν υπακούουν σε κανόνες. Κάτι που δεν είναι άσχετο με την υφέρπουσα αγριότητα της ελληνικής πολιτικής. Αγριότητα που τρομάζει…